De rit van gisteren had zijn werk gedaan. De nieuwkomers Christophe en Dieter, zij waren pas vrijdag avond toegekomen, kregen direct hun vuurdoop en waren goed “choco” na de rit. Bij de Italiaan gisteren avond vielen hun oogjes al toe aan tafel.

Vanochtend iedereen weer aan het ontbijt om 6h30 want er stond ons weer een stevige rit te wachten. Christophe en ik bakten enkele waffels en speelden ze naar binnen met veel maple sirop. Mmmmm. Lekker. En “Daar gade van”! Guy en Jan hadden gisteren reeds besloten om vandaag een shortcut te nemen om hun beentjes te laten recupereren. Vanochtend sloten er al snel enkele anderen zich gewillig aan. Iedereen wilde plots Guy, die zijn GPS weer terug aan Leo had moeten geven, begeleiden. Ook Kim had gisteren wat catouchen verschoten en kwam op zijn kousen even polsen of de kortere route misschien geen beter idee zou zijn voor iedereen? En dus besloten we de kids-tour te doen met z’n allen.

In plaats van 8h00 werd het vertrekuur verlaat. Opgeluchte gezichten alom en om 9h00 stipt vertrokken we voor 115km richting Healdsburgh. Vandaag weer in standaard Ritsers-formatie en met Leo in de volgwagen die ons steeds op de voet volgt. Dat was het plan. Om zeker te spelen had Didier vandaag toch maar een reserve batterij aan zijn fiets getaped. Ze zouden hem geen twee keer hebben!

Na 45’ op de fiets krijg ik al telefoon van Leo. Die is de weg kwijt denkt hij en zit niet op onze route. Neeee?!? Een tijdje later komt hij ons tegemoet gereden. Hij was ons voorbij gereden maar noch hij, noch wij hadden hem gezien. De jetlag is duidelijk nog niet verdwenen…

Voor de eerste bevoorrading stoppen we in Bodega Bay, bekend van de opnames van Hitchcock’s The Birds. De mist over de baai maakt het een wondermooie en mysterieuze plaats. De mist zorgt ook voor frisse temperaturen. Armstukken en een windstopper zijn geen overbodige luxe. 

Na nog eens 20km nemen we onze shortcut langs de Russian River. Vanaf hier de wind in de rug en de zon is er ook weer. We moeten al snel een stop maken om alle jasjes weer weg te bergen. Tegen een strak tempo rijden we door en 12h30 komen we toe op onze lunchplaats in het stadje Guerneville, de oudste Russische nederzetting in de US. Veel Poetin-fans zien we echter niet maar wel enkele marginalen die in hun auto leven op de Safeway parking waar Leo zich heeft geparkeerd. Hij heeft de routine te pakken nu en brengt ons super lekkere sandwiches die hij bovendien kocht met gebruik van de membership discount kaart van een willekeurige Amerikaan achter hem in de rij. Goed bezig!

Het idee van snel in het hotel te zijn vandaag bevalt de meeste Ritsers . Het fluitsignaal en we vertrekken. Willy die onder de middag nog wat aan zijn fiets zat te prutsen vertrekt mee, maar…. vergeet zijn helm en moet terug. Niemand kijkt hier nog van op.

Na 5km maken we een ommetje naar Armstrong Woods, een natuur reservaat met prachtige reuzegrote sequoia’s. Er wordt uitvoerig ge-fotoshoot. Nog 20km met 1 klimmetje te gaan en we zijn er zegt routebouwer Kim. De klim van 4km en 400hm begint met een daling, dat voorspelt niets goeds. Iedereen moet op de kleinste versnelling en recht op de pedalen om deze mini-Mortirolo met lange stukken tot 17% hellingsgraad te bedwingen. In Europa liggen de haarspeldbochten van zo’n klim wat vlakker en zijn een rustpuntje, hier niet en zijn ze zelfs nog een beetje steiler. Afzien! Boven op de top willen d’r een paar Kim lynchen… Na een lange maar gevaarlijke afdaling komen we in de vallei. Links, rechts, voor en achter niets dan uitgebreide wijngaarden. We zijn in Noord Sonoma, het hart van de Californische wijnstreek. Om 16h arriveren we in de Fairview Inn in Healdsburgh.

Het is zondag en de restaurants gaan in het WE om 19h00 dicht in de US. Wat vroeger eten deze keer dus. We kiezen weer en favoriet va de receptioniste, een puur Americaans restaurant waar we ons tegoed doen aan the real American dinner: hamburgers dus! Wel met een lekker Zinfandel wijntje er bij.

Tijdens het dinner krijgen we het goede nieuws te horen van Guy en Leo. Die waren richting Millbrae vertrokken na de rit en hebben de verloren bagage te pakken. Hip hip hoera! De room mates van Guy en Michel zullen content zijn… 😉