Wij hopen opnieuw kansen te bieden aan geïnteresseerde individuele fietsers om hun favoriete sport e.a. clubactiviteiten samen met ons in ons clubverband te beoefenen.
Datum: zondag 27 september 2026
Vertrekuur: 9:00 uur
Aankomstuur: rond 12:00 uur – terras De Hut
Plaats: De Hut, Spaanshofpark, Herentals (verzamelplaats fietsers: pleintje vooraan)
Afstand in groep: 70 km
Tempo: ongeveer 28 km/uur
Info: wegkapitein Mark Van Peer, email: mark.vanpeer@telenet.be
We zagen er een beetje tegenop, die laatste 133km tot in Dublin, nog eens 1.000 hoogtemeters, we kennen dat, grotendeels wind mee? Geen regen? Het viel allemaal best mee.
Maar eerst een vermakelijk verhaaltje: Mark vergist zich ‘s morgens van kamer en stapt prompt bij Jo en Chris binnen. ‘En natuurlijk ben je dan net je bilnaad aan het insmeren,” lacht Jo.
Het ontbijt is gebaseerd op de input van goede inborst Leo de zoveelste. Het hotel heeft immers enkel koffie. Leuke oudere dames dat wel, maar de avond voordien hebben we een lekker-ogende blonde dame ontmoet waarmee Hans blijkbaar mailsgewijs onderhandelde over het ontbijt (op een andere plek). Dat had mooi geweest 😉
Al na 12km de eerste klim, meteen gevolgd door een tweede. Gelukkig niet te zwaar. En plots zit de wind in het gat, of zo goed als. Traditioneel wat op-en-af in de het Ierse glooiland (onze locale held William heeft hier elke avond een vriend of familieverwant ontmoet). Geen ongelukken deze week, wat lekke banden. Jaja, Didier op 6km van het meet, nadat hij de laatste klim gewonnen had als eerste van die electrobikes! Michel ging met de opperste medaille lopen, gevolgd door de eeuwige tweeden en derden Jelle en Kim. Het jonge geweld moest het afleggen tegen de ervaringsdeskundigen.
Michel zorgt voor een fotomomentje bij de tower van Magdalena, een historische klokkentoren uit de 14de eeuw, een restant van een ooit belangrijk Dominicanenklooster in het bijzonder drukke stadje Drogbheda.
De laatste lunch langs het jonge graanveld op 40km van het einde. William geeft een karaoke over ‘the final curtain’. We bollen nu snel naar Dublin, eerst langs een concertwei en vervolgens langs een werkelijk mooie fietsautostrade langs de kust.
Een laatste groepsfoto bij Molly Malone en wat later knalt de Proseco als we aankomen bij ons hotel. Het was weer een bijzondere editie. Dank aan alle Ritsers!
Hulde aan Hans, de grote roerganger als grote initiatiefnemer van de nu al 16 edities van de Ritsers on tour. Hij neemt z’n fluit nog steeds regelmatig in de mond om ons in te tomen of aan te sporen. En blijft de troubleshooter bij uitstek.
Hulde aan de parcoursbouwers Michel en Kim.
Hulde aan Kim voor de selectie van de restaurants.
Hulde aan Paul voor de selectie van de hotels.
En hulde aan iedereen die mee van de partij was.
Hulde aan convoyeur Mark.
En last-but-not-least hulde en grote dank aan Leo, onze tourleider, toeverlaat, proviand verzorger,… m.a.w. onze VAKANTIEKAPITEIN!
We starten de 7de dag met afscheid van Christophe die z’n deerne miste, en met een forse wandeling door de hoofdstad van Belfast waar het gisteren een rustige nacht was. Wel enkele ‘Crime stoppers’ Landrovers in het straatbeeld. Belfast zelf is niet meteen een stad die tot de verbeelding spreekt. Grauw, historische zandsteengebouwen, kleine eenmanswoningen, architecturaal op het eerste zicht een domper. Ah, de Titanic is hier gebouwd en in 2028 vinden hier de Europese voetbalkampioenschappen plaats. De muur van Belfast die in 1969 gebouwd werd om katholieke en protestantse wijken te scheiden, blijft wel indruk maken. De muur is nog steeds 34 km lang en is vooral bekend voor z’n politieke muurschilderingen. Overigens de ‘grafiti’ schilderwerken in de stad zijn echt wel de moeite.
Of ruim 12 km slenteren door Belfast geen invloed zou hebben op het toeristenritje van 83 km? Om 12u kruipen we op ons ‘rusty saddle’ (zoals een van de pubs in Belfast noemt, merkte Michel op). Amper regen vandaag, maar veel wind. Het duurt wel even voor we de stad uit zijn, en verder gaat het op en af met korte klimmetjes tot 9 percent, meteen aangenaaid met een forse afdaling. Na 30km staat goede inborst Leo de zoveelste klaar met stokbrood, worst, kaas, Serano ham en allerlei frisdrank. Minder dan 50km nog, wordt een makkie? Er zitten nog twee kloeffers in, een vrij korte meteen gevolgd door een tweede waar de wind ronduit slecht staat. Niet meteen een loper. De vliegende Hollander wint opnieuw (en rijdt wat later lek). Jelle zilver, Kim brons. Michel nam opnieuw de knechtenrol op zich, ook een goede inborst. Verder recht naar het hotel waar we onze fietsen op het eerste verdiep mogen stallen, de plek waar we morgen ook ons ontbijt krijgen. Nog 1 ritje naar Dublin en de ronde is rond… Ik kijk er stilaan naar uit.
Nog wat anekdotes van gisteren:
Na de natte rit was iedereen op zoek naar een tuinslang om de fiets een douche te geven. Wel een kraan, geen tuinslang. De creativiteit van de Ritsers? We knippen een band in twee en sluiten die aan op de kraan. Jo houdt ‘de tuinslang’ vast.
Het ‘Ginger Bistro’ resto was top. Fijne grapjassende baas ook, tot bleek dat de kredietkaarten van Hans niet werkten. Nou, nog een keertje, ik ook de mijne erin, noppes. Onze inbouwheer Kris kwam ter hulp en tot onze niet geringe opluchting lukte de betaling bij hem wel. Was dat toeval? Hij verjaarde gisteren. Bedankt Kris voor de heerlijke maaltijd!
We starten in de regen voor bijna 160 km richting Belfast. Maar laat ons met een vermakelijk verhaaltje beginnen. Onze onfortuinlijke vriend Didier zat gisteren in zak en as zat omdat hij het sleuteltje van z’n elektrisch fietsje kwijt was en in vertwijfeling een boor kocht om het slot eruit te halen (in de hoop van…). Hij heeft z’n sleuteltje teruggevonden. Het zat in dat andere zakje. Hij kon zich wel voor z’n kop slaan. Hij is dan ook de beste slager van Sint-Maartens-Latem en bij uitbreiding heel Vlaanderen…
Enkele uren regen maar de wind zit in het gat. Het gaat op en af, dat wel. Met twee terpen tijdens de eerste 40km. Iedereen rijdt nog lekker en is zelfs goedgezind 😉 Katrien heeft een plastiekje onder haar bovenste truitje getrokken waardoor ze een waarlijke ballerina lijkt.
Mark rijdt even lek met z’n gravelfiets, hij kreeg inmiddels van Hans een paardenmiddel voor z’n knie. Ruim halfweg komen we in Ulster aan waar het er tijdens ‘The Troubles’ (1969-1998) hevig aan toe ging met de IRA bevrijdingsbeweging. Wij nestelen ons in Gary’s bar, een combinatie van een bruin café, een danspiste met pornorode trapjes en een mooi buitenterras. ‘Een brandweerattest van bij ons zouden ze hier niet halen,’ merkt Christophe op.
Het gaat nu in een rotvaart richting het woelige Belfast waar afgelopen nacht ook nog rellen waren. De laatste 20km langs een bijzonder mooi fiets- en wandelpad langs het water. En verdekke, op 6km van het einde rijdt Kim lek. Hans heeft nog zo’n reclame gemaakt voor de beste banden op de Ierse wegen. Zowat alle lekke banden waren van de coureurs die deze raad niet opgevolgd hebben…
Kim neemt een taxi naar de dichtstbijzijnde fietswinkel en koopt dan toch de geadviseerde Continental Gator bandjes voor de helft van de prijs van zijn Fourseasons.
In Belfast lijkt alles z’n gangetje te gaan. Geen onlusten te bekennen. Morgen wacht ons een toeristenritje van een dikke 80km.
Uw reporter was ziek opgestaan (Paul stopt me 2 Dafalgan toe) en dus is dit verhaal gebaseerd op wat de omstaanders me in het oor fluisterenden.
Zoals gewoonlijk vertrokken we met enkele stralen zonneschijn, maar na de tweede bocht kwam de eerste verdwaalde wolk ons verrassen met een stortbui. Helemaal in lijn met de weersvoorspelling van Hans: zon onder voorbehoud van enkele verdwaalde wolken. Willie zei dat het eerder het blauw in de lucht was dat verdwaald was…
Een lange rit, 168 km naar Enniskillin met middenin een van de meest indrukwekkende verborgen parels van Ierland. De Gleniff Horseshoe is een hoefijzervormige gletservallei, die veel weg heeft van de Tafelberg in Zuid-Afrika en ook doet denken aan de Red Rock Canyon in de buurt van Las Vegas. Middenin loopt er een smalle adembenemende weg van zo’n 10km.
Christophe en ik rijden met de Uber langs en zijn overweldigd. We zijjn amper net op tijd om de fiets uit de camion van Leo te halen en Christophe op gang te duwen zodat hij kan aansluiten bij het peloton. Tot onze niet geringe verbazing stapte ook Didier uit de bus. Hij is het bosje sleutels (ze hingen samen) verloren om de batterijen van z’n elektrische Olmo fiets te vervangen. Hij en Hans proberen ’s avonds het slot van de batterij uit te boren, maar het is te goed beveiligd… Morgen zal hij zijn batterij leegrijden en dan voor de eerste maal op een echte koersfiets de tocht naar Belfast maken.
Nog wat gesprokkelde annecdotes: De hartslag van Frederik ging flink de hoogte in toen er een hond opsprong. Twee dagen geleden hadden we ook al een woest blaffende viervoeter die langs de fietsers liep.
Min roommate Frederik heeft ook even de kop genomen, maar Katrien trok zowat 10km aan de wielertoeristen. Katrien heeft een kleine blaas en ‘moet’ regelmatig. Zo ook in de Horseshoe, waar net een mobilhome langskwam. De chauffeur was aangenaam verrast en stopte dan ook even bij de groep al schertsend: ‘If you got to pee, you got to pee’. Tot grote hilariteit van de groep.
Opvallend: niemand heeft een grensovergang gezien naar Noord-Ierland (Groot-Brittannië). Zelfs geen welkomstbord. Camioneur Leo, Didier en ik zagen wel even een politiewagen vlakbij de grens, maar die liet ons welwillend door. Wie weet wordt het morgen anders. Er zijn rellen in Belfast: een assielzoeker uit Soedan haalde uit met een mes op een lokale inwoner waarna er hevige onlusten uitbraken tegen migranten met brandende wagens. De Britse premier Starmer kondigde meteen aan dat de grenzen met Ierland beter bewaakt zullen worden.
En oja, de vliegende Hollander was opnieuw de snelste op alle terpen. Mark heeft nog steeds last van z’n knie. Broeder William bleek goed in vorm vandaag. ‘Ik reed voor twee’ grapte hij.
Goed eten, lekker slapen en morgen gezond weer op voor onze rit naar Belfast, waar momenteel “de sfeer gespannen is” na anti-immigratierellen volgens VRT. Spannend…!
Hulde aan de parcoursbouwers Kim en Michel: dit was de mooiste rit, naast en over het water. ‘Tussen het levende groen’, vertelt Jo. ‘Groen is de kleur van de hoop’ riposteer ik. En lap, het begint te regenen, we zijn amper 5km weg, de eerste regenjasjesstop. Maar zoveel groenpracht rondom, mos, varens, bomen, alom onderbroken door schitterende rododendrons in volle bloei. De schapen duiken angstig weg als de kudde coureurs passeert.
Na ruim 20km de eerste forse klim. De bergpunten zijn voor de vliegende Hollander Chris, voor Jelle en Michel die weliswaar een reserve-Garmin meeheeft, maar die geeft niet aan waar de terp eindigt. Mark heeft z’n kapotte gps op z’n gsm-houder geplaatst. Hij vindt dat gat voor z’n stuur iets te zielig.
Overigens Chris wint, ondanks z’n derde bal, of misschien wel dankzij z’n (lies-)bal ook de bergprijs op de tweede ‘col’ van de dag, net voor Kim en Jelle. Inmiddels had die andere Kris (pas op MANNEN) een beet van een of andere lokaal insect onder z’n brilarmpje opgelopen. Katrien voelt zich niet geroepen om dit euvel weg te zuigen.
We passeren langs een bijzonder mooi onderhouden park in WestPort met een aardig kasteelpand. Een verplichte stop voor heel wat ouderlingen als we de passanten bekijken.
Goede borst Leo de zoveelste heeft samen met camionzitter Christophe het gras afgereden voor de eerste stop waar voor het eerst een meloen aangesneden wordt. 25km verder volgt een lunch langs het water. Brood en worst, wat dacht u, met veel chocola wat Didier weelderig op z’n ‘stute’ smeert. (Stute is West-Vlaams voor een snee brood).
Christophe kruipt op de fiets, Mark in de camion (hij heeft last van z’n knie en wil die niet overbelasten). Het is trouwens de eerste keer dat Mark in de bus stapt sinds de Ritsers hun jaarlijkse uitstap organiseren.
Geen lekke banden vandaag en de laatste 25km naar het ‘Twin Trees’ hotel in Ballina haspelen we in een rotvaart af. Echt bergaf was het niet vandaag met die talloze korte hellingen, maar we leveren ons over aan de kopmannen die er de zweep opleggen. We zijn blij als we binnen zijn.
Overigens, Opperhoofd Hans is me ook de vierde dag te snel af op de hellingen, net zoals Frederik die alsmaar beter wordt naarmate de dagen vorderen. Ik heb er vrede mee.
Wisselvallig betekent in Ierland toch nog iets anders dan in Belgenland. We hadden wat zon, wat striemende hagel, we hadden wolken, regen, nog even zon maar toch vooral nog regen en veel wind. Volgens Strava: Luchtvochtigheid 77%, gevoelstemperatuur gemiddeld 6 graden. Het is vandaag 8 juni. Toch rijden we goedgemutst weg uit Galway. Vandaag bollen we langs de Connemara meren, prachtig, grillig, steenrijk (letterlijk) met schitterende vergezichten. ‘Het nummer Lac de Connemara van Michel Sardou kennen we uiteraard vanop trouwfeesten waarop wat benevelde ouderlingen verwoed met een witte zakdoek wuiven. Wist je dat Sardou nog nooit in Connemara geweest was toen hij de wereldhit in 1981 schreef? Aanvankelijk wou hij een nummer over Schotland schrijven maar omdat hij daar niets over vond haalde hij een reisfolder boven over de Ierse Connemara regio…
De eerste 60km draaiden vlot, met een korte terp in het midden. Leo stond er langs de kant samen met Jo die zich wat ziek voelde vandaag. Christophe nam de Uber naar het eindpunt Killary (vooral bekend om z’n fjord van 16km lang). Middaglunch zou pas rond km 120, zeg maar rond 15u klaar staan want de Connemara is zo goed als onbewoond op wat Blackface schapen met ruig haar na (met een rode of blauwe plak verf op hun vacht zodat de boeren kunnen herkennen wie hun schapen zijn, vertelt onze locale gids broeder William. Af en toe loopt er een paard enthousiast mee, “Die kent Luc nog van bij de veterinair…” roept Hans.Als een autochtoon in z’n wagen vloekt dat wij als fietsers in de weg rijden, roept hij: ‘jullie zijn nog erger dan schapen’. En schapen zijn we want we volgen gedwee de weg, ook al staat daar blocked road. We ontmoeten bebaarde fietsers uit Boston bij het zinkgat in de weg. ‘We moeten door,’ roept Michel, ‘het begint te regenen’. Het was erger, hagel schiet tegen ons beproefde aangezicht. Bergop, met wind tegen dan nog. Het weer mildert weer en we glijden af naar de pub waar goede borst Leo de zoveelste, brood en vooral worst voorzien heeft.
Nog 40km tot de lange fjord. Dat wordt een makkie, dachten we. Nog een winderige groepsfoto op het hoogste punt en vervolgens bergaf in doldrieste regen naar het hotel. Willy besluit niet te wachten op de groep en kiest solo het hazepad richting hotel. Ik volg hem in zijn wiel, resultaat: we rijden het hotel voorbij…, draaien terug en rijden het nog eens voorbij, Kleddernat arriveren we in het pittoreske Leenane hotel: ‘zonder lift’, foetert Didier die naar de tweede étage moet. A la guerre comme à la guerre. Morgen, dinsdag, gaan we al voor de vierde dag en zijn we tegen de middag halfweg. Het weer wordt wisselvallig…
Geen zonnepaneel te zien in Ierland, ook geen zon, ook al beweert onze local William dat hij vandaag 3 keer de zon heeft gezien: ‘hij hallucineert’ lacht Jelle. Van de 180km richting kust van Galway hebben we ruim de helft in de regen gereden. Gelukkig ook met ruim de helft wind mee.
Een hilarische start ook want bij het eerste rondpunt rijden we langs de rechterkant van de weg. Nog altijd even wennen. In de grupetto naar de eerste en enige terp rond 58 km. De prijzen worden verdeeld onder onze 5 toppers Michel, Jelle, Kim, Chris en Jo. Lang bergaf nu tot de bevoorrading halfweg in een fijne pub langs de weg. Dat heeft ons aller Leo weer goed gezien. We stallen onze tweewielers op de koer. Geen koffieshop maar wel een aardige jonge kleine kasteleine. Als William haar vraagt wat er te zien is in Galway, antwoordt ze gevat: ‘toerisme en regen’. En dat zullen we geweten hebben, want het water valt met bakken uit de hemel. De gps-toestellen van Mark, Michel en Frederik laten het afweten. Mark die samen met Paul de kop nam, rijdt dan ook even rechtdoor waar we rechtsaf moeten. Vanaf de lunch hebben we wind mee met straffe kerels die de grupetto naar de bevoorrading trekken, waaronder onze vliegende Hollander Chris, samen met Jelle, Kris en Kim.
Het klaart op als Leo de laatste bevoorrading aanbiedt. Als we opnieuw het zadel bestijgen, blijkt Mark plat en even later begint het opnieuw te pletsen. De laatste 40km haspelen we snel af, soms te snel want onze grote leider Hans fluit de kopmannen regelmatig terug. The last mile is altijd de moeilijkste tijdens een drukke zondagavond in Galway. Ze had gelijk zegt Paul: toerisme en regen. Als we een padje langs de kust naar het hotel oprijden, is het plots fors wind tegen en krijgen we lichte hagel te verwerken. Meer dan tevreden rijden we het hotel binnen waar we onze fietsen mogen leggen op de dansvloer van een ruime getapiseerde ballroom. Dancing bycicles zou een thema kunnen zijn voor de Bienale van Venezia. Dag 2 zit erop, de ergste twee dagen hebben we overleefd (de meesten van ons toch 😉
Vandaag passeerden we in de buurt van het stadje Limerick. Het inspireerde Mark voor deze prachtige literaire “limerick”…
De ritsers fietsen op Ierse wegen, En hebben veel last van koude en regen. Hun kopman zei helemaal doorweekt, Ik heb gelukkig wat extra kilo’s gekweekt. En daarom kan ik er beter tegen.
Vorige week was het hier nog 30 graden in Dublin, maar vandaag is het bewolkt, regenachtig en koud. Het wordt overleven vandaag met gedurende de eerste 70km liefst 8 hellingen en 1.738 hoogtemeters. En niet voor poessies. Parcoursbouwer Kim vertelde vooraf dat hij geen ‘neepjes’ had gevonden, maar dit is klefferen aan gemiddeld 8 tot 12procent. En kletsnat na zowat 2 uur, zodat je op de bergaf amper door je bril kon kijken. Onze Führer had gerekend op 25km/u maar uiteindelijk werd het amper 17km/u voor de meerderheid. Kim reed lek op de voorlaatste heuvel. Het zal hem leren. Ik bengelde achteraan, vloekte en spuwde mijn gal. Is dit nu vakantie? Ik besluit na 73km er letterlijk de b(r)ui aan te geven. De anderen zijn allemaal beter. Ik ben het kneusje. Iedereen moedigt me aan. Paul, de goede inborst wacht op een afslag. Anders had ik helemaal het foute pad afgedaald. William ziet bij de lunch de wagen van onze Leo, ook een bijzonder goede inborst (iets groter) niet staan en rijdt nog kilometers verder om vervolgens, na ettelijke telefoons, terug te keren. Zijn familie, broers en schoonzussen wachten in de bar in het Kilkenny hotel.
Tot mijn verbijstering merkt de rest van de groep pas 2 uur nadat ik de camion van Leo gestapt ben dat ik er niet meer bij ben. Christophe, die de eerste helft van de rit bij Leo aanschurkte heeft mijn plaats ingenomen, maar heeft wel het geluk dat het droog blijft tot de finish. Kris komt als eerste binnen, een half uur voor de rest van het peloton, tot groot jolijt van Katrien. De douche in het hotel is uitstekend. Morgen 180km met 85 procent kans regen…
Maar eerst nog een Guiness als apert en een super lekker dinner in restaurant Petronella, waar de bekendste heks van Ierland op de brandstapel werd gezet…
Terwijl Mark en Leo met de camion Engeland binnenrijden (beetje last met de vrachtpapieren, maar de rest liep heel vlot – ‘Ik moest Leo er af en toe op wijzen dat ze hier links rijden’ lacht Mark), staan wij te keuvelen op de luchthaven van Zaventem. Keurig op tijd vertrokken, stewardessen die lekker in het vlees zitten, maar bijzonder goedlachs. “Je verstaat ze amper, maar ze vonden mijn jasje bijzonder mooi,” vertelt Paul. De Ieren spreken inderdaad Engels zoals de West-Vlamingen Nederlands. Ze slikken alle klinkers in en als het even kan ook nog alle syllaben. In Dublin, de expressbus, die dan toch niet zo express snel rijdt, maar ons warempel tot aan de deur voor ons hotel dropt.
We kuieren door de Nieuwstraat van Dublin, bijzonder druk. Voordat onze grote leider Hans zijn hand legt op de goudgepoetste boezem van het bekendste viswijf Molly Malone, schransen we in ‘Boeuf en Coq’. Fish and chips of kip. Frederic heeft inmiddels al 2 Guinness binnengespeeld tijdens z’n bezoek aan het gelijknamige museum. ‘Maar ook een kleine Guinness zonder alcohol, vergoelijkt onze brouwer uit Sint-Joris-Weert.
Waar The Harcourt hotel vandaag gevestigd is woonde in de 19de eeuw nog de bekende Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw (Nobelprijs literatuur in 1925). Vandaag is de herberg vooral gekend om zijn bijzonder omvangrijk café en tuin waar allerlei luidruchtige Britten hun vrijgezellenfeest vieren. Mark en Leo komen eraan. Geen fietsen op de kamer, de camion wordt in een safehouse geplaatst achter tralies. De carbon rossen worden dus morgen, zaterdag, in elkaar gestoken. Het hotelresto is daarentegen bijzonder lekker. Iedereen blijkt achteraf toch wat moe (het is hier een uur vroeger dan in Herentals en om 22u trekt iedereen naar z’n beddebakske.
We starten een 8-daagse met weinig opbeurende weervoorspellingen, maar gedurende de eerste dag blijft het droog, beweert de grote roerganger. Benieuwd!
De RITSERS 