Als we onze kop vanochtend buiten steken in de Fairview Inn voelen we wat motregen. De asssavers worden uit voorzorg gemonteerd. Het “on-the-go” breakfast koekje valt ook wat tegen, dus besluiten we naar een diner in de buurt te gaan. De Flakey Cream Do-Nuts & Coffe Shop schrikt een beetje wanneer we met 17 binnenvallen. We schuiven aan voor een All American breakfast met eitjes, spek, worstjes, toast en de enige echte pancakes met maple sirup. De koffie vloeit rijkelijk en de keuken draait overuren. Iedereen smult zijn buikje rond. Zelfs de Kris zegt dat hij deze middag niet meer moet eten. Het is immers een herstelritje van 115km vandaag naar Napa Valley, waar de beste wijnproducenten van California  te vinden zijn.

Nog even wachten op de sleutel van het fietsslot, Michel heeft die meegenomen naar het heilige huisje. En we zijn weg. De mannen met de propere onderbroeken die gisteren hun bagage na 5 dagen terug kregen zijn in hun nopjes en rijden vlot op de kop vandaag. We zijn nog maar pas vertrokken en plots verliest Rudi zijn drinkbus. Michel rijdt erover en het water spuit alle kanten op. Dit had slecht kunnen aflopen. Gelukkig niets aan de hand.

De eerste stop is na 40km in het gezellige stadje Calistoga. We nemen nog wat proviand want enkele kilometers verder volgt de eerste en enige serieuze klim van de dag: 10 km met lange stukken van meer dan 10%. Na een plaspauze bij het uitrijden van de stad zet Kenny zich weer op kop. Die trekt regelmatig het peloton op een lint en dan kraakt het bij iedereen. Enkel mijn fluitje kan ons dan redden… De klim gaat tot Howell Mountain. Boven, of beter 400m voor de top staat Leo te wachten voor de 2^e bevoorrading. Enkele fanatiekelingen rijden eerst tot de top en keren dan terug voor een betere segment tijd op Strava.

De volgende stop op 80km is er lunch. Leo vindt een plekje midden in de afdaling naast een mooi kabbelend beekje. Heerlijke ham and cheese of BLT sandwiches voor iedereen.

Nog slechts een dikke 30km te gaan en we zijn in ons hotel. We dalen verder af via barslechte asfalt vol met putten. Je kan beter enkel roepen als er geen put is zegt Rudi. Beneden aan de voet hergroeperen we voor de laatste kilometers. Willie denkt dat hij door de schokken zijn gloednieuwe camera kwijt is, maar het blijkt loos alarm. Gelukkig. Het had gekund… 😉

We cruisen nu door de vallei langs vele bekende winaries. Druivenranken zo ver het oog rijkt. Vanavond moeten we er zeker ook eens van proeven.

En daar wachten sommigen niet te lang mee. Toegekomen in Hotel Indigo besluit Team Heremans (Guy, Kris, Mark en Jan) alvast een lekker flesje te kraken. Het blijft niet bij 1 en als ik een uur later de mannen beneden aan de toog tref wordt er al veel met de dikke tong gesproken…

Voor het diner vanavond kiezen we eens iets speciaals: Galpão Gaucho, een Braziliaans steakhouse in een formule “all-you-can-eat”. Grote spiesen met veel vlees en vis passeren om de haverklap. De Kris gaat zijn gangen en de wijntjes van de streek zijn super. Enkel het budget valt wat tegen, maar hey… hoe dikwijl kom je fietsen in California?

Morgen naar Sacramento met 26 graden en zon. De armstukken mogen voor de eerste keer in de valies blijven. Een laatste opwarmingsritje voor het echte werk in Yosemity begint.