Vandaag een herstelritje, slechts 130km en 1000hm. We vertrekken dus wat later en nemen tijd voor een uitgebreid “seated braekfast”. Eitjes, patatjes, bacon & French toast met maple sirup. Goed voor enkele uren energie. En het zal nodig zijn, want de hoogtemeters zitten allemaal in de eerste 50km…

Stipt 9h00 vertrekken we. Maar snelle Michel is ’s ochtends toch wat trager. Hij kwam al te laat voor de taxi in Herentals en nu is hij weer te laat aan de start. Enkele km verder zien we hem in de verte aan komen stoempen. Slechte benen vandaag zegt hij.

Het eerste klimmetje komt al na 8km. In het begin zien we nog wijnranken, maar als snel komen we in een desolaat maar mooi natuurgebied. We rijden richting Glory Hole waar we onze eerste bevoorradingstop doen. In de afdaling achter een bocht moet Kenny vol in de remmen voor overstekend wild. Wat verder zien we overal zwart geblakerde bomen. Het is hier dat 2 jaar geleden grote bosbranden woedden, maar de natuur is zich al aan het herstellen. Plots zien we in de verte veel rook. Jawel, het is weer zover. Minstens 100 fireman zijn uitgerukt om een beginnende brand onder controle te krijgen. 

Eens de laatste klimmetjes achter de kiezen gaat het vlot. Met Kenny op kop gaat de beuk er in. Didier met zijn elektrische fiets die maar tot 20 mi/h ondersteuning biedt moet zijn tenen uitkuisen. We zijn al snel Leo voorbij die onderweg ook nog de inkopen moet doen. Op 80km strijken we neer in de schaduw van een grote eik. Enkele minuten later is Leo er met de sandwiches. Jan durft zijn ogen niet sluiten want dan wordt hij niet meer wakker zegt hij. De derailleur van Jan zijn fiets heeft al enkele dagen problemen en hij kan niet op de 32 rijden. Morgen krijgt hij een nieuwe fiets.

Enkele km na de lunch rijden we door Davis, “de” fietsstad van California zo blijkt. Het monument The Needle is opgebouwd uit honderden kamwielen en is hiervan het symbool. Een groepsfoto kan niet ontbreken.

Na Davis zijn de wegen ooit getekend met een rechte lat. We rijden door een flooding area die enkele weken geleden nog helemaal was ondergelopen door de smeltende sneeuw in de Sierra Nevada. Een rechte baan van 13km en wind in de rug… dat nodigt uit tot vlammen! Kris zet zich naast Kenny en nu rijden er 2 beren op kop. Het gaat van 33 km/h naar 36 naar 43 en dan roept iemand “50 is haalbaar”. Dat halen we net niet, maar iedereen rijdt met kop-in-kas en 100% gefocusseerd op het wiel van zijn voorganger. Niemand wil lossen, behalve Didier. Die moet het opgeven. Op het einde is er een bocht van 90 graden en weer 15km rechtdoor. Nu is het waaieren geblazen met een strakke wind rechts in de flank. Wanneer Kris versneld op een licht oplopend bruggetje roept Maritza hem tot de orde. Het helpt maar even. Bij de laatste drankstop besluit Christophe zich toch maar wat te ontfermen over zijn buddy Didier want nu is ook de batterij van zijn gsm bijna leeg.

We rijden Sacramento binnen via een goud geverfde brug. De brede straten van de hoofdstad van California ogen modern en netjes. Door de vele stoplichten gaat het terug wat trager en Didier en Christophe sluiten ook weer aan. We volgen de Capitol Mall tot aan de trappen van het Capitool waar de groepsfoto uiteraard weer niet kan ontbreken.

Vandaar verder naar hetQuality Inn hotel. De dame aan de receptie oogt “versleten”. Niet de snelste, noch de slimste…

De wind op kop heeft toch zijn sporen nagelaten bij Kris zo blijkt…

Morgen een halve rustdag en met de auto naar Lake Tahoe. Dan wordt het serieus! Zowel voor de hoogtemeters als met de beren. Onze reisagent had ons in de loop van de dag al een berichtje gestuurd over beren die in auto’s breken aan het meer. Geen etenswaren in de volgwagen laten ‘s nachts! En ook geen bananen in de achterzak. De Kris en Kim schijten al in hun broek…. Ze gaan bearspray kopen.