Vanochtend ontwaken we met volle zon op het binnenplein van Hotel Becket. Het wordt weer een schitterende dag. Maar eerst ontbijt in het nabijgelegen Driftwood Café. Ze deden speciaal wat vroeger open voor ons. Jan gaat resoluut voor de French Toast, dat had hem gisteren goed geholpen op de fiets. Een aantal volgen, sommigen met extra banaan. Die zal nodig zijn voor de aangekondigde hoogtemeters. Bovendien gaan we naar het dak van onze tocht op 2.650m.

Aan tafel worden enkele bedgeheimen gedeeld. Guy zaagt elke nacht een paar Sequoiallas om zegt Kris. En de Kris moet je elke morgen wakker maken met de wekker tegen zijn oor te duwen repliceert Guy.

We vertrekken stipt 9h00 am en iedereen was op tijd vandaag. Het komt nog goed allemaal. Rudi zet zich direct op kop.  Hij was in form, want gisteren nam hij een halve dagje rust. Misschien wel met een massage in de Massage Saloon aan de overkant van de straat…?

Op de eerste klim is de weg serieus gehavend en is het laveren tussen de putten. We rijden nu echt door de wilderness. Hier is niets dan ongelooflijk mooie natuur en wilde dieren. Geen huis te bespeuren, nergens GSM verbinding en vooral geen Safeway voor onze dagenlijkse sandwiches. De meesten voelen dat we op hoogte rijden, minder zuurstof maar goed voor de rode bloedlichaampjes en de form. Bij de stop zie ik Rudi zitten in de koffer van de Van. Hij is een beetje hoogteziek. De klim naar het hoogste punt hakt er in. En het is nog niet de laatste. Het is al bijna middag en er moet nog veel gefietst worden.

Op de top van de laatste grote klim staat Leo. Hij heeft iets gezien waar we kunnen eten in Kirckwood. We dalen af langs de flanken van een groot bevroren meer. Spectalulair! En inderdaad, na 10km zien we de Kirckwood Inn, een soort saloon in the middle of nowhere. Als we binnen stappen wanen we ons weeral in een andere wereld. Maar, waar er lekkere hamburgens en wraps te kijgen zijn. We overvallen de keuken met onze groep van 17 en er loopt wel eea mis met de bestellingen. “I’m sorry for that” hoor je vaak in Amerika. Ik zit met mijn rug vlak bij de open haard en doe even een powernap. Lekker! /en daar worden natuurlijk foto’s van gemaakt…

Nog 100km te gaan, overwegend bergaf. En inderdaad, het gaat vooruit. Op 70km en op 30km van het einde doen we nog een drankstop, maar het gaat ongelooflijk snel op de mooie brede wegen richting Jackson. Snelheden van bijna 80km/h. Hoe lager in de valley hoe warmer het ook wordt.

Jackson, een voormalig goudzoekers stadje lijkt recht uit een Western film te komen. Om 18h30 komen we toe in de Holiday Inn Express waar de checkin weer een beetje chaotisch verloopt. Met de rooming list die we hen bezorgden hebben ze weinig gedaan zo lijkt het.

Gezien het late uur hebben we niet veel keuze meer voor een restaurant. Ik vond een Indisch restaurant recht over de deur bereid om onze groep van 17 nog te ontvangen. Als we de Taste of Himalaya binnenstappen moeten ze de tafels nog afruimen. De Ritsers hebben zo hun twijfels… Kim wil rechtsomkeer maken, “zijde zeker dat ge hier wil eten” zegt hij. Maar na de heerlijke curries en tikka masalas met rijst en nan bread is iedereen weer content.

Morgen de moeilijkste rit met een kleine 2600hm. Van onze reisagent krijgen we het bericht om goed op te letten voor eventuele overstromingen op de wegen waar we rijden. Ook de GPS geeft regelmtig een “Flood Alert”. Rustig rijden dus en volhouden. Als je mrgen overleeft zijn de laatste dagen genieten!

PS: Nog een tip voor de volgers van deze blog. Lees hem best ‘s avonds (Europese tijd). Dit jaar is er geen journalist bij en dus moet ik ‘s avonds zelf nog een verslagje schrijven. De oogjes vallen dan vaak al een beetje toe en ‘s ochtends (California time) herlees ik het nog eens en moet ik vaak veel retoucheren.