Vanochtend vroeg uit de veren voor een breakfast @ 6h30. We willen namelijk om 8h00 vertrekken gezien de hoogtemeters die voor onze wielen liggen. Het “warm & cold” ontbijt in de Holiday Inn Express is bedenkelijk. De pannekoekenmachine staat niet aan, de eitjes zijn op en er ligt brood met schimmel. Een kleine uitbrander aan de dame achter de balie en ze schieten in gang. Plots hebben we omeletten en pannekoeken. Allemaal nog een banaan voor onderweg en off we go.
Het wordt weer een warme dag met Californisch weer. Bij het vertrek is het al 19 graden. Gisteren werd besloten om enkele ommetjes uit de route te halen. Het zou zo al zwaar genoeg worden met een kleine 2600hm. Guy besluit om de eerste kilometers samen met Leo door te brengen in de volgwagen. Slim.
We vertrekken langs de CA-49 door de prairie. Vroeger was dit het werkgebied van de goudzoekers. Nu is de CA-49 is een drukke baan met veel zwaar verkeer en aan de zijkant veel rommel op de weg, soms ook glas. Voorzichtig zijn dus! Zeker de stukken waar geen schoulder is zijn gevaarlijk. (Voor de niet-ingewijden, de schoulder is de strook rechts naast de witte lijn waar je met de fiets kan/mag rijden.) De regelgeving voor fietsers in de US is een grijze zone. In principe mag je overal op de weg rijden, zelfs met 2 naast elkaar is niet verboden, tenzij het anders is aangeduid. Maar waar geen shoulder is rijd je best single line. De eerste 50km is zeer druk, met zwaar vrachtverkeer en met regelmatig agressieve chauffeurs. Dit is fietsen door een Hellhole!
Het F-word valt regelmatig en de middenvinger verschijnt ook meermaals uit het raam van de voorbijrijdende auto. Niet alle Amerikanen zien graag fietsers op de weg. Als het te gortig wordt roep ik dan maar terug “F.ck you too!”
Net voor St. Andreas rijdt Michel plat. De minder snelle mannen rijden rustig door tot op de volgende klim waar Michel en de andere snelle mannen ons weer inhalen.
Eerste stop in Angels Camp op 41km. Drank bijvullen, koeken en snoep slangetjes eten. Die laatste zijn erg in trek bij iedereen. Willie lanceert een spreuk: “moet je fietsen lang, eet een slang”. Frédéric heeft een gebroken spaak. Gelukkig hebben we een reservewiel in de volgwagen. Enkele honderden meters terug is er een fietswinkel. Guy krijgt onmiddellijk een nieuwe functie als mechanicien en laat het wiel repareren. 35$, alles is wat duurder in de US.
We maken goede afspraken, vanaf nu samen blijven in groep en Kenny en Kris nemen de leiding. Dat gaat veel beter. Kenny, die trouwens gans de week al op kop rijdt, bepaalt het tempo. Kris, in tweede positie, houdt de groep in de gaten en geeft instructies indien het sneller of trager moet. Eens Angels Camp voorbij wordt het iets rustiger op de baan en zijn de wegen super. Maar het is altijd opletten geblazen. Op een rond punt rijdt Kenny in een diepe (onzichtbare) put in het asfalt. Het gaat net goed, hij heeft zijn enkel verzeerd maar gelukkig niets erg.
We passeren het bassin Hetch Hetchy. Enkele weken geleden was er nog sprake van dat dit bassin zou overlopen, men de dam ging openzetten en alles zou overstromen in dit gebied. Niets van al dit te merken vandaag. Het is 35 graden en zweten geblazen op de eerste pittige klim. Een volgende drankstop op Pinon Point. Het is nodig. Voor de lunch na de tweede klim heeft Leo een mooi Vista Point gevonden. De sandwiches tonijn, ham of kip smaken. Kris moet de laatste extra exemplaren opeten. Anders koopt hij er morgen minder zegt Leo. Guy heeft zich ondertussen helemaal ingeleefd in zijn nieuwe rol. De fietskledij is al uit en hij maakt mooie actie foto’s bij de vleet.
Nog 1 lange klim en we hebben de meeste hoogtemeters gehad. Eerst 6km dalen en dan 6km klimmen. De temperatuur loopt op tot 38 graden. De zoutranden worden zichtbaar bij veel van de Ritsers. Boven is er opnieuw een drankstop. Vanop 1000m overzien we de route die we net hebben gereden. Dit is de Hemel. Spectaculair!
Nog een paar heuveltjes en we zijn in de Miner’s Inn, ons hotel voor vanavond in Mariposa. Voor de eerste keer duiken we allemaal in het zwembad. Een Duits koppel zit in de jaccuzi maar laat de eer aan de Ritsers als we er met 7 bij kruipen. Kim en Christohphe halen wat bier. De sfeer is top.
Het dinner is aan de overkant van de straat in de Miner’s Roadhouse. Ik deed even een powernap en wordt 7h40 wakker gebeld door Chris. Nu was ik te laat… Iedereen bestelt een voorgerecht en hoofdschotel. Echter, alles komt tegelijk of in omgekeerde volgorde op tafel. Als Willie aan de dienster vraagt of het voorgerecht niet eerder moet komen dan de hoofdschotel antwoordt ze netjes “not necessary, I’m sorry” … De eetcultuur in de US is toch wat anders dan wij Europeanen gewend zijn.
In de karaoke-bar naast de deur was het nog lang ambiance. Kris kon zich niet inhouden en sprong mee op het podium voor een duet. Daar zijn foto’s en filmpjes van, jawel….!
Morgen de koninginnenrit: 144km en 2880hm. Halverweg zullen we genieten van te fietsen door Yosemity Valley. Daar deden we het voor en iedereen kijkt er naar uit.
De RITSERS 
Veel rijplezier morgen tussen de séquoia bomen! Indrukwekkend . Genieten maar!