Opnieuw vroeg op vandaag, want we rijden de koninginnenrit. En dat is met queen Maritza die vandaag 69 wordt. Jawel, 69 en ze heeft net zo’n 1000km gereden met 12500hm! Wie doet het haar na? Proficiat Maritza!!! We vertrekken on 8h15, niet alleen voor de afstand die we moeten overbruggen, maar dan is het toch nog iets koeler. Het is direct klimmen geblazen op de lange weg vals Californisch plat langs de Merced river. We krijgen regelmatig “Wheater Alert! Flood risk.” op onze gps, maar hier is daar voorlopig nog niets van te zien. Er is weinig shoulder, dus we moeten op de baan rijden. Langs de kant veel putten weer, “put”, “put”, “put” zo gaat het de hele tijd maar door.
Hoe verder we klimmen richting de ingang van Yosemite National Park hoe beter de baan, maar hoe wilder de Merced wordt met overal schuimkoppen op het water. White water noemen ze dit, zeer gevaarlijk. Niettegenstaande zien we een aantal mensen langs de oever die aanstalten maken om te gaan raften. Dangerous stuff! Na de eerste stop bij een bruggetje waar het water van de rivier onderdoor buldert zien we de staart van de giga lange file park-toeristen. Het is zaterdag en de borden in Mariposa gaven het al aan: “Long waiting lines direction Yosemite”.
Wij fladderen er voorbij, ‘t is te zeggen… al zwetend rijden we hoderden auto’s voorbij. Mariposa, Spaans voor vlinder, doet zijn naam eer aan. Overal zien we vlinders in alle vormen en kleuren en bij de stops komt er af en toe eentje wat uitrusten op onze kleurrijke tenues.
Aangekomen bij de ingang van het park hergroeperen we en betaal ik de entry fee voor iedereen, 20$ per cyclist. Twee vrouwelijke park rangers laten elke auto individueel betalen, met pin code. Het gaat niet snel, dat verklaart de lange rij. Als ik vraag naar de drukte zegt ze “Yeeeh, it’s brutal today” en geeft me voorang. Achter de eerste bocht verschijnt al direct een wondermooie postkaart. Onze monden vallen weeral open. We rijden langs spectaculaire watervallen en zien in de verte alle landmarks liggen: El Capitan, Yosemite Falls en the Half Dome.
Rustig genietend rijden we door het park. Foto’s worden er gemaakt bij de vleet. Leo verwachten we niet meer te zien voor de lunch en halen zelf wat sandwiches in de Yosemite Village Store, een grote mall met honderden Yosemite gadgets. Kim en Kenny kopen een aandenken voor de kids, niet goedkoop hier maar ze gaan het geweldig vinden. De fotofannaten Kris en Jan arriveren wat later. Zij nemen altijd wat meer foto’s dan de rest, we kennen ze ondertussen.
Ik laat Leo weten dat hij en Guy, die vandaag nog een rustdagje neemt, zelf ook moeten genieten van het park en dat wij de 15km klim richting de uitgang en Oakhurst aanvatten. En dan komen we aan bij Tunnelview, een hotspot net voor een lange tunnel met een overtreffende trap van spectalulair zicht. “De” plaats voor de groepsfoto. We moeten eerst wel wat Chinezen wegjagen om een mooi plaatje zonder “vreemden” te kunnen schieten. Dan met onze lichtjes aan in groep door de tunnel en nadien verder klimmen.
De bossen langs de weg zijn zowel mooi als mysterieus. Door de lange winter komt alles nu pas in bloei. Het bos staat vol met paarse hyacint(achtige) bloemen in fel contrast met de hoge zwart geblakerde bomen zonder bladeren als gevolg van de grote bosbranden die hier vorig jaar waren. Boven wachten we, Willie was wat achter. Waarschijnlijk iets kwijt? Enkel de route op zijn gps vandaag zegt hij.
Rudi, die tot nu toe altijd wat vertrouwen miste in de afdalingen heeft plots de knop omgedraaid en vliegt de kop van de groep voorbij. Zelfs het rode licht aan de road works kan hem niet tegenhouden en hij negeert het gewoon. We zijn nu al uren aan het rijden zonder de volgwagen. Sommigen zitten door hun drank en beginnen dorstig te worden. Maar hier in the middle of nowhere is er weinig te vinden. Net voor de klim richting Mariposa Grove staat plots Leo en Guy. Een fata morgana! Drinken, eten, bussen vullen en weer voort want het is al 4h30 ondertussen.
Nog 1 klim naar Mariposa Grove waar de grootste sequoias ter wereld staan. Dit stukje van het park is nog maar net terug open, we zijn bij de eerste die er in mogen. Om er te geraken, jawel… een extra klim van 4km. Pfffff… Maar het was de moeite. Hier staan (of liggen, want er was ook hier brand vorig jaar en zelfs de ondergrondse turf smeult nog na) de grootste bomen ter wereld, meer dan 5000 jaar oud. “Slechts 1 foto en weg!” roep ik. Vooral tegen Jan en Kris, maar als we terug aan de ingang staan missen we er 2… Nog even langs de park exit en dan full gazz naar beneden langs een super mooie weg waar de bochten gemaakt zijn om 80km per uur te dalen. Later op de avond worden de statistieken van dit Strava segment vergeleken, Jan en Kris hadden ons moeten inhalen en winnen.
We zijn laat in het hotel en eten vinden wordt de uitdaging. De Oakhurst Grill naast de deur wil ons bedienen, maar we moeten een uurtje wachten. Na wat aandringen kon het toch sneller. De zalm, fish & chips en de ribeye steak zijn van de beste die we al hebben gegeten deze week. Ook Willie, die een uur te laat komt klijgt mog een bord. We organiseren nog een happy-birthday-dessert voor Maritza en zingen samen een hip-hip-hoera.
Dat zingen kent nog een vervolg. Rudi loodst ons naar de enige kroeg in town, the Oakroom. Hij was al eens op prospectie geweest net na de rit en ze kenden hem nog toen we binnen kwamen. Er wordt local beer, IPA en en later ook wat sterkers besteld. Het duurt niet lang of de pool tables en de karaoke wordt overgenomen door de Ritsers. Met “Bicycle” van Queen volgt de ontlading van een zware maar mooie fietsweek.Ook de locals zingen mee in koor.
Morgen 9h00 am pikt Fred, de fietsverhuurder ons weer op voor een 4h durende rit naar Stanford. Tijd genoeg om nog wat bij te slapen. En dan nog een korte rit terug naar ons starthotel in Millbrae, met een stop boven op Old La Honda voor de beste real Amerikan burgers.
Ik schrijf mijn blog in de auto deze keer, veel tijd dus en daarom is hij wat langer….
De RITSERS 