Dit was het dan. Het waren een geweldige 2 weken, met unieke fietservaringen, stuk voor stuk unieke mensen met een warm hart en soms een klein hoekje af, maar allemaal gebeten door de fiets. Herinneringen die blijven. Vriendschappen die vereeuwigd zijn.

Frédéric, de benjamin van de groep die alle Ritsers avonturen heeft meegemaakt en nooit opgeeft. Willie, “the Irishman” die wel eens wat te laat komt of wat verliest, maar wel de Irish Pub diners organiseerde. De engeltjes Luc en Maritza (soms werd het schatje als Maritza iets duidelijk wilde maken aan Luc) die op 69-jarige leeftijd nog vele jonkies droppen. Kris, die (letterlijk) met een bang hart begon aan de tocht maar beresterk reed en iedereen die wat achter bleef terug bij de groep bracht, en de absolute kampioen is van de meeste foto’s per dag. Rudi, die na 3 jaar vasten het ascetisch leven had opgegeven maar toch, ook tot zijn eigen verbazing, oersterk was in het klimmen en bovendien de snelste aprés-bike-bar ontdekker bleek. Kim, de routebouwer en man van de “nepekes” die hij, ondanks wat extra horeca-kilo’s, nog steeds bij de snelste opvloog. Chris den Hollander, die altijd zen met muziek in de oortjes krachtig malend de klim bedwingt, steeds op zoek naar het beste fotoshot of filmfragment voor “California 2023, the movie”. Debutant Guy, die ondanks zijn recente revalidatie de (onverwachte?) nepekes richting Golden Gate bedwong en zijn normaal nogal intensief sociaal avondprogramma (van horen zeggen in Lille) noodgedwongen moest aanpassen naar een vroeg-gaan-slapen ritme, maar zich op het einde van de tocht ontpopte tot begeleider-actiefotograaf. Dieter préparé, ook debutant Ritser én fietser die na een wat onwennige start zijn elektrische fiets helemaal onder controle kreeg. Mark, steeds in verwondering over de US cultuur en gebruiken die geen kans liet schieten om een praatje te maken met elke Amerikaan die hij kon strikken. Kenny, in bloedvorm en die elke dag aan de kop sleurde om de groep uit de wind te zetten. Snelle Michel, die wel eens te laat aan de start verscheen maar eens op de fiets van voor naar achter en terug fladderde en geen enkel mooi zicht liet liggen voor een foto. Christophe, die niet kon ophouden om zijn verwondering te uiten over alle Amerikaanse als-uit-de-film-gegrepen scènes die we onderweg tegenkwamen. Jan, die elke dag bleef zwoegen om zijn lichaam over het Californisch plat te tillen, maar ’s avonds altijd weer tevreden terugkeek op zijn rit en dankbaar was dat hij “erbij mocht zijn”. En last-but-not-least Leo, de man die ons draaglijks brood en drank bezorgde en zonder wiens perfecte begeleiding deze onderneming niet mogelijk was geweest.

BEDANKT MATEN! voor jullie inzet voor de groep, doorzetting tijdens de ritten en de gezelligheid in de après.

Hieronder nog een korte impressie van de laatste dag in San Francisco, of was het decompressie? We konden het niet laten…

That’s All Folks…!