Wandeltouristen in Venezia

Fre belt me op een ontiegelijk uur, net geen 4u ‘s morgens. Hij staat bijna aan m’ n deur want heeft zich vergist. We moeten al om 5 uur in Charleroi zijn. Daar lopen we enkele Kempenzonen tegen het vege lijf. Zo scherp als een mes. Het moet daar hongersnood zijn. De stoelen van Ryanair op weg naar Treviso zijn dan ook op hen afgesteld. Amper buik- en beenruimte.

Geland onder duistere wolken beginnen we aan de eerste van de 28.000 stappen, eerst naar het hotel, waar een rood hart doet denken aan het bordeel Scandalo in Malaga in 2016 waar dartele dames kierend en wellustig baadden (en waar Leo tientallen flessen Cava wegmoffelde op de laatste dag. Maar dit geheel terzijde. 

Vervolgens naar de Ferrovia (spoorweg) op weg naar Venezia waar Fre een fijne wandeling uitstippelde langs pasticerias, malafiede juweliers en kunstgalerijen en uiteraard San Marco waar een strijkje voor volle terrasjes speelt.

Geen dure koffie voor ons, ook geen gondel ( 90 euro) wel een pasta vongole, pizza en een glaasje rode wijn langs de Canal Grande. De lucht is helemaal opgeklaard maar Kim is het stappen al lang moe. Paul krijgt het lumineuze idee om de Vaporetto (waterbus) te nemen. We moeten er twee laten voorbijgaan wegens geen alerte veerman en Hans wordt voor het eerst boos. Na de ferrovia regent het pijpenstelen op weg naar het hotel. Leo en Mark zijn na een rit van 15 uur met de fietsen aangekomen. Alle fietsen zijn er bij… Tijd om naar het resto Enoteca Odeon te stappen. Ik ben 2 minuten te laat aan de receptie en de snoodaards zijn reeds vertrokken. Ik neem de taxi naar dit geweldig resto. Venezia speelt morgen voetbal en als ze winnen spelen ze in Serie A. Altijd fijne weetjes van taxichauffeurs. Ik drink nog een laatste glas met de empathische Leo. Morgen beginnen we eraan..!

(addendum Hans): Ook geheel terzijde, ze waren de naam vanher hotel vergeten…