Voor het eerst weerklinkt het fluitje van Hans, die tekent ook voor de eerste kwetsuur door een beetje lompweg tegen de laadklep van de vrachtwagen te lopen. Chirurg Filip lapt hem letterlijk op.

De klassieke groepsfoto en weg voor bijna 160km naar Trieste.

En het is plat en dus gaat het snel. Kim wil graag laten zien dat hij klaar is voor de Marmote en zet zich met Kris op kop. Tempo gaat naar 35km/u. De wind zit goed, de zon komt er door en het kwik stijgt tot ruim 25 graden. We rijden sneller dan Leo waarop we even moeten wachten in San Georgio di Livenza. Even tumult als er een onbewaakte Dafalgan ontdekt wordt. Wordt aangeduid als geen doping. Paul en Michel pakken de kop en bevestigen het snelle tempo tot we aanbelanden aan een andere San Giorgio. Die van Nigaro waar we lunchen op het bordes van de gelijknamige kerk. Niemand die een kaars gaat branden. De kerk beschikt dan ook over videobewaking. 

Kim zet zich opnieuw vooraan met Hans, afgelost door Yves. Tot we een luide knal horen. Luc ‘Sandaal’ rijdt op 20km van het eindpunt in een put plat en breekt een spaak.

We rijden wat voorzichtiger maar de Italianen blijven toeteren en vervaarlijk dicht bij ons rijden. Bijna in Trieste krijgen we een schitterend zicht op de zee. Maar routebouwer Kim heeft er nog een onnodig stijl klimmeke ingelegd. Een voorbide van de rit van morgen… Het is helemaal opgeklaard als we in hotel Roma aankomen. Morgen begint het echte bergwerk.