Amper vertrokken, net voor een zeer pittig neepje naar de piazza cathedrale in Trieste, trekt Luc Sandaal z’n derailleur in de prak.

Meteen goed voor een oproep naar Leo die zich ontfermt over de onfortuinlijke. Eerste man in de bus. 

Wij fietsen verder. Grenadiers Marc en ik hebben nen tac-tic. Na enkele uit de kluiten gewassen terpen rijden we ons vast in een locale rally.

We nemen een binnenweg of was het een omweg…. Beter aangenaam van A naar B dan recht van A naar B. Maritza waarschuwt ‘ Dat herbergt ongetwijfeld heel steile stukken.´ En of ze gelijk heeft. Het is meermaals kr’chen tot we opnieuw op de route zitten. Leo komt eraan voor de lunch. Hans en Mark zorgen voor de wonderbaarlijke wederopstanding van de derailleur van Luc zodat die de bus kan verlaten en plaats kan maken voor anderen.

Er volgt immers een klipper van een beklimming van 10 tot 16km, gemiddeld 7,5%, maar vaak 9 tot 13 of 17% zonder een stukkie om op adem te komen. Fre heeft al de hele dag superbenen.

De snelle jongens michel, Kim, Jo, Chris maar ook Yves, Luc en Philippe zitten uitstekend. Didier Préparé zit langs de kant te kniezen met een kapotte aandrijfriem van z’n dure Stromer. Hij kruipt in de bus. Ook Christof kruipt met krampen in de bus. En mijn maat Grenadier Marc z’n werk zit erop. Ook hij mag in de bus. 

Een handvol Ritsers waagt zich nog aan de laatste kloeffer van de Ucka, de tweede zwaarste berg van Kroatië. Chapeau! Daarna bergaf tot in Rijeka.

Net op tijd binnen want een verwoestende wolkbreuk breekt los boven de hoofdstad van Kroatië. Dit was de zwaarste rit, hopen we….