Ik hoor viavia dat het thuisfront (lees de fijnbesnaarde dames van deze galante hufters waarmee we de Balkanroute afhijgen) deze chroniqueur onder druk zetten om wat meer proza en vooral emotie in het relaas te droppen. Dat het hart een kloppeke harder slaat qua. Maar ik moet deze luchtige deernes teleurstellen. Er is geen flikker gebeurd vandaag, het was een toeristenritje. We zouden eerst naar de carwash gaan maar onze grote leider Hans durfde niet door de tunnel en dus moesten we zo goed en zo kwaad als het kon ons speelgoed eigengerijds opblinken.

De eerste 30km wat bergop en bergaf met een lekke band voor Christophe (de derde en laatste), eentje voor Maritza en eentje voor deze gevoelige jongen (fijn geholpen door gigolo Kim en klimgeit Jo). Michel valt! Overstekende wandelende Kroaten zorgen voor tumult in het peloton. Michel, nochtans gepokt en gemazeld in security, delft het onderspit, gelukkig slechts met enkele schrammen. 

Inmiddels het traditionele duet tussen de grote leider en het journaille. Vroeger deden we dat op de col de Bonette of op de col d’Aspin, nu was het een terp van 1km van 5%. En ondanks of juist wegens z’n overgewicht van 92kg was de grote leider toch zo gehaaid om me eerst te laten bijkomen en vervolgens een tandje bij te steken. De paljassen van de Kempen indachtig, Yves bleef naast me rijden, feliciteerde me voor het gevecht, maar pakte toch niet de kop om me dichter te brengen. De grote leider genoot van z’n triomf…

Leo en pechvogel Didier (de Balkan op z’n elektrische fiets mag hij vergeten want hier heeft niemand ooit van Stromer gehoord) vangen ons op langs de idyllische kust net voor het stadje Trogir. Dat is, zoals elke quizmaster weet, Unesco werelderfgoed sinds 1997. Omdat ik parcoursbouwer Kim in Italië ooit beschuldigde van cultuurbarbaar (de Ritsers lieten het prachtige Montalcino links liggen) laveren we nu door de fraaie binnenstad op de geplaveide kleine steegjes. Echt een aanrader! Ware het niet dat er een koppel Hollanders ons ophield waar we Chris meteen bijriepen. Lucas, duidelijk teveel broodje kroket en bitterballen binnengespeeld en een praatgrage Corry uit Groningen. Onze grote leider maakte er snel een einde aan. 

10km langs de kust draaien en Leo wacht ons op in café Chiba voor een biertje (slechts 7 zonder alcohol). Een dame met gepimpte lippen zonder veel reken- en taalkennis (Paul bestelt en er moet gebeld worden naar een vertaler), is een beetje nukkig. We bollen naar het ‘Marjan’ poeperspark voor de laatste helling. Fré opent de debatten, Kim er achter aan. Uiteindelijk wint Kim, gevolgd door Michel, Jo en Chris (die laat aangezet had) . Grenadier teamgenoot Marc liep ook net het podium mis.

In het hotel ‘As’ worden we verwelkomd door de best rondborstige Maria die uitstekend Engels spreekt (geleerd van YouTube). Wat een vriendelijke maar kordate kastelijne.