We zijn de 6de dag en het begint dus wel wat te wegen. Niet bij de aloude Ritsers want zoals Mark terecht opmerkt: het zijn na al die jaren (15+ jaar min covid) nog altijd dezelfden die voorop en achterop rijden. En de Leo voorziet ons nog altijd met plezier van spijs en drank. Hoewel hij vandaag wat ‘boekig’ was want hij heeft 60 euro aan mobiele data verspeeld omdat zijn gps plots op het Cyrillisch geschrift overschakelde wat niet meteen de tweede taal van onze sheriff is. Leo moest dus noodgedwongen op GoogleMaps overschakelen om hotel Palma te vinden wat Telenet ongetwijfeld geweldig vond..De snoodaards uit Mechelen.

Maar eerst moesten we alweer de grens over na een kilometerkort verblijf in Bosnië om opnieuw in Kroatië te belanden. Daar wachtte ons de eerste terp, bijna 7km tegen gemiddeld een dikke 5 procent, maar de laatste 500 meter was het klefferen tegen liefst 18 procent. Het zweet breekt ons uit want het is 30 graden. Bloedheet wordt het vandaag. De gentil animateur Kim was eerste, voor Michel en Chris.

Vervolgens naar Dubrovnik (ooit Game of Thrones gezien?) Kings landing is hier opgenomen. Kim heeft een optie voorzien om naar het hoogste viewpoint te fietsen. Iedereen bolt mee want geen kat die nog wist dat het een optie was. En we zullen het geweten hebben. Ellenlange stukken tot ruim 22 procent. De helft slaagt erin heelhuids boven te komen, de anderen stappen te voet met hun fiets als wandelstok. Het zicht boven is wel.mooi. “Het was toch de moeite waard?” vraagt Kim. “Het is zeker de moeite, maar of het de moeite waard is?”, antwoord ik. Michel grijnst (hij was deze keer de beste). Marc stapt in de wagen. Het is op. Het ergste is echter achter de rug. Nog wat neepjes hier en daar tot we de grens in Montenegro bereiken.

Vriendelijke douaniers die ons met graagte doorlaten zonder stempel. Maar iedereen wil er toch graag eentje bij. Chris grommelt omdat de brave man de stempel op een andere bestaande stempel heeft gedrukt. Nog enkele terpen en we komen aan het meer waar ons hotel wacht. We nemen de boot om vervolgens aan te meren in de buurt van Porto Montenegro, een bijzonder fijne toeristische plek waar menig Ritsers in het water duikt. Ons hotel herbergt een rits Indiërs in kleurrijke gewaden.

Vanmorgen hebben Philippe en Didier de echte Ritsers vaarwel gezegd. Morgen, vrijdag, zwaait Christophe af. Jammer, want hij was de hele rit onze dj met allerhande slagers (ik heb het niet over Didier Prepare maar over het Vlaamse lied dat hij bij voorkeur luid meeschalde: Laat de zon in je hart! Fijn dat je erbij was copain!