Uw chroniqueur nam een snipperdag en had geen ongelijk als hij de afgepeigerde en kapotgereden Ritsers na bijna 140km en 3.000 hoogtemeters zag aankomen in hotel Princess in Bar. Ik bol met Leo mee in z’n camionette. We kopen een hoop drank in bij supermarkt Voli: fanta, cola, sprite, red bull en water, samen met baguettes, boter, tomaten, appels, bananen en chocolade.

De Ritsers beginnen aan hun eerste lange berg van ruim 30km. Geleidelijk aan, maar op het einde toch lange brede banen van 10 procent en meer. Veel respect voor die kerels en vooral voor de dames Katrien en Maritza. Op de top vraagt een parkwachter ieder 3 euro om door te mogen rijden. Sommigen betalen. Leo roept dat hij de fietsers volgt en mag doodgemoedereerd doorrijden. Top drie: Kim, Michel en Chris.
Opvallend, Hans heeft de hele berg lang een vlinder op z’n poep mee laten liften. Voorwaar een mooi gebaar.
We zijn bijna halfweg als de straat wordt afgezet door politie. Er is een betoging aan de van van arbeiders die al enkele maanden niet meer betaald zijn. Dan maken we van de gelegenheid gebruik om te lunchen waarna de tweede lange terp wordt aangesneden. Ook deze is mooi glooiend en de vergezichten tussen de bergen zijn echt wel adembenemend mooi. Wat een prachtige natuur doorheen deze hele Balkanroute. De drie toppers rijden nog es terug om de 3000 hoogtemeters helemaal rond te maken. 

In het hotel is er een conference aan de gang met dames met prachtige gewaden wat het contrast met die naar zweet stinkende fietspakjes alleen maar groter maakt. Het bijzonder smaakvolle restaurant (alweer goede keuze van Kim) is donker, verlicht met enkele schaarse kaarsen. De elektriciteit is in de regio uitgevallen, vertelt de herbergier, maar geen nood want er wordt gekookt op gas. Groot jolijt als het lucht opnieuw aanfloept. Yves dankt iedereen en vooral Hans voor deze prachtige en wonderbaarlijke trip. We beginnen aan onze laatste 160km naar eindpunt Tirana.