Wat vooraf ging: 
– woensdag 3 juni – fietsen en bagage zitten in huurwagen Vermeirsch 
– donderdag 4 juni 3:30 ‘s vroeg in de ochtend: Leo en Mark bollen Herentals uit op weg naar Genua, drie uur vroeger dan voorzien, Mark wil wat marge op het tijdschema. En terecht. Amper op Italiaanse grond, merkt Leo een blote tet op, jammer genoeg op de band van de camionette. Mark, een meester in het vervangen van fietsbanden, slaagt er ook hier in om dat snel af te haspelen. En in Genua duikt een ander euvel op. Wagen is ingeschreven als camper maar blijkt een lichte vracht: 500 euro opleggen. Gelukkig laten beiden het niet aan hun hart komen en duiken ze hun kajuit in. 
– donderdag  5 juni: land in zicht, hoofdstad Palermo in Sicilië, gelukkig maar. 
De andere coureurs checken in, Charleroi, Brussels South, Ryanair dus: 35 minuten vertraging. De lijnpiloot maakt er echter een tijdrit van en komt op het geplande aankomstuur aan. Chapeau! Taxi naar. Het hotel Sarazenenzand (Saracen Sands) zit helemaal vol. De 10de beloofde kamer is er niet.

Hans wordt wat korzelig. Fietsen in de conferentiezaal kost 100 euro. De citytax kunnen ze op hun buik schrijven zegt Hans. 

– vrijdag 6 juni: Mark, Leo en den Hollander Chris hadden de fietsen dus al uitgehaald en in elkaar gestoken zodat we vroeger weg kunnen (merci boys). Wat blijkt, en goed opgemerkt door Kim, onze noorderbuur die gedurende 17 jaar telkens 20.000 km fietst (340.000 in totaal dus) steekt z’n buitenbanden telkens fout op z’n Scott Addict LTD. Hij wist niet dat er een pijltje op de band staat die aanduidt in welke richting je hem erop moet leggen. We reizen om te leren…

We gaan van start voor een 9-daagse van 1200km en 17.000 hoogtemeters. Het is 9u30 en het is al 31 graden. Dat belooft. Palermo uitrijden is hectisch, eigenlijk de eerste 40km. ‘De wegen zijn toch beter dan in Albanië,’ zegt Hans, maar zo veel beter is het dan ook weer niet. We slalommen tussen de wagens, ontwijken putten en verdampen zweet à volonté langs kraampjes met groenten, vis en bloemen. Het is een rustig ritje met amper 600 hoogtemeters. Een terp voor de bevoorrading na 65km: Christophe rijdt achter de bezemwagen van Leo maar, o verrassing, Leo rijdt toch wat verkeerd en onze man uit Ronse is even het noorden kwijt. Pas een kwartier later landt Christophe op het juiste pleintje. Nog 35km, langs een behoorlijk drukke baan, maar het gaat goed vooruit. Een plaspauze op 10km van het einde, en tot verbazing van iedereen moet Katrien toch niet even in de struiken gaan zitten. ‘Dat mag niet in het verslag,’ zegt ze. Just. 
Een pittig klimmetje naar Alberi del Paradiso en om 15u30 zijn we al binnen. Morgen wacht een zware dag met 2.400 hoogtemeters. We drinken het weg met een biertje aan het zwembad.