We wuiven Sicilië en z’n duivelse Etna uit, maar eerst moeten we nog 50km bollen naar Messina. Nouja bollen, het is vaak oppassen voor plots uitwijkende wagens, openslaande deuren, snelle brommers en ook hier: ‘Il n’y a que des pûtes’. Geen lekke banden deze keer. Didier Préparé had er gisteren liefst 3. De uiterst bekwame fietsenmakers Hans en Mark slagen erin om m’n versnellingsapparaat opnieuw aan de praat te krijgen. De boot naar Calabria is altijd een klein avontuur natuurlijk. Een hapje eten langs de volgwagen van Leo die ons altijd vorstelijk bedient (chapeau zeg).

Nog 20km lekker bollen maar dan beginnen we aan de tweede uitdagende 80km met ruim 1.500 hoogtemeters en enkele pittige terpen. Vooral de eerste van 8km met gemiddeld 5 procent (het is hier alweer 36 graden). Kim was eerste boven, gevolgd door Jelle (die rijdt wel een record, z’n hoogste wattage gedurende 20 minuten) en Michel. Tussen boerenzoon Jelle en Barbarossa Kim is trouwens een scheiding op komst. Ze rijden niet meer in hetzelfde crea-truitje. Als we toekomen in Tropea sluiten ze elkaar terug in de armen. Schoon toch. Benieuwd of ze morgen opnieuw in hetzelfde tenue aan de streep staan.

Luc Sandaal heeft inmiddels opnieuw te kampen met krampen en kruipt bij Leo. Toch weer opvallend hoe goed mijn kamergenoot Fré al die bergen opklimt. Schijnt nergens last van te hebben. Ook niet van de warmte (chapeau zeg). Na de tweede beklimming zit Hans in de problemen. Z’n stuurvork lijkt even gebroken, maar gelukkig is dat niet het geval. Even provisoir vaster zetten en we kunnen verder… 
Op de top van de berg staat een mooi vervallen gebouw met prachtig zicht op zee. Zouden we dat niet samen met de Ritsers kopen, vraagt Mark? Waarschijnlijk kan je het voor 2 euro krijgen zegt Jelle, maar onze aannemer heeft er zelf geen zin in. Ok dan. 
We naderen ons einddoel, Tropea, we kijken er naar uit want na zo’n warme dag is iedereen het wel wat beu. Maar er worden ons nog enkele onverwachte zeeeeeer pittige nepekes voor de wielen gegooid. Nondedju, moet dat nu? Hoor ik iemand vloeken. We kiezen dan maar de snelste weg naar het hotel want het is al bijna 19u. Het is er wat amateuristisch om onze hotelkamers toe te wijzen maar we zitten hier echt wel goed. Mijn roommate Fré is wel verbijsterd als hij opmerkt dat het een doorkijkdouche is. Onze buur Kris vindt dat niet zo erg blijkbaar… Het zwembad is heerlijk. Nu tijd om de old town van Tropea te verkennen.