Nog even over rit 5 (de rappen staan erop dat dit vermeld wordt). Eerst had Katrien een lekke band maar daarna heeft onze Hollander Chris de debatten aangewakkerd op de laatste klim naar ons hotel. Zijn Wahoo gps deed hem naar eigen zeggen de das om, het kleurde groen terwijl er nog flink geklommen moest worden. De jonge flurken Jelle en Kim demarreerden om beurt maar dé man met meer dan +10 jaar ervaring Michel counterde en telde hen uit. Het podium: Michel, Jelle, Kim. Zo heb ik mij van m’n taak gekweten.  

Meubelier Kris wordt vandaag 56! Er wordt gezongen maar in tegenstelling tot de verjaardag van Maritza vorig jaar, geen kroontje op z’n hoofd bij het ontbijt. Als we door een lange tunnel rijden zingen we nog es van happy birthday en hipperdepip. De langste rit vandaag: 172km en het zou vooruit gaan. Den docteur zet een andere ketting maar dat blijkt alleen maar goed te draaien op zijn kleine. Onzen Hollander rijdt meteen lek en wat later z’n versnellingskabel stuk. We rijden naar de Ionische zee (de Ironische zee, zo duidt de humorvolle gps van Mark aan). Het seizoen moet hier duidelijk nog beginnen. Na 60km een strandbar waar alles nog in orde gezet moet worden. We plunderen de koelbak en smeken om toiletpapier… Na bijna 100km heeft Leo best een leuke strandbar gevonden vlakbij de zee. We zijn er zo goed als alleen: stokbrood, worst, ham, kaas, mosterd en Latijns-Amerikaanse muziek op de achtergrond. Jelle en de jarige reus gaan zwemmen in hun fietsbroek! En ze genieten er duidelijk van!

We hervatten de rit met de reus en de wat kleinere Jo op kop, met een rotvaart tot zowat 50km voor het einde. Daar begint het heuvelland… Het is 41,5 graden. Voor we de eerste terp opklimmen vraagt Christophe kwaad om even te stoppen. En wat een geluk dat ie even toornig is: we kijken naar links en zien een kraantje met klaterend water! Merci Christophe. Onze grote leider Hans wil toch nog es tonen dat hij nog wat in z’n mars heeft en komt net voor mij boven. Hij glundert. Nog een klim later zorgen die andere Hans en ik voor een koers in de koers. We komen samen gelukzalig boven, voor den Hans. 

De Ritsers zouden de Ritsers niet zijn mocht het hotel ‘Il Giardino’ alweer niet op de top van een flinke helling staan. Onze jonge flurken spannen samen tegen snelle Michel die van heel ver moet komen. Kim lanceert Jelle die als eerste bovenkomt. Hij heeft zich blijkbaar geforceerd want valt wat later pardoes in slaap voor het restaurant…