Waar zal ik beginnen voor het verslag van vandaag? Daar moest ik toch eens goed over nadenken. Want er gebeurde zo veel dat ik het met moeite kan onthouden.

De voorbode van deze helse rit was dat de koffers van Michel en Guy er nog niet waren vanochtend. Gisteren belden ze Michel dat ze op SFO waren. Michel en Guy sprongen om 5h30 am in een taxi naar de luchthaven om op onderzoek te gaan. Maar helaas. Aer Lingus hun laatste informatie was dat ze mogelijks toch nog altijd in Dublin rondzweven. Er werd snel beslist dat ze allebei mee fietsen, zonder helm. Maar we zouden een klein ommetje maken naar Sports Basement, een giga sportwinkel dicht bij de Golden Gate om daar alle materiaal te kopen.

Het begon allemaal vrolijk met een groepsfoto onder de palmbomen van El Rancho Inn. Iedereen blij dat we konden vertrekken. Netjes in groep over El Camino Real. Het werd al snel uitdagend wanneer we de hoofdbaan verlaten richting de oceaan en de Golden Gate bridge. “Nepekes” van bijna 20% sloeg de groep uit elkaar. De zichten over San Francisco zijn prachtig. Op de weg langs de oceaan hergroeperen we en vervolgens rijden we in perfecte Ritsers-formatie richting de rode brug. Onze stars-and-stripes truitjes vallen in de smaak bij de Amerikanen die ons in dit Memorial Day weekend regelmatig hartelijk begroeten en toejuichen.

Bij de afslag naar de sportwinkel begint de miserie. Enkele Ritsers blijven achter en missen de afslag. We verliezen meer dan een half uur aan wachttijd op de parking van de sportwinkel. Ik maak me wat druk want de rit is nog lang en we moeten het tempo er in houden.

Dan de Golden Gate over. In het WE mag dat enkel langs de linkerkant voor fietsers. Rudi is zoals altijd niet te houden en rijdt rechts tussen de voetgangers. De rest van de groep rijdt links. Al snel wordt duidelijk dat nog 6 andere Ritsers ontbreken. Zij zijn bezig aan een uitgebreide fotoshoot. We beginnen te bellen, maar het is duidelijk dat de digitalisering van de Ritsers nog niet is ingezet. Niemand neemt op of leest de berichtjes. We moeten verder en rijden door met 9. De rest zal wel volgen.

Ondertussen is Leo broodjes aan het zoeken en wijkt af van de route. Zijn Garmin GPS had hij afgegeven aan Guy en was nu de weg kwijt naar onze route. Niet eens halverwege was die GPS trouwens plat, vergeten op te laden…

Willie is nog bij ons, die is niet kwijt. Maar even verder bij een hergroeperingsstop stelt hij vast dat hij zijn gloednieuwe Garnin horloge en zijn achterlicht heeft verloren. Bekend stramien.

We rijden verder. Leo verwachten we nog steeds… Op de Alpine Dam beslissen we om te wachten, want we krijgen honger. Guy, die lid is van de Lillse fietsclub “Het Slijpend Wiel” neemt dat letterlijk. Zijn voorwiel draait amper en hij rijdt al 70km met de voorste rem half dicht. Even later sluiten de 7 vermiste Ritsers aan. Van Leo voorlopig nog geen teken van leven. We rijden verder door de zeer mooie en ruwe natuur, maar na nog enkele km klimmetjes is de batterij van Didier, de enige elektrische rijder, volledig leeg. En de 4 reserve batterijen? Die zitten in de volgwagen bij Leo… Wij rijden verder, Leo zal hem wel oppikken. Christophe blijft er bij. Een gps met de route hebben ze niet.

Even verder zien we eindelijk Leo staan die vanuit de tegenovergestelde richting alsnog op onze route is geraakt. Eindelijk eten en drinken! Iedereen vliegt op de Subway broodjes en duikt de cooler in voor een koude Cola of Fanta. Ondertussen pikt Leo Didier en Christophe op. We zijn eindelijk weer verzameld. Vanaf nu gaat alles weer zoals gepland, met nog 70km te gaan. We spreken af op 35km van het eindpunt nog een drankstop in te lassen en karren verder over de Californiaans-platte wegen. Continu op en af en sommigen krijgen het wat lastig op het sterk glooiende landschap met van die heuveltjes waar je net niet op de grote plateau over kan.. Maar kijk eens in de verte? Leo staat daar zoals afgesproken. En er staat een lokale Sheriff bij. Leuk denken we eerst. Maar dat slaat al snel om in ongeloof en moedeloosheid. Leo had nl. de autodeur toegedaan en de sleutel in de wagen laten liggen. Een security protocol van de wagen start dan en hij vergrendeld zichzelf. Naast de sleutel zat er ook zijn portefeuille, gsm en al onze bagage, drank, bankkaarten, etc. in. Nu heeft niemand dus nog bagage vanavond. Gelukkig kwam er die Sheriff voorbij die Leo halt had laten houden. Internationale politie verbroedering in de maak.

Een ander probleem in deze woeste natuur is dat er nergens gsm verbinding is. Ook de Sheriff heeft geen bereik. Die kon via zijn radio wel de brandweer bereiken.  Ondertussen rijden wij verder op zoek naar een dorpje met gsm verbinding. Dat vonden we in Tomales, waar buiten de Saloon en een grocery store geen leven te bespeuren was. Met hulp van onze reisagent Rudy Mees kreeg ik het Road Side Assistence nr. van Budget te pakken, waar ik na he doorlopen van talloze toets menu’s in de wachtrij werd geplaatst. Gelukkig kwam snel nadien het verlossende bericht: de brandweer de auto heeft open gebroken. We zijn weer op weg.

Op ons tandvlees vliegen we verder naar het hotel waar we om 18h30 toekomen. Een lange hectische dag. Gelukkig wil een nabij gelegen Italiaans restaurant voor ons hun buitentent nog even reorganiseren (de meeste restaurants in de US serveren geen eten meer na 20h) en krijgen we nog lekkere pasta om te verorberen.

Morgen staat er ons een zelfde rit te wachten van 161km en 2330hm. Dit moet anders. Ondanks alle voorbereidingen en checklist was het vandaag een totale chaos. als we zo door Yosemite rijden volgende week worden er minsten 3 opgepeuzeld door een Grizzly beer… 😉