Het ontbijt in de Quality Inn in Sacramento is beperkt. Wat oatmeal, youghurt en koffie. Maar ook wafeldeeg. Rudi is als eerste in gevecht met de wafelbakmachine, maar nadien kent iedereen de truck en smullen maar. Met maple sirup of course. Een zwaar ontbijt is niet nodig vandaag, want om 9h00 am pikt Fred, onze fietsverhuurder ons op voor de rit naar Lake Tahoe van 2 à 3 uur. Het landschap wordt prachtiger met de minuut en na 2 uurtjes rijden zien we vanuit onze Van in de verte het emerald groen-blauwe meer opduiken. Wow!
Lake Tahoe ligt op 2000m en is 500m diep vertelt Fred. Als je rond het meer rijd doorkruis je 2 staten. De Oostkant ligt in de staat Nevada, bekend voor legalised wapens, legalised gambling en legalised prostitution. Als dat maar goed komt met de Ritsers.
Toegekomen in Hotel Becket gaat alles vlotjes. Onze reisagent heeft ervoor gezorgd dat alle kamers al klaar zijn en de sleutels klaar liggen. Nog even verzamelen voor de briefing. We werden nogmaals op het hart gedrukt niets, maar dan ook niets van voeding in de auto te laten. Zelfs het kleinste snoepje ruiken de beren en ondertussen hebben ze ook door dat een cooler vol met eten zit. Intelligente beesten.
Rond 12h15 gaat het fluitsignaal en zijn we weg. Michel was op het verkeerde noment weer wat aan zijn fiets aan’t prutsen en moet bijbenen. Het eerste stuk in South Lake Tahoe is drukke weg, maar als we afslagen richting het meer valt onze mond open. “Niet normaal mooi hier” hoor ik continue van iedereen in de groep. We fietsen van de ene postkaart in de andere en de fotorolletjes lopen warm. Je kan foto’s blijven nemen. Achter elke bocht nieuwe natuur, nog spectsculairder
We zijn nog niet goed weg of plots in de verte commotie langs de weg. En jawel, daar zit hij. Onze eerste brown bear. “Check!” Op nog geen 10m van de weg is hij rustig begonnen aan zijn maaltijd. Gelukkig eet hij vegetarisch vandaag… 🙂
Er wordt gefilmd en gefotoshoot langs alle kanten, maar Kris en Christophe staan toch in de aanslag om snel te kunnen vertrekken. En het is bergop.
Op 35km vinden we een idyllisch plekje voor de lunch. Leo heeft deze keer gezorgd voor turkey en cheese sandwishes. We blijven niet te lang, want we moeten nog ver. En.. we tellen er een minder? Michel zit nog op de WC. Hij krijgt de kuren van Willie precies. En Luc doet ook zijn best, die vergeet zijn helm. De verwachte regenbui hebben we gemist, maar de weg is nog nat als we vertrekken. Het gaat vooruit nu
Vanaf hier belanden we regelmatig in wegenwerken. De winter heeft er hier hard ingehakt. 6 weken geleden lag hier nog meters sneeuw, tot 20m op sommige plekken! En toen de temperaturen de hoogte in schoten waren er overstromingen. De auto’s schuiven geduldig aan in lange files die wij rustig voorbij rijden, maar hier en daar moeten we toch wachten. Wat grapjes (en selfies) maken met de verkeersregelaar(ster) doet wonderen en we mogen meestal snel doorrijden..
Plots roept iemand “PLAT!” Maar het is vals alarm, hij bedoelde fietsPAD. Maar enkele km verder is het dan toch zo ver, de eerste flat tire. Jan rijdt plat, op zijn nieuwe fiets. Maar hij klaagt verder niet, want nu hij weer op zijn 32 kan rijden vliegt hij regelmatig eerst de berg op voor het peloton uit. Om dan later te worden ingehaald…
Er is fijn teamwork nodig om alles weer te repareren. Guy en Willie besluiten om alvast wat voorsprong te nemen. We zullen ze pas terugzien in het hotel.
Voor het laatste deel gaat het hard in de afdalingen en wordt er doorgetrokken op de klimmetjes. De groep spat uit elkaar. Overal zie je Ritsers-lichtjes. Michel en Kris wachten om een groep te vormen voor de lange afdaling waar de pickup’s regelmatig doorvlammen. In groep rijden voelt een stuk veiliger. Het gaat razendsnel, South Lake Tahoe is terug in zicht en tegen 18h30 is iedereen veilig in het hotel. Niemand verloren gereden vandaag, maar dat was niet moeilijk. Zolang het water aan de rechterkant was zat je goed…
Snel douchen, want we hebben gereserveerd in Hell’s Kitchen van Gordon Ramsey. Om er te komen moesten we de stadsgrens van Nevada over wandelen, die South Lake Tahoe doorkruist, en vervolgens door een gigantisch casino. Bij de uitgang mist Maritza haar engle. Luc is verloren gelopen en de weg kwijt… Dan toch iemand.
We nemen het signiture menu van de Gordon. Caeser salad of scalops (het duurt even eer iedereen begrijpt dat het St. Jacobs vruchten zijn), Beef Wellington en een caloriebom als dessert. Ook dat was weer een ervaring.
Heel de dag genoten van telkens weer een verrassend nieuw uitzicht met 4-seasons-in-a-day weer bij meestal tegen de 20 graden in de zon. En dat allemaal op de fiets met een groep geweldige vrienden.
It was a perfect day! Bucketlist CHECK!
De RITSERS 
Jongens , wat een avontuur! Meren, beer, postkaarten in beeld, lekker en veel eten!
Nog verder goed genieten van al het moois! Hou jullie goed 👍 👍!