De oogjes zijn klein aan het ontbijt in de Oakhurst Southgate. Wat begon met nog 1 pintje in de Oakroom eindigde in een karaoke-festival waar de nodige biertjes vloeiden en lokale whiskeys werden gedegusteerd. We konden wel uitslapen vandaag want Fred, onze fietsverhuurder kwam ons om 9h00 oppikken voor een 4h durende rit naar Stanford. We rijden door de vlakke prairies vol met fruitbomen. Dit is de fruitfabriek voor gans de US. Sommigen doen nog een dutje in de auto. Ik schrijf mijn verslag van de vorige dag.

Rond 13h passeren we langs het Apple HQ in Cupertino. We zien er natuurlijk niet alles van maar het grote cirkelvormige gebouw maakt indruk. Er is veel volk in het visitor center, morgen is er een grote conferentie aangekondigd. De simpele middle-off-the-road houten huisjes die hier in de buurt staan gaan over de toonbank voor meer dan 5M$ vanwege de ligging zegt Fred.

We rijden door naar Stanford University waar vandaag onze tocht start. De laatste rit staat gepland als een uitbolritje. We rijden door de mooie campus. Het roept leuke herinneringen op van mijn tijd die ik hier doorbracht 13 jaar geleden. Er is wel veel veranderd, de Graduate School of Business is helemaal vernieuwd, maar de netheid en de rust die Stanford uitstraalt is nog altijd dezelfde. Prachtig.

We rijden verder via Sandhill Road naar Alice’s restaurant. Maar om daar te geraken moeten we nog een klimmetje doen. Old La Honda is een prachtige klim richting de Skyline Drive. Sommige Ritsers kreunen, hij staat als zwart op de gps. Ik deed die destijds al een paar keer maar toen was er nog geen Strava om het allemaal te registreren. Boven in de uitloper rijd ik achter Rudi en er komt weer zo’n pick-up fietsershater langs gechased die mij bijna raakt en Rudi, gelukkig maar lichtjes wel raakt. Grote auto’s en fietsers, het blijft een moeilijke combinatie voor sommige Amerikanen.

De beloning wacht boven op de klim, hamburgers bij Alice’s. Fred, samen met Dieter en Christophe die de laatste rit skippen want hun vlucht gaat al vanavond, hadden al tafels gereserveerd voor ons in de tuin. Vooraan bestellen, fiets naar achter en via de buzzer word je verwittigd als je lunch klaar staat. Willie wil betalen met zijn Apple Pay, maar de serveerster verstaat apple pie… Iers is toch geen Engels dus. Smullen doen we. De burger smaakt nog lekkerder dan 13 jaar geleden!

Na de burgers moet er nog geklommen worden. Het is hier altijd Californisch plat. Er zijn soms wel enkele gratis hoogtemeters na een afdaling, maar de meeste zijn maar wat meters in solden en er moet flink bijgetrapt worden. Nog een 30km te gaan. Eens we uit het bosrijke gedeelte komen zie je rechts Silicon Valley in al zijn schoonheid en links de oceaan. We zitten in de periode van de June Gloom, een mist die dagelijks van over de oceaan tot aan de heuvels en de Golden Gate komt. Het wordt ijskoud als we er doorrijden en er waait een sterke wind.

In de laatste 10km wordt er een afslag gemist, iedereen wil snel thuis zijn precies. Ik moet mijn Google Maps nog inschakelen om ons via een heerlijke afdaling tot aan de Rancho Inn te loodsen. Als we toekomen staat Fred en Leo ons al op te wachten met Budweiser en Amerikaanse Champagne. Iedereen is content. Het was weer in orde. En het belangrijkste, iedereen veilig terug.

We eindigen met 1160km en een kleine 15000hm op onze teller en een zak vol prachtige herinneringen.