De laatste 157km! Tot het einddoel in Tirana. Toch enige opluchting in het peloton. Sommigen geven grif toe dat het fantastisch was maar toch goed zo. De kilometers stapelen zich op in de benen. En het wordt opnieuw een hete dag. Het is 8u30 en al bijna 30 graden. We bollen naar de grens van Albanië waar een ellenlange file staat. De grote leider neemt opnieuw het voortouw en we schieten iedereen voorbij. Leo komt later en moet z’n lading laten zien. Als een van de douaniers ziet dat hij bier bij heeft, vraagt ie twee gekoelde pilsjes. De volgende vraagt eveneens een biertje en een cola en wenst Leo goede reis….

We rijden over een schamele rammelende houten brug om dan halt te houden in een enorm café voor cola, water of fanta. Paul en Kim blijven wijselijk bij de fietsen postvatten. De temperaturen lopen op tot 35 graden en meer. Twee uur later houden we halt bij een Lavaz met vrolijke balkanmuziek waar Leo op afkomt met brood en beleg.

We zijn halfweg en nog 2 lekke banden te gaan, van Maritza en uw chroniqueur die op een brug met vreselijke gaten een slangenbeet oploopt. Wat een troosteloze boel is Albanië, zeker na het prachtige Kroatië en Montenegro. Bijna iedereen toetert hier, als waarschuwing, als begroeting, soms ook boos. Veel fietsers zien ze hier blijkbaar niet. 

We naderen Tirana en het wordt razend druk op deze zaterdag. En ze rijden hier blijkbaar veel te snel want we moeten honderden drempels over. Put en drempel wordt er telkens geroepen uit de voorhoede telkens doorgeëchoot naar de laatsten. Om dan vervolgens eindelijk aan te komen op het centrale plein waar we in elkaars armen vallen.we did it!

Chapeau iedereen! Uiteraard hoort er cava bij en Katrien laat het vrolijk knallen. Het hotel Interconti en het sharing food resto zijn top (thanks Fré).

Na een kort uitstapje in town sluiten we deze ronduit fantastische Balkan-editie af. Bedankt iedereen en hopelijk tot volgend jaar! In Sicilië?