‘Het scheelde niet veel…’ zo whatsappte onze grote leider Hans donderdagavond rond 22u. Zijn stuurvork was stuk, dat wist je al, maar toen hij samen met Leo naar de bagage- en proviandtruck liep om z’n herstelkistje te halen stond de lichtevracht Vermeirsch al aan de haak van een takelwagen, gemonsterd door de Carabinieri. Dat werd dus onderhandelen: 100 euro voor de takelaar en 30 euro boete voor de politie (dat Leo gebaarde dat hij ook bij de Carabinieri in Herentals de grote baas was maakte niet echt veel indruk). Wat voorafging: Leo had de fietstruck aanvankelijk bij onze Albergo geparkeerd, maar was die dan toch maar gaan verzetten, samen met iemand die ik liever niet bij naam vernoem maar hij doet iets in de bouw. Toen ze wat verder stonden vroeg deze laatste aan een politie-agent of ze daar mochten staan. Die mompelde iets in onverstaanbaar Engels ‘Op eigen risico’ of was het ‘je moet een ticketje nemen’. In elk geval waren de stadsdiensten precies die avond van plan de straat te asfalteren waar onze vrienden hun truck hadden geplaatst. Het had niet veel gescheeld of hij was weggetakeld en onze hele programma voor vandaag lag overhoop. Goed dat Hans z’n stuurvork dus kapot was, dat bleef het overigens zodat Leo en Hans aan elkaar gekluisterd in de camionette samen zitten tot in Napoli. 

We kunnen dus alsnog vertrekken naar Amalfi. Het is iets minder warm dan de vorige dagen, zo’n 30 graden, zoals in België dus. Het wordt toch nog een rit van ruim 130km en 1.600 hoogtemeters. En dat zullen we gevoeld hebben, vooral in de eerste helft. Een forse klim met een hoog Stradi Bianchi gehalte laat ons zwoegen en puffen met enkele blaffende honden als achtergrondmuziekje (gisteren begeleidde Didier Préparé ons met de zeemzoete muziek van Brian Wilson naar boven). Geen dode zanger deze keer. Wel wat lekke gereden, zoals Chris, maar vooral den doctoor wiens melkbandjes (ha, de spellingcheck maakte er melktandjes van ;-), stilaan zonder melk zitten. Michel had hem nochtans gewaarschuwd: je moet er meer pap in doen’. Voor de lunch moeten we langs een vreselijke lange baan waar ze de asvalt weggeschraapt hebben al was het een grap met een verwijzing naar de avond voordien toen ze net asfalt legden… Overal zien we jonge gekleurde werknemers (?) die rondjes lijken te rijden op lage elektrische fietsen met brede banden. We wilden graag onze fiets wisselen op deze ongenadige stroken. 

We rijden Salerno binnen, heel drukke stad en het is uitkijken maar eens we de kust van Amalfi naderen is het genieten. Ook druk maar de weg is bijzonder goed. De wilde kust zorgt voor goddelijke vergezichten én de wetenschap dat het nog maar 20km is tot Amalfi is een opsteker. Hotel Panorama is fantastisch gelegen (dank Paul). Sommigen duiken meteen de zee in, terwijl deze chroniqueur onverdroten zijn stukje moet schrijven. Het leven is niet altijd rechtvaardig 😉