Het is de laatste, van een 9-daagse Palermo-Napoli met temperaturen die dagelijks boven de 40 graden klommen, een zware tocht ook met mogelijk toch weer te veel hoogtemeters maar wat hebben we er van genoten. 17 cyclisti en een bewonderenswaardige begeleider, ons aller Leo de 14de. Hulde! 

Amalfi richting Napoli langs de kust, het is zaterdag maar zoals altijd bijzonder druk. Bij wijlen laveren tussen wagens en brommers die hun toeter amper rust bieden. De landschappen zijn adembenemend, maar het gaat best flink omhoog. 700 hoogtemeters op iets meer dan 30km. Het is 11u en mijn Garmin geeft al 42,8 graden aan. Bijna missen we de eerste afslag maar ons aller San Marko had dat voelen aankomen en roept ons de juiste weg in naar Pompei..De grote leider Hans en Leo hebben op de middag een aardig resto gevonden waar we ons meer dan te goed doen aan pasta pomodore en aqua. We worden door onze leiders gewaarschuwd ‘niets speciaals te nemen’. Ik vermoed dat ze daarmee vooral de dokteur viseerden 😉  

Het is niet ver meer naar de ultieme klim, de Vesuvius. En die begint razend moeilijk met kilometers aan 12 procent. Er is amper schaduw en bloedwarm. De Vulkantocht doet wat het beloofd had: er schieten vlammen uit het wegdek. Christophe en ik houden het voor bekeken en draaien bij de splitsing terug richting Napoli. Karma volgt want mijn maat rijdt na 900km op 3km van de eindbestemming plat, voor de eerste keer. Tijdens de Balkantocht vorig jaar had hij liefst 3 lekke banden. De rest bolt verwoed door. De truck raakt niet verder en draait dan ook terug naar het eindhotel aan de Napolitaanse haven. Inmiddels brandt de strijd los tussen de rappen. Ze zijn met vier. Wie haalt het? Kim blaast zich op en moet tevreden zijn met de 4de stek. Onze Hollander Chris pakt brons. De strijd tussen Jelle en Michel is heftig. Jelle was meteen enkele honderden meters weg, Michel haalt hem telkens bij waarop Jelle opnieuw demarreert. (X3 of x4). Op een km van het einde pakt Michel zelf het initiatief. Jelle blijft zitten. De winnaar is bekend.

Onze ouderdomsdeken, op weg naar z’n 71ste, Luc dus, gaat jammer genoeg in de bocht naar beneden onderuit en loopt toch nog een lelijke wonde op. Dat wuift Luc uiteraard helemaal weg.

Iedereen is wat blij dat de eindbestemming bereikt is. Maar wat een avontuur weer. Bubbels en bier aan de pier. Het was niet evident maar wat een geweldige 9-daagse was dit weer! We kijken al uit naar 2026! Dank aan iedereen die er bij was, erbij had kunnen zijn (Maritza) en vooral aan voortrekker Hans, topbegeleider Leo, parcourtekenaars Kim en Michel, restaurantreservator Kim en hotelboeker Paul. Het was een grandioze editie!