De RITSERS

Was het op vrijdag een opwarmertje, dan was het op zaterdag het vagevuur. De thermometer wijst in Cefalu al ‘‘s morgens 36 graden aan en vooral de eerste 50km beloven heftig te zijn. Twee ‘klimmetjes’ gevolgd door een forse klim van 17km met gemiddeld 5 procent. Die gemiddelden zijn inmiddels gekend als uiterst twijfelachtig. Onze Hollander heeft traditioneel ochtendstress met z’n fietsje. Hans klaart de klus.

Chrstophe zag van bij de eerste klim iedereen fladderen als jonge veulens. Leo rijdt inmiddels terug naar het hotel. Hij vond z’n gps niet meer en Christophe had z’n zonnebril vergeten. Uiteindelijk bleek de gps te liggen in… de toiletzak van de Leo.
We drinken na de tweede terp een glas in Castelbuono, op een heuvel uiteraard. Bij het wegrijden worden we lekker begeleid door een ezel.

De lange klim is spannend maar Chris komt wel als eerste boven voor Jelle en Michel. We lunchen in Gangi met een prachtig uitzicht om dan te landen in Nicoasia, niet de hoofdstad van Cyprus, maar een pittig stadje met plaveien als uitgang. Katrien trekt op kousenvoeten naar beneden. Uitkijken voor wegglijden. Christophe is inmiddels in de camionette gekropen. Het is op en nu ook bloedheet. Uw chroniqueur krijgt krampen tot over z’n oren en tot overmaat van ramp heeft ie problemen met z’n versnellingen en moet hij na een interventie van Hans verder op de grote plateau. Leo en Christophe staan net voor eindpunt Agira met hun lichte vracht. Ze kunnen nergens door. Ik kruip ook in de camionette. De krampen nemen toe, Leo rijdt tegen een balkon. Christophe smijt mij eruit. We rijden ons vast. De hoteleigenaar komt ons halen en parkeert ons op het godverlaten Piazza Roma. Op zo’n km van Hotel Brogno, een amalgaam van kleine kamertjes, met diverse kleine steegjes en trappen pakken we nog wat hoogtemeters mee. De Ritsers gaan op een chique resto. Katrien ziet de risotto precies niet zitten. Dokter Philippe raadt me aan nog voor den entrée naar m’n bed te kruipen. Het eten bleek lekker, vooral de pralines.  
Ze waren zuur zei de vos Reynaert want hij kon er niet aan…

Wat vooraf ging: 
– woensdag 3 juni – fietsen en bagage zitten in huurwagen Vermeirsch 
– donderdag 4 juni 3:30 ‘s vroeg in de ochtend: Leo en Mark bollen Herentals uit op weg naar Genua, drie uur vroeger dan voorzien, Mark wil wat marge op het tijdschema. En terecht. Amper op Italiaanse grond, merkt Leo een blote tet op, jammer genoeg op de band van de camionette. Mark, een meester in het vervangen van fietsbanden, slaagt er ook hier in om dat snel af te haspelen. En in Genua duikt een ander euvel op. Wagen is ingeschreven als camper maar blijkt een lichte vracht: 500 euro opleggen. Gelukkig laten beiden het niet aan hun hart komen en duiken ze hun kajuit in. 
– donderdag  5 juni: land in zicht, hoofdstad Palermo in Sicilië, gelukkig maar. 
De andere coureurs checken in, Charleroi, Brussels South, Ryanair dus: 35 minuten vertraging. De lijnpiloot maakt er echter een tijdrit van en komt op het geplande aankomstuur aan. Chapeau! Taxi naar. Het hotel Sarazenenzand (Saracen Sands) zit helemaal vol. De 10de beloofde kamer is er niet.

Hans wordt wat korzelig. Fietsen in de conferentiezaal kost 100 euro. De citytax kunnen ze op hun buik schrijven zegt Hans. 

– vrijdag 6 juni: Mark, Leo en den Hollander Chris hadden de fietsen dus al uitgehaald en in elkaar gestoken zodat we vroeger weg kunnen (merci boys). Wat blijkt, en goed opgemerkt door Kim, onze noorderbuur die gedurende 17 jaar telkens 20.000 km fietst (340.000 in totaal dus) steekt z’n buitenbanden telkens fout op z’n Scott Addict LTD. Hij wist niet dat er een pijltje op de band staat die aanduidt in welke richting je hem erop moet leggen. We reizen om te leren…

We gaan van start voor een 9-daagse van 1200km en 17.000 hoogtemeters. Het is 9u30 en het is al 31 graden. Dat belooft. Palermo uitrijden is hectisch, eigenlijk de eerste 40km. ‘De wegen zijn toch beter dan in Albanië,’ zegt Hans, maar zo veel beter is het dan ook weer niet. We slalommen tussen de wagens, ontwijken putten en verdampen zweet à volonté langs kraampjes met groenten, vis en bloemen. Het is een rustig ritje met amper 600 hoogtemeters. Een terp voor de bevoorrading na 65km: Christophe rijdt achter de bezemwagen van Leo maar, o verrassing, Leo rijdt toch wat verkeerd en onze man uit Ronse is even het noorden kwijt. Pas een kwartier later landt Christophe op het juiste pleintje. Nog 35km, langs een behoorlijk drukke baan, maar het gaat goed vooruit. Een plaspauze op 10km van het einde, en tot verbazing van iedereen moet Katrien toch niet even in de struiken gaan zitten. ‘Dat mag niet in het verslag,’ zegt ze. Just. 
Een pittig klimmetje naar Alberi del Paradiso en om 15u30 zijn we al binnen. Morgen wacht een zware dag met 2.400 hoogtemeters. We drinken het weg met een biertje aan het zwembad. 

Het Ritsers-fietsdoel voor 2025 staat er weer, en het wordt weer een mooie en unieke tocht. We vertrekken op Sicilië, waar we in 3 ritten het eiland doorkruisen met de beklimming van de Etna op dag 3. Dan pakken we een bootje naar het vasteland en trekken verder door de laars van Italië, met als koninginnenrit de beklimming van de Vesuvius op dag 9 om te eindigen in Napels. Het zijn deze keer 9 dagen op de fiets, de 1200 kilometers zijn we gewoon maar het geaccidenteerde landschap met 17.500 hoogtemeters zijn wat steviger dan gewoonlijk…. “Napels zien en sterven” mag je letterlijk nemen deze keer!

Op zondag 29 september organiseren we onze “opendeurdag”. Verzamelen om 09.00u op de parking Spaans Hof te Herentals, voor de inrit naar De Hut. We doen  een rondrit van een 70-tal km tegen 25 km per uur en een rondrit van  80-90-tal km tegen 27-28 km per uur. Inschrijven is gratis, maar wel op voorhand te reserveren bij Leo Stuyck op het nummer 0475/410907.

Op zaterdag 27 juli vindt de eerste “Fietsmarkt” van Stad Herentals plaats in de feesttent op de Grote Markt. Een must-do voor iedere fietsliefhebber! Kom zeker eens langs op de stand van De Ritsers. https://fb.me/e/2426QQiE8

De laatste 157km! Tot het einddoel in Tirana. Toch enige opluchting in het peloton. Sommigen geven grif toe dat het fantastisch was maar toch goed zo. De kilometers stapelen zich op in de benen. En het wordt opnieuw een hete dag. Het is 8u30 en al bijna 30 graden. We bollen naar de grens van Albanië waar een ellenlange file staat. De grote leider neemt opnieuw het voortouw en we schieten iedereen voorbij. Leo komt later en moet z’n lading laten zien. Als een van de douaniers ziet dat hij bier bij heeft, vraagt ie twee gekoelde pilsjes. De volgende vraagt eveneens een biertje en een cola en wenst Leo goede reis….

We rijden over een schamele rammelende houten brug om dan halt te houden in een enorm café voor cola, water of fanta. Paul en Kim blijven wijselijk bij de fietsen postvatten. De temperaturen lopen op tot 35 graden en meer. Twee uur later houden we halt bij een Lavaz met vrolijke balkanmuziek waar Leo op afkomt met brood en beleg.

We zijn halfweg en nog 2 lekke banden te gaan, van Maritza en uw chroniqueur die op een brug met vreselijke gaten een slangenbeet oploopt. Wat een troosteloze boel is Albanië, zeker na het prachtige Kroatië en Montenegro. Bijna iedereen toetert hier, als waarschuwing, als begroeting, soms ook boos. Veel fietsers zien ze hier blijkbaar niet. 

We naderen Tirana en het wordt razend druk op deze zaterdag. En ze rijden hier blijkbaar veel te snel want we moeten honderden drempels over. Put en drempel wordt er telkens geroepen uit de voorhoede telkens doorgeëchoot naar de laatsten. Om dan vervolgens eindelijk aan te komen op het centrale plein waar we in elkaars armen vallen.we did it!

Chapeau iedereen! Uiteraard hoort er cava bij en Katrien laat het vrolijk knallen. Het hotel Interconti en het sharing food resto zijn top (thanks Fré).

Na een kort uitstapje in town sluiten we deze ronduit fantastische Balkan-editie af. Bedankt iedereen en hopelijk tot volgend jaar! In Sicilië?

Uw chroniqueur nam een snipperdag en had geen ongelijk als hij de afgepeigerde en kapotgereden Ritsers na bijna 140km en 3.000 hoogtemeters zag aankomen in hotel Princess in Bar. Ik bol met Leo mee in z’n camionette. We kopen een hoop drank in bij supermarkt Voli: fanta, cola, sprite, red bull en water, samen met baguettes, boter, tomaten, appels, bananen en chocolade.

De Ritsers beginnen aan hun eerste lange berg van ruim 30km. Geleidelijk aan, maar op het einde toch lange brede banen van 10 procent en meer. Veel respect voor die kerels en vooral voor de dames Katrien en Maritza. Op de top vraagt een parkwachter ieder 3 euro om door te mogen rijden. Sommigen betalen. Leo roept dat hij de fietsers volgt en mag doodgemoedereerd doorrijden. Top drie: Kim, Michel en Chris.
Opvallend, Hans heeft de hele berg lang een vlinder op z’n poep mee laten liften. Voorwaar een mooi gebaar.
We zijn bijna halfweg als de straat wordt afgezet door politie. Er is een betoging aan de van van arbeiders die al enkele maanden niet meer betaald zijn. Dan maken we van de gelegenheid gebruik om te lunchen waarna de tweede lange terp wordt aangesneden. Ook deze is mooi glooiend en de vergezichten tussen de bergen zijn echt wel adembenemend mooi. Wat een prachtige natuur doorheen deze hele Balkanroute. De drie toppers rijden nog es terug om de 3000 hoogtemeters helemaal rond te maken. 

In het hotel is er een conference aan de gang met dames met prachtige gewaden wat het contrast met die naar zweet stinkende fietspakjes alleen maar groter maakt. Het bijzonder smaakvolle restaurant (alweer goede keuze van Kim) is donker, verlicht met enkele schaarse kaarsen. De elektriciteit is in de regio uitgevallen, vertelt de herbergier, maar geen nood want er wordt gekookt op gas. Groot jolijt als het lucht opnieuw aanfloept. Yves dankt iedereen en vooral Hans voor deze prachtige en wonderbaarlijke trip. We beginnen aan onze laatste 160km naar eindpunt Tirana. 

We zijn de 6de dag en het begint dus wel wat te wegen. Niet bij de aloude Ritsers want zoals Mark terecht opmerkt: het zijn na al die jaren (15+ jaar min covid) nog altijd dezelfden die voorop en achterop rijden. En de Leo voorziet ons nog altijd met plezier van spijs en drank. Hoewel hij vandaag wat ‘boekig’ was want hij heeft 60 euro aan mobiele data verspeeld omdat zijn gps plots op het Cyrillisch geschrift overschakelde wat niet meteen de tweede taal van onze sheriff is. Leo moest dus noodgedwongen op GoogleMaps overschakelen om hotel Palma te vinden wat Telenet ongetwijfeld geweldig vond..De snoodaards uit Mechelen.

Maar eerst moesten we alweer de grens over na een kilometerkort verblijf in Bosnië om opnieuw in Kroatië te belanden. Daar wachtte ons de eerste terp, bijna 7km tegen gemiddeld een dikke 5 procent, maar de laatste 500 meter was het klefferen tegen liefst 18 procent. Het zweet breekt ons uit want het is 30 graden. Bloedheet wordt het vandaag. De gentil animateur Kim was eerste, voor Michel en Chris.

Vervolgens naar Dubrovnik (ooit Game of Thrones gezien?) Kings landing is hier opgenomen. Kim heeft een optie voorzien om naar het hoogste viewpoint te fietsen. Iedereen bolt mee want geen kat die nog wist dat het een optie was. En we zullen het geweten hebben. Ellenlange stukken tot ruim 22 procent. De helft slaagt erin heelhuids boven te komen, de anderen stappen te voet met hun fiets als wandelstok. Het zicht boven is wel.mooi. “Het was toch de moeite waard?” vraagt Kim. “Het is zeker de moeite, maar of het de moeite waard is?”, antwoord ik. Michel grijnst (hij was deze keer de beste). Marc stapt in de wagen. Het is op. Het ergste is echter achter de rug. Nog wat neepjes hier en daar tot we de grens in Montenegro bereiken.

Vriendelijke douaniers die ons met graagte doorlaten zonder stempel. Maar iedereen wil er toch graag eentje bij. Chris grommelt omdat de brave man de stempel op een andere bestaande stempel heeft gedrukt. Nog enkele terpen en we komen aan het meer waar ons hotel wacht. We nemen de boot om vervolgens aan te meren in de buurt van Porto Montenegro, een bijzonder fijne toeristische plek waar menig Ritsers in het water duikt. Ons hotel herbergt een rits Indiërs in kleurrijke gewaden.

Vanmorgen hebben Philippe en Didier de echte Ritsers vaarwel gezegd. Morgen, vrijdag, zwaait Christophe af. Jammer, want hij was de hele rit onze dj met allerhande slagers (ik heb het niet over Didier Prepare maar over het Vlaamse lied dat hij bij voorkeur luid meeschalde: Laat de zon in je hart! Fijn dat je erbij was copain!

Nooit evident om een grote stad uit te fietsen zonder gelaveer tussen toeterende bolides. Ook in Split zie je alleen toeristen op een fiets. En ja, tussen de files door valt mijn teamgenoot Marc pardoes in ware catapultstijl en wordt z’n val gebroken door een geparkeerde auto (zonder passagiers)! In een handomdraai wordt z’n verstuikte pols vakkundig verzorgd door onze chirurg Philippe.

Er staat vandaag 155 km op het programma met behoorlijk wat hoogtemeters richting Bosnië. Bergop-bergaf maar volgens mij meer bergop dan bergaf. De eerste Leo en Didier-halte al na 30km in de buurt van een aardig bosje alwaar tot groot jolijt van het dankbaar publiek een krijsvogel mijn Ritsers-shirt volschijt. Het was onze jonker Kim die ik gisteren bestempelde als een gigolo, ten onrechte, denk ik, die Zeus gesmeekt had om een adequate straf, waarna die een schijtvogel stuurde.,en god mag weten wat Christophe had uitgespookt want die was gaan zitten op een boomstronk waarna zijn scrotum vol hars plakte en hij dus een nieuwe broek moest passen.

Het is waarlijk prachtig fietsen langs de Kroatische kust. Meer nog, Leo heeft Halfweg weer een heerlijke stek gevonden in café rad OZ. Beetje norse kasteleine wat hier blijkbaar de norm is. 

Eerste stop na de middag langs een strand waar volgens Leo enkele locale deernen toch wel,aardig met hun kont schudden tijdens een spelletje beachvolleybal: ‘Dat doen ze toch express?’ Erwin kan zich niet bedwingen, springt in z’n zwembroek en plonst zich kniehoog in de zee die warmer is dan de plaatselijke douche. 

We zijn bijna bij de grens met Kroatië en Bosnië. Twee aparte grensposten op nog geen dartsworp van elkaar. Op het pand van Kroatië staat ‘Carina’. Alle fietsers gaan er moeiteloos door. Chris van boven de Moerdijk is in zijn nopjes met de nieuwe stempel van Bosnië in zijn paspoort. Hij heeft al 76 landen bezocht en mikt op 100. Leo wordt tegengehouden door beide posten met de vraag wat hij transporteert. Bij de post van Bosnië zegt hij: ‘Maar Carina heeft het al,gecontroleerd en die vond het ok’. 

Na de grens zegt Mark: ‘Gelukkig nog geen platte band vandaag’ waarna Katrien hem waarschuwt dat liever niet te zeggen, waarna Yves prompt een lekke band heeft. God luistert mee en straft onmiddellijk…

Nog even tot in het grand Hotel Neum waar we niet in de aap gelogeerd zijn. Dakterras met een infiniti zwempool. Top!

En dan nog dit: het Ritsers-idioom tijdens het fietsen is vrij rudimentair. Het gaat van ‘Oto, camion, achtereen, rechthouden, put, steentjes, tot ‘Katrien moet plassen…’ je hebt het snel door…

Ik hoor viavia dat het thuisfront (lees de fijnbesnaarde dames van deze galante hufters waarmee we de Balkanroute afhijgen) deze chroniqueur onder druk zetten om wat meer proza en vooral emotie in het relaas te droppen. Dat het hart een kloppeke harder slaat qua. Maar ik moet deze luchtige deernes teleurstellen. Er is geen flikker gebeurd vandaag, het was een toeristenritje. We zouden eerst naar de carwash gaan maar onze grote leider Hans durfde niet door de tunnel en dus moesten we zo goed en zo kwaad als het kon ons speelgoed eigengerijds opblinken.

De eerste 30km wat bergop en bergaf met een lekke band voor Christophe (de derde en laatste), eentje voor Maritza en eentje voor deze gevoelige jongen (fijn geholpen door gigolo Kim en klimgeit Jo). Michel valt! Overstekende wandelende Kroaten zorgen voor tumult in het peloton. Michel, nochtans gepokt en gemazeld in security, delft het onderspit, gelukkig slechts met enkele schrammen. 

Inmiddels het traditionele duet tussen de grote leider en het journaille. Vroeger deden we dat op de col de Bonette of op de col d’Aspin, nu was het een terp van 1km van 5%. En ondanks of juist wegens z’n overgewicht van 92kg was de grote leider toch zo gehaaid om me eerst te laten bijkomen en vervolgens een tandje bij te steken. De paljassen van de Kempen indachtig, Yves bleef naast me rijden, feliciteerde me voor het gevecht, maar pakte toch niet de kop om me dichter te brengen. De grote leider genoot van z’n triomf…

Leo en pechvogel Didier (de Balkan op z’n elektrische fiets mag hij vergeten want hier heeft niemand ooit van Stromer gehoord) vangen ons op langs de idyllische kust net voor het stadje Trogir. Dat is, zoals elke quizmaster weet, Unesco werelderfgoed sinds 1997. Omdat ik parcoursbouwer Kim in Italië ooit beschuldigde van cultuurbarbaar (de Ritsers lieten het prachtige Montalcino links liggen) laveren we nu door de fraaie binnenstad op de geplaveide kleine steegjes. Echt een aanrader! Ware het niet dat er een koppel Hollanders ons ophield waar we Chris meteen bijriepen. Lucas, duidelijk teveel broodje kroket en bitterballen binnengespeeld en een praatgrage Corry uit Groningen. Onze grote leider maakte er snel een einde aan. 

10km langs de kust draaien en Leo wacht ons op in café Chiba voor een biertje (slechts 7 zonder alcohol). Een dame met gepimpte lippen zonder veel reken- en taalkennis (Paul bestelt en er moet gebeld worden naar een vertaler), is een beetje nukkig. We bollen naar het ‘Marjan’ poeperspark voor de laatste helling. Fré opent de debatten, Kim er achter aan. Uiteindelijk wint Kim, gevolgd door Michel, Jo en Chris (die laat aangezet had) . Grenadier teamgenoot Marc liep ook net het podium mis.

In het hotel ‘As’ worden we verwelkomd door de best rondborstige Maria die uitstekend Engels spreekt (geleerd van YouTube). Wat een vriendelijke maar kordate kastelijne.