2019: Rome zien en sterven…

In 2019 trekken de Ritsers voor hun traditioneel avontuur naar Italië. Met dank aan Johan de Muynck (de laatste Belg die de Giro won) hebben we een prachtig parcours uitgestippeld door Toscane, Umbrië en de Marken om te eindigen in Rome. In 7 dagen rijden we 1.085,- km en 14.400,- hm. Dat wordt veel pasta eten..!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Inschrijven voor BBQ op zaterdag 8/9

Gebruik onderstaande link om je in te schrijven voor de Ritsers BBQ op zaterdag 9 september 19h00 in De Boskantien (Wijngaard 26, Herentals). Svp aangeven met hoeveel personen (leden of niet-leden) je zal komen.

Inschrijven voor de BBQ 2018

Enkel je betaling geldt als definitieve inschrijving: per persoon 30€ (leden) of 50€ (niet-leden) overschrijven uiterlijk vrijdag 7 september op de rekening van vwz De Ritsers met nr. BE70001637973625 met vermelding “BBQ 2018”. De prijs is all-in voor aperitief, 3 stuks BBQ-vlees, drank en dessert.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 7: Het einde van een week afzien en genieten

(verslag door Hans)

De organisatie had het in de dagelijkse briefing al aangekondigd, de laatste rit is nog een echte Transalp-rit. Geen uitbollertje. Bert had beter de briefing niet gelezen. Men sprak van enkele mooie, maar gevaarlijke afdalingen met rotsen en wortels. Maar als je het bereden padje volgt ging het wel meevallen. Na reeds 2 keer op dezelfde knie te zijn gevallen de voorbije week had Bert het niet meer zo met die afdalingen. Later op de avond na enkele glazen wijn bekende hij ook dat hij eigenlijk niet zo’n goed zicht heeft met zijn aangedampt brilleke…

Voor de laatste dag moesten we ’s ochtends nog eens extra vroeg op. Om 6h50 was de pick-up in ons hotel, dus het was schransen aan het ontbijt wat om 6h10 openging om onze calorieitjes binnen te krijgen. In Valle del Chiese hadden we nog wat tijd. Fietsen ophalen en mijn ketting nog repareren. En dan wat opwarmen bij een ochtend-cappuccino.

De start lag weer in de zon, maar eens vertrokken was het duidelijk dat we in de richting van “gewitter” reden. Het eerst klimmetje was een goede opwarming met slechts 4km bergop. Na een korte afdaling begon de eerste serieuze klim, 12km met percentages op en boven de 10%. Wel asfalt voor het grootste deel. Ondertussen was het al wat beginnen regenen. De mager mannen deden hun regenjasje al aan, dan weer uit, dan weer aan. Ik daarentegen besloot gewoon mijn tempo te blijven rijden om mezelf op te warmen. Voor de goede orde, zo hoog lag het tempo al niet meer. De hartslag wilde niet echt meer omhoog. “Op is op” zei den Yves. Gisteren was ik nog uitgeschoven op mijn slippers en had mijn enkel en knie verstuikt. Mijn gekneusde rib begon ook al op te spelen. De Voltaren-gel ’s nachts had het een beetje opgelost, maar nog niet helemaal.

Ondertussen was het hard aan het regenen en begon de eerste afdaling. Ja wadde! Ze hadden niet overdreven. De regen maakte de rotsen en wortels super glad. Het was balanceren. Met mijn dropper (waardoor ik mijn zadel 15cm kan laten zakken) heb ik meer controle dan de meeste en haal ik veel mannen (en vooral vrouwen) die mij op de klim passeerden terug in.
Na de afdaling kwam er een vlak stuk tot de eerste bevoorrading. Ondertussen was het water aan ‘t gieten. Ik dacht meteen terug aan onze (regen-)tocht Bilbao-Lissabon van een maand geleden… Snel iets genomen en verder. Yves stond er al even en kreeg het koud. De laatste klim was weer op asfalt. Zelfde profiel als de eerste, ook een 10km. De tweede bevoorrading lag op 3km van de top. Een laatste keer de bussen vullen, want hierna volgt een lange afdaling en we weten ondertussen dat je op de MTB in die afdalingen net zo veel energie verbuikt. De laatste afdaling was inderdaad het neusje van de zalm. Dat bereden padje tussen al die rotsen en wortels waar men over sprak was herschapen in een woelige beek. Maar dat was inderdaad de beste lijn voor de afdaling. Het koude water over de rug, tussen de benen, overal eigenlijk. Maar vooral blijven focussen en remmen. Mijn handen verkrampen volledig, de remblokjes ijzer op ijzer. Af en toe zit er nog een extra drop in het smalle padje waar ik wijselijk afstap. Veilig toekomen is het belangrijkste.
Na bijna een uur over die rotsen van links naar rechts te bonken – wat zijn die fietsen sterk – eindelijk een stuk asfalt. We zitten bijna op niveau Gardameer en het opspattende water voelt warm aan nu. Heerlijk!
Ik zie Arco al liggen en begin wat tegen mezelf te praten. “We zijn er. Nog efkes. Jiehaa!!!” Aan het eind van weer een ongelooflijk mooi paadje tussen de olijfbomen en wijngaarden (waar blijven ze die toch vinden…) wacht Yves mij op. Hij daalt sneller af dan ik, maar vandaag was hij wel 2 keer serieus gecrasht.
Daar staat het bordje van Finish 1000m! Samen rijden we met de handen in elkaar en omhoog over de finish. Wat een geweldig gevoel!
Blij dat we dit gedaan hebben, maar volgend jaar slaan we toch maar over…

IMG_1033

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

(Regen)dag 7 in beeld.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 6: Onweer, maar vooral veel slijk…

(verslag door Yves)

IMG_1019Om 6 uur stip gaat Hans zijne wekker weer af. Deze keer is het menens want ze komen ons al halen in ons hotel op Tonale om 7:15. Het ontbijt is zeer verzorgd en uitgebreid wat in schril contrast staat met een internet uit de jaren negentig.
We worden met zeker 100 mannen (en madammen) opgepikt met bussen en na een rit van 25minuten arriveren we in PELLIZZANO waar we gisteren de aankomst hadden.
We rijden vandaag richting het zuiden, weg van de hoge Alpentoppen,  en dan zien we aan het profiel met maximum hoogtes onder de 2000m. Maar met zijn 80km en 2800hm beloofd het wel weer een pittige rit te worden.
Het weer is ook omgeslagen. Vannacht al een hoop regen gehad en er wordt nog meer voorspeld voor vandaag. Maar ’s morgens ziet het er alweer geweldig uit.
IMG_1024De eerste klim brengt ons naar Campo Carlo Magno, een ski station van Madonna di Campiglio: een klimmetje van 800 hoogtemeters, vooral door het bos en over kiezelweg. Niets speciaals na 5 dagen Transalp maar wel erg schone natuur en goede lucht na de fixe regen van vannacht. De volgende klim lijkt op de kaart een venijnig staartje te hebben. De kaart blijkt correct. Alweer dik 200hm te voet naar boven. Maar de omgeving is erg mooi wat de pijn wat verlicht. Boven moeten we wat koeien van de pad duwen om door te kunnen. Nu gaat het vooral bergafwaarts naar het spektakel van de dag: een lange, steile technische afdaling (single track) van een 500 hoogtemeters (naar beneden…). 2018-07-20 17.32.23-3De regen en de 400 voorgangers hebben het pad (wat het zou moeten zijn) herschapen in een soep van slijk-pap, stenen en wortels. Ik vind het nog net te doen om te fietsen en dat vinden de meesten rond mij. Verschillende keren net niet onderuit. Soms even van de fiets als te erg wordt. Op Strava zie ik achteraf dat mijn hartslag op deze afdaling hoger is dan op de klim, leg dat maar eens uit. Aan de bevoorrading, kort na deze strook kan je de schade zien: geschaafde kleren, broeken kapot, bebloede armen en benen. Een echt slagveld. Bij Transalp schuwen ze duidelijk niet de meest pittige tracks, helemaal anders dan al die andere alpen marathons die ik al gereden heb.
IMG_1025Na de bevoorrading rest ons enkel nog een asfalt beklimming van een 700hm. Hans geeft er nog eens een goei lap op om onze ranking veilig te stellen. We slagen erin om er toch nog een deel te passeren. De laatste kilometers zitten weer vol van hindernissen: hangbruggetjes, smalle doorgangetjes, steile stukjes bergop. Voor Hans zijn ketting wordt het allemaal wat veel en die besluit om het op te geven op 1 km van de finish. Te dicht om dit te fixen dus wordt het lopen en truitje trek bij mij tot we over de finish zijn.2018-07-20 15.43.31
Het was weeral een bewogen ritje met deze keer als extra een fiets helemaal onder het slijk.
In het bike park zien we Bert en Pascal die er al proper bij lopen. Het was blijkbaar weer niet het dagje van Bert (meer mag ik er niet over kwijt…). Voor mij stopt de ellende ook niet bij de finish want ik krijg mijn dag-zak terug met een volledig leeggespoten bus teflon olie (de bus heeft ergens ingedrukt vast gezeten).
Na wat vertraging brengt een minibusje ons alweer naar een typisch Italiaans hotelletje. Allemaal erg sober maar het eten is geweldig wat alles goed maakt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 6 in beeld: modderritje

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 5: Ponte di Legno – Val di Sole kort, maar wondermooi

(verslag door Hans)

IMG_1005.JPGOns hotelletje in Passo Tonale valt weer super mee. De baas en bazin zijn super vriendelijk, allé dat klinkt zo in de enige taal die ze spreken hier: Italiaans. Ze doen onze was, onze fietsen mogen veilig in de garage naast zijn auto staan, er is water om ze te poetsen en er is een gezellig barretje met gin-tonic (dat recept werkte op dag 3 ook…)!
Pascal heeft voor ons gereserveerd om 9h in het restaurant van het hotel. Op de kaart staat steak frit. Was dat smullen! En ze hebben mosterd. Ik smacht al een week naar een vettige worst met mosterd. Die worst vonden we dan weer bij het uitgebreide ontbijt buffet, waar ook de roereitjes met zout spek lekker binnen gaan.
We mogen hier 2 dagen blijven in dit hotel. Dat valt mee.IMG_1007
Vanochtend nog even stoppen bij de mobilhome van de ouders van Pascal en dan met de fiets naar beneden lang een prachtige afdaling tot aan de start in Ponte di Legno.
Op papier lijkt het een makkelijk ritje vandaag, slechts 49km en iets minder dan 2000 hoogtemeters. De organisatie zal iedereen wat willen lateren recupereren na de hectische rit van gisteren.
De start begint met een mooie helling van 7-8% op asfalt. Deze keer goed geslapen, buiten een stamp van Yves rond een uur of 2 vannacht geen gesnurk en direct geven we goed gas. We zien aan de teams rondom ons dat we goed bezig zijn. De eerste bevoorrading is al na 11km. Snel iets nemen en verder. We are on a mission… Dan sturen ze ons natuurlijk weer een padje in waar de stijgingspercentages onregelmatig zijn en oplopen. IMG_1011Maar na de top volgt een wondermooie single track met zicht op de gletsjers zoals de organisatie ons had beloofd. Een lange afdaling met hier en daar nog een molshoop. Maar opletten om niet te veel rond te kijken, want het padje is smal en rechts gaat het diep naar beneden. Focus 100% op het pad is key!
Op weg naar de tweede bevoorrading halen we nog steeds concurrenten in. We zitten in een goede flow. Hier nemen we wat meer energie, want er zit nog een klimmetje van 500 hoogtemeters in de finale.
Maar dan worden we plots opgehouden door de organisatie. We horen een helikopter boven onze hoofden. Een ongeluk en men moet evacueren. Na een dik half uur mogen we verder. Iedereen die we hadden achtergelaten is weer aangesloten en de koers start opnieuw.
IMG_1013De laatste klim begint steil en iedereen wil tijd goedmaken. Vooral de mixed teams (man-vrouw) gebruiken hun gekende tactiek, de man geeft gas en de vrouw grijpt de trui van de man vanachter en bengelt mee naar boven. Maar op de echt steile stukjes moeten de sheila’s er toch af.
Er volgt nog een technische afdaling naar Val di Sole en we komen zonder veel cartouches te hebben verschoten binnen. In onze categorie toch nog een plaatsje gewonnen en algemeen staan we nu op plaats 211. Niet slecht.
We moeten wachten op de shuttlebus naar het hotel en doen ons te goed aan een lekker coupje Italiaanse gelatti en een cappuccino. Vanavond vroeg slapen want morgen staat er opnieuw een pittige rit op het programma.

2018-07-19 20.12.36

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 5 in beeld: een wondermooie rit met zicht op de gletsjers rond Val di Sole

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 4: Bormio – Ponte di Legno, Extreme Mountainbiking!

(verslag door Yves)

Vandaag gaan we over de Gavia. Bedoeling is om vanuit Bormio snel off-road te gaan tot halverwege de Gavia en vandaar de gekende col verder af te werken over asfalt. De afdaling van de Gavia is terug off-road en de briefing verwittigt ons om voorzichtig te zijn want “this is the most challenging downhill of the 7 days”. We zullen het geweten hebben…!
We trekken onze bikes rond 8:00 uit de kelder van het hotel voor nog een laatste nazicht (ge weet wel, een beetje olie spuiten). De zon schijnt al fel, het wordt een warme dag.
Auch! Als mijn zitvlak het zadel raakt. De 3 vorige dagen hebben al deftig wat sporen achter gelaten op mijn achterste. De start zone, in het midden van de stad, is prettig hectisch. Bij de countdown en start galmt ‘Highway to hell’ (AC/DC) luid door de boxen. We weten nu dat dit geen toeval was (de highway hebben we niet mogen ervaren, de hell des te meer).
Hans en ik hebben zien het helemaal zitten na de goede prestatie van gisteren (5 plaatsen beter in ons klassement dan dag 2). De eerste kilometer Gavia gaat over asfalt tegen een stevig tempo. Ik hoor Hans achter mij een keer kuchen, we zijn aan het geven. ‘The race is on’. Dat voel je van bij de start. Iedereen kent ondertussen zijn concurrenten in het klassement. Er wordt duidelijk naar elkaar gekeken. Al snel worden we het bos ingestuurd. Wat volgt is de ‘MTB van Echternach’: 50hm 2018-07-18 21.04.01-1klimmen, 30hm dalen, 50hm klimmen, enz. De klimmetjes zijn super stijl. Mijn benen zeggen: ‘afstappen en wandelen’, maar niet als eerste. Iedereen lijkt er zo over te denken want we blijven trekken en sleuren aan het carbon. We zoeken beiden ons eigen tempo en ik besluit om door te rijden naar de eerste bevoorrading op 8km van de top. Terug op de asfalt haal ik Bert en Pascal in en samen halen we de bevoorrading. Zij die de Gavia al een keer gedaan hebben weten hoe prachtig mooi het hier is.
Ik zet de klim samen met Hans verder tot de top. Na 30km klimmen zijn we eindelijk boven. Veel afdalingsplezier krijgen we niet want al snel staat er een official met een vlag te zwaaien (het moet nog eens gezegd worden, de organisatie van deze transalp is van een ongezien niveau!) om ons op een ‘enduro trail’ naar beneden te sturen. Wat volgt is ongezien: dik 1000hm afdaling die zelfs met bergschoenen lastig is. 20 meter proberen fietsen, stappen, fietsen doorgeven aan collega riders, enz. IMG_1002Aan de aankomst vernemen we dat Bert hier redelijk heftig is gecrasht. Op de trail al verzorgd en verder met een ijszak op zijn scheen gekleefd (al weer super die organisatie!!!). Ook zijn enkel en ribben hebben een goede tik gehad, maar Bert gaat wel proberen om morgen terug aan de start te staan. Hans gaat ook nog een keer over zijn stuur, gelukkig zonder ernstige schade.
IMG_0997De rest van het parcours lijkt simpel op papier maar blijkt in de praktijk super zwaar en technisch. Aan de laatste bevoorrading staat een bord: nog 290hm en 14km. Het worden 250hm stappen tot onze tong tussen onze kader hangt. De laatste afdaling gaat weer over een downhill track en vraagt nogmaals het uiterste van fiets en rider. Hier en daar staat er “Jump”, maar die laten we wijselijk links liggen… Na goed 6 uur bollen we door de finish.
Dit was een zotte rit die grenzen heeft verlegd wat mij betreft. De volgende dagen krijgen we nog van dit is ons voorspeld.
In het bike park nog snel mijn wiel laten fixen na spaakbreuk: gebeurd allemaal met de glimlach en volledig gratis. Hans gaat nog even naar de medic en laat enkele gaatjes boren in zijn ondertussen blauwe grote teen, “de druk is er af” zegt hij… Hij krijgt nog wat spul mee en later op de avond maakt hij in de andere teen zelf nog enkele “preventieve” gaatjes om de rit van morgen door te komen.
We overnachten in Tonale en in plaats van de shuttle mogen we de skilift pakken en onze fiets meenemen. Een meevaller. Morgen kiezen of terug de lift of over de baan een snelle afdaling naar de start in Ponte di Legno.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 4 in beeld, een ‘gerellig’ ritje met af en toe wat commentaar…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen