We hebben een jarige vandaag! Maritza stapt op tram7. Wat een kranige en sportieve dame zeg! De strafste!
Blijft het droog of niet. Hans is positief maar als we na net geen 4 uur bus in Zadar aankomen regent het pijpenstelen en klinken er onheilspellende donderslagen om de oren. De straten staan blank en voorbijrazende Kroatiërs geven ons een flinke douche.
Het is knarsetanden als waterkiekens maar we rijden naar de zon. Rond 14u30 komt de zon erdoor en de Leo in het dorpje Provic waar er blijkbaar flink geschoten is. Ook de band van Hans moet eraan geloven maar wat een ellende om die nieuwe buitenband er terug op te krijgen.
Zelfs Mark slaagt er niet in zodat we uiteindelijk toch nog een andere band erbij halen. Christophe slaagt erin om zowel de voor- als achterband plat te rijden. Maritza schrikt ons op met een schijnplatte band maar we vergeven het onze 70-er. Onderweg moeten we uitwijken voor 2 schildpadden die snel in hun schulp kruipen.
We trekken naar het natuurpark Krka voor 5km gravel langs de meest wonderbaarlijke watervallen. Die we jammer genoeg niet te zien krijgen… De ticketman aan de ingang laat ons door maar 2km later roept een norse pachtwachter ons halt toe. 30 euro de man om door te gaan. Christophe probeert nog een groepskorting te onderhandelen maar tevergeefs. We berusten en keren terug naar de ingang voor de laatste 20km naar hotel Bellevue in Sibenik langs de Kroatische kust. Dit was een overgangsritje zegt Hans. Dat belooft.
Amper vertrokken, net voor een zeer pittig neepje naar de piazza cathedrale in Trieste, trekt Luc Sandaal z’n derailleur in de prak.
Meteen goed voor een oproep naar Leo die zich ontfermt over de onfortuinlijke. Eerste man in de bus.
Wij fietsen verder. Grenadiers Marc en ik hebben nen tac-tic. Na enkele uit de kluiten gewassen terpen rijden we ons vast in een locale rally.
We nemen een binnenweg of was het een omweg…. Beter aangenaam van A naar B dan recht van A naar B. Maritza waarschuwt ‘ Dat herbergt ongetwijfeld heel steile stukken.´ En of ze gelijk heeft. Het is meermaals kr’chen tot we opnieuw op de route zitten. Leo komt eraan voor de lunch. Hans en Mark zorgen voor de wonderbaarlijke wederopstanding van de derailleur van Luc zodat die de bus kan verlaten en plaats kan maken voor anderen.
Er volgt immers een klipper van een beklimming van 10 tot 16km, gemiddeld 7,5%, maar vaak 9 tot 13 of 17% zonder een stukkie om op adem te komen. Fre heeft al de hele dag superbenen.
De snelle jongens michel, Kim, Jo, Chris maar ook Yves, Luc en Philippe zitten uitstekend. Didier Préparé zit langs de kant te kniezen met een kapotte aandrijfriem van z’n dure Stromer. Hij kruipt in de bus. Ook Christof kruipt met krampen in de bus. En mijn maat Grenadier Marc z’n werk zit erop. Ook hij mag in de bus.
Een handvol Ritsers waagt zich nog aan de laatste kloeffer van de Ucka, de tweede zwaarste berg van Kroatië. Chapeau! Daarna bergaf tot in Rijeka.
Net op tijd binnen want een verwoestende wolkbreuk breekt los boven de hoofdstad van Kroatië. Dit was de zwaarste rit, hopen we….
Voor het eerst weerklinkt het fluitje van Hans, die tekent ook voor de eerste kwetsuur door een beetje lompweg tegen de laadklep van de vrachtwagen te lopen. Chirurg Filip lapt hem letterlijk op.
De klassieke groepsfoto en weg voor bijna 160km naar Trieste.
En het is plat en dus gaat het snel. Kim wil graag laten zien dat hij klaar is voor de Marmote en zet zich met Kris op kop. Tempo gaat naar 35km/u. De wind zit goed, de zon komt er door en het kwik stijgt tot ruim 25 graden. We rijden sneller dan Leo waarop we even moeten wachten in San Georgio di Livenza. Even tumult als er een onbewaakte Dafalgan ontdekt wordt. Wordt aangeduid als geen doping. Paul en Michel pakken de kop en bevestigen het snelle tempo tot we aanbelanden aan een andere San Giorgio. Die van Nigaro waar we lunchen op het bordes van de gelijknamige kerk. Niemand die een kaars gaat branden. De kerk beschikt dan ook over videobewaking.
Kim zet zich opnieuw vooraan met Hans, afgelost door Yves. Tot we een luide knal horen. Luc ‘Sandaal’ rijdt op 20km van het eindpunt in een put plat en breekt een spaak.
We rijden wat voorzichtiger maar de Italianen blijven toeteren en vervaarlijk dicht bij ons rijden. Bijna in Trieste krijgen we een schitterend zicht op de zee. Maar routebouwer Kim heeft er nog een onnodig stijl klimmeke ingelegd. Een voorbide van de rit van morgen… Het is helemaal opgeklaard als we in hotel Roma aankomen. Morgen begint het echte bergwerk.
Fre belt me op een ontiegelijk uur, net geen 4u ‘s morgens. Hij staat bijna aan m’ n deur want heeft zich vergist. We moeten al om 5 uur in Charleroi zijn. Daar lopen we enkele Kempenzonen tegen het vege lijf. Zo scherp als een mes. Het moet daar hongersnood zijn. De stoelen van Ryanair op weg naar Treviso zijn dan ook op hen afgesteld. Amper buik- en beenruimte.
Geland onder duistere wolken beginnen we aan de eerste van de 28.000 stappen, eerst naar het hotel, waar een rood hart doet denken aan het bordeel Scandalo in Malaga in 2016 waar dartele dames kierend en wellustig baadden (en waar Leo tientallen flessen Cava wegmoffelde op de laatste dag. Maar dit geheel terzijde.
Vervolgens naar de Ferrovia (spoorweg) op weg naar Venezia waar Fre een fijne wandeling uitstippelde langs pasticerias, malafiede juweliers en kunstgalerijen en uiteraard San Marco waar een strijkje voor volle terrasjes speelt.
Geen dure koffie voor ons, ook geen gondel ( 90 euro) wel een pasta vongole, pizza en een glaasje rode wijn langs de Canal Grande. De lucht is helemaal opgeklaard maar Kim is het stappen al lang moe. Paul krijgt het lumineuze idee om de Vaporetto (waterbus) te nemen. We moeten er twee laten voorbijgaan wegens geen alerte veerman en Hans wordt voor het eerst boos. Na de ferrovia regent het pijpenstelen op weg naar het hotel. Leo en Mark zijn na een rit van 15 uur met de fietsen aangekomen. Alle fietsen zijn er bij… Tijd om naar het resto Enoteca Odeon te stappen. Ik ben 2 minuten te laat aan de receptie en de snoodaards zijn reeds vertrokken. Ik neem de taxi naar dit geweldig resto. Venezia speelt morgen voetbal en als ze winnen spelen ze in Serie A. Altijd fijne weetjes van taxichauffeurs. Ik drink nog een laatste glas met de empathische Leo. Morgen beginnen we eraan..!
(addendum Hans): Ook geheel terzijde, ze waren de naam vanher hotel vergeten…
De Ritsers gaan jaarlijks op zoek naar een unieke en uitdagende fietstocht. Voor 2024 werden we geïnspireerd door de super mooie Balkan-route. We starten in de kanalenstad Treviso, doorkruisen 6 landen gelegen aan de Adriatische zee: Italië, Slovenië, Croatië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro om na 8 dagen, 1100km en 13000hm te eindigen in Tirana, Albanië. Details voor de inschrijvingen volgen op ons eindejaars-mosselfeest op 16 december 2023. Begin al maar te (fiets)dromen… en te trainen!
Dit was het dan. Het waren een geweldige 2 weken, met unieke fietservaringen, stuk voor stuk unieke mensen met een warm hart en soms een klein hoekje af, maar allemaal gebeten door de fiets. Herinneringen die blijven. Vriendschappen die vereeuwigd zijn.
Frédéric, de benjamin van de groep die alle Ritsers avonturen heeft meegemaakt en nooit opgeeft. Willie, “the Irishman” die wel eens wat te laat komt of wat verliest, maar wel de Irish Pub diners organiseerde. De engeltjes Luc en Maritza (soms werd het schatje als Maritza iets duidelijk wilde maken aan Luc) die op 69-jarige leeftijd nog vele jonkies droppen. Kris, die (letterlijk) met een bang hart begon aan de tocht maar beresterk reed en iedereen die wat achter bleef terug bij de groep bracht, en de absolute kampioen is van de meeste foto’s per dag. Rudi, die na 3 jaar vasten het ascetisch leven had opgegeven maar toch, ook tot zijn eigen verbazing, oersterk was in het klimmen en bovendien de snelste aprés-bike-bar ontdekker bleek. Kim, de routebouwer en man van de “nepekes” die hij, ondanks wat extra horeca-kilo’s, nog steeds bij de snelste opvloog. Chris den Hollander, die altijd zen met muziek in de oortjes krachtig malend de klim bedwingt, steeds op zoek naar het beste fotoshot of filmfragment voor “California 2023, the movie”. Debutant Guy, die ondanks zijn recente revalidatie de (onverwachte?) nepekes richting Golden Gate bedwong en zijn normaal nogal intensief sociaal avondprogramma (van horen zeggen in Lille) noodgedwongen moest aanpassen naar een vroeg-gaan-slapen ritme, maar zich op het einde van de tocht ontpopte tot begeleider-actiefotograaf. Dieter préparé, ook debutant Ritser én fietser die na een wat onwennige start zijn elektrische fiets helemaal onder controle kreeg. Mark, steeds in verwondering over de US cultuur en gebruiken die geen kans liet schieten om een praatje te maken met elke Amerikaan die hij kon strikken. Kenny, in bloedvorm en die elke dag aan de kop sleurde om de groep uit de wind te zetten. Snelle Michel, die wel eens te laat aan de start verscheen maar eens op de fiets van voor naar achter en terug fladderde en geen enkel mooi zicht liet liggen voor een foto. Christophe, die niet kon ophouden om zijn verwondering te uiten over alle Amerikaanse als-uit-de-film-gegrepen scènes die we onderweg tegenkwamen. Jan, die elke dag bleef zwoegen om zijn lichaam over het Californisch plat te tillen, maar ’s avonds altijd weer tevreden terugkeek op zijn rit en dankbaar was dat hij “erbij mocht zijn”. En last-but-not-least Leo, de man die ons draaglijks brood en drank bezorgde en zonder wiens perfecte begeleiding deze onderneming niet mogelijk was geweest.
BEDANKT MATEN! voor jullie inzet voor de groep, doorzetting tijdens de ritten en de gezelligheid in de après.
Hieronder nog een korte impressie van de laatste dag in San Francisco, of was het decompressie? We konden het niet laten…
De oogjes zijn klein aan het ontbijt in de Oakhurst Southgate. Wat begon met nog 1 pintje in de Oakroom eindigde in een karaoke-festival waar de nodige biertjes vloeiden en lokale whiskeys werden gedegusteerd. We konden wel uitslapen vandaag want Fred, onze fietsverhuurder kwam ons om 9h00 oppikken voor een 4h durende rit naar Stanford. We rijden door de vlakke prairies vol met fruitbomen. Dit is de fruitfabriek voor gans de US. Sommigen doen nog een dutje in de auto. Ik schrijf mijn verslag van de vorige dag.
Rond 13h passeren we langs het Apple HQ in Cupertino. We zien er natuurlijk niet alles van maar het grote cirkelvormige gebouw maakt indruk. Er is veel volk in het visitor center, morgen is er een grote conferentie aangekondigd. De simpele middle-off-the-road houten huisjes die hier in de buurt staan gaan over de toonbank voor meer dan 5M$ vanwege de ligging zegt Fred.
We rijden door naar Stanford University waar vandaag onze tocht start. De laatste rit staat gepland als een uitbolritje. We rijden door de mooie campus. Het roept leuke herinneringen op van mijn tijd die ik hier doorbracht 13 jaar geleden. Er is wel veel veranderd, de Graduate School of Business is helemaal vernieuwd, maar de netheid en de rust die Stanford uitstraalt is nog altijd dezelfde. Prachtig.
We rijden verder via Sandhill Road naar Alice’s restaurant. Maar om daar te geraken moeten we nog een klimmetje doen. Old La Honda is een prachtige klim richting de Skyline Drive. Sommige Ritsers kreunen, hij staat als zwart op de gps. Ik deed die destijds al een paar keer maar toen was er nog geen Strava om het allemaal te registreren. Boven in de uitloper rijd ik achter Rudi en er komt weer zo’n pick-up fietsershater langs gechased die mij bijna raakt en Rudi, gelukkig maar lichtjes wel raakt. Grote auto’s en fietsers, het blijft een moeilijke combinatie voor sommige Amerikanen.
De beloning wacht boven op de klim, hamburgers bij Alice’s. Fred, samen met Dieter en Christophe die de laatste rit skippen want hun vlucht gaat al vanavond, hadden al tafels gereserveerd voor ons in de tuin. Vooraan bestellen, fiets naar achter en via de buzzer word je verwittigd als je lunch klaar staat. Willie wil betalen met zijn Apple Pay, maar de serveerster verstaat apple pie… Iers is toch geen Engels dus. Smullen doen we. De burger smaakt nog lekkerder dan 13 jaar geleden!
Na de burgers moet er nog geklommen worden. Het is hier altijd Californisch plat. Er zijn soms wel enkele gratis hoogtemeters na een afdaling, maar de meeste zijn maar wat meters in solden en er moet flink bijgetrapt worden. Nog een 30km te gaan. Eens we uit het bosrijke gedeelte komen zie je rechts Silicon Valley in al zijn schoonheid en links de oceaan. We zitten in de periode van de June Gloom, een mist die dagelijks van over de oceaan tot aan de heuvels en de Golden Gate komt. Het wordt ijskoud als we er doorrijden en er waait een sterke wind.
In de laatste 10km wordt er een afslag gemist, iedereen wil snel thuis zijn precies. Ik moet mijn Google Maps nog inschakelen om ons via een heerlijke afdaling tot aan de Rancho Inn te loodsen. Als we toekomen staat Fred en Leo ons al op te wachten met Budweiser en Amerikaanse Champagne. Iedereen is content. Het was weer in orde. En het belangrijkste, iedereen veilig terug.
We eindigen met 1160km en een kleine 15000hm op onze teller en een zak vol prachtige herinneringen.
Opnieuw vroeg op vandaag, want we rijden de koninginnenrit. En dat is met queen Maritza die vandaag 69 wordt. Jawel, 69 en ze heeft net zo’n 1000km gereden met 12500hm! Wie doet het haar na? Proficiat Maritza!!! We vertrekken on 8h15, niet alleen voor de afstand die we moeten overbruggen, maar dan is het toch nog iets koeler. Het is direct klimmen geblazen op de lange weg vals Californisch plat langs de Merced river. We krijgen regelmatig “Wheater Alert! Flood risk.” op onze gps, maar hier is daar voorlopig nog niets van te zien. Er is weinig shoulder, dus we moeten op de baan rijden. Langs de kant veel putten weer, “put”, “put”, “put” zo gaat het de hele tijd maar door.
Hoe verder we klimmen richting de ingang van Yosemite National Park hoe beter de baan, maar hoe wilder de Merced wordt met overal schuimkoppen op het water. White water noemen ze dit, zeer gevaarlijk. Niettegenstaande zien we een aantal mensen langs de oever die aanstalten maken om te gaan raften. Dangerous stuff! Na de eerste stop bij een bruggetje waar het water van de rivier onderdoor buldert zien we de staart van de giga lange file park-toeristen. Het is zaterdag en de borden in Mariposa gaven het al aan: “Long waiting lines direction Yosemite”.
Wij fladderen er voorbij, ‘t is te zeggen… al zwetend rijden we hoderden auto’s voorbij. Mariposa, Spaans voor vlinder, doet zijn naam eer aan. Overal zien we vlinders in alle vormen en kleuren en bij de stops komt er af en toe eentje wat uitrusten op onze kleurrijke tenues.
Aangekomen bij de ingang van het park hergroeperen we en betaal ik de entry fee voor iedereen, 20$ per cyclist. Twee vrouwelijke park rangers laten elke auto individueel betalen, met pin code. Het gaat niet snel, dat verklaart de lange rij. Als ik vraag naar de drukte zegt ze “Yeeeh, it’s brutal today” en geeft me voorang. Achter de eerste bocht verschijnt al direct een wondermooie postkaart. Onze monden vallen weeral open. We rijden langs spectaculaire watervallen en zien in de verte alle landmarks liggen: El Capitan, Yosemite Falls en the Half Dome.
Rustig genietend rijden we door het park. Foto’s worden er gemaakt bij de vleet. Leo verwachten we niet meer te zien voor de lunch en halen zelf wat sandwiches in de Yosemite Village Store, een grote mall met honderden Yosemite gadgets. Kim en Kenny kopen een aandenken voor de kids, niet goedkoop hier maar ze gaan het geweldig vinden. De fotofannaten Kris en Jan arriveren wat later. Zij nemen altijd wat meer foto’s dan de rest, we kennen ze ondertussen.
Ik laat Leo weten dat hij en Guy, die vandaag nog een rustdagje neemt, zelf ook moeten genieten van het park en dat wij de 15km klim richting de uitgang en Oakhurst aanvatten. En dan komen we aan bij Tunnelview, een hotspot net voor een lange tunnel met een overtreffende trap van spectalulair zicht. “De” plaats voor de groepsfoto. We moeten eerst wel wat Chinezen wegjagen om een mooi plaatje zonder “vreemden” te kunnen schieten. Dan met onze lichtjes aan in groep door de tunnel en nadien verder klimmen.
De bossen langs de weg zijn zowel mooi als mysterieus. Door de lange winter komt alles nu pas in bloei. Het bos staat vol met paarse hyacint(achtige) bloemen in fel contrast met de hoge zwart geblakerde bomen zonder bladeren als gevolg van de grote bosbranden die hier vorig jaar waren. Boven wachten we, Willie was wat achter. Waarschijnlijk iets kwijt? Enkel de route op zijn gps vandaag zegt hij.
Rudi, die tot nu toe altijd wat vertrouwen miste in de afdalingen heeft plots de knop omgedraaid en vliegt de kop van de groep voorbij. Zelfs het rode licht aan de road works kan hem niet tegenhouden en hij negeert het gewoon. We zijn nu al uren aan het rijden zonder de volgwagen. Sommigen zitten door hun drank en beginnen dorstig te worden. Maar hier in the middle of nowhere is er weinig te vinden. Net voor de klim richting Mariposa Grove staat plots Leo en Guy. Een fata morgana! Drinken, eten, bussen vullen en weer voort want het is al 4h30 ondertussen.
Nog 1 klim naar Mariposa Grove waar de grootste sequoias ter wereld staan. Dit stukje van het park is nog maar net terug open, we zijn bij de eerste die er in mogen. Om er te geraken, jawel… een extra klim van 4km. Pfffff… Maar het was de moeite. Hier staan (of liggen, want er was ook hier brand vorig jaar en zelfs de ondergrondse turf smeult nog na) de grootste bomen ter wereld, meer dan 5000 jaar oud. “Slechts 1 foto en weg!” roep ik. Vooral tegen Jan en Kris, maar als we terug aan de ingang staan missen we er 2… Nog even langs de park exit en dan full gazz naar beneden langs een super mooie weg waar de bochten gemaakt zijn om 80km per uur te dalen. Later op de avond worden de statistieken van dit Strava segment vergeleken, Jan en Kris hadden ons moeten inhalen en winnen.
We zijn laat in het hotel en eten vinden wordt de uitdaging. De Oakhurst Grill naast de deur wil ons bedienen, maar we moeten een uurtje wachten. Na wat aandringen kon het toch sneller. De zalm, fish & chips en de ribeye steak zijn van de beste die we al hebben gegeten deze week. Ook Willie, die een uur te laat komt klijgt mog een bord. We organiseren nog een happy-birthday-dessert voor Maritza en zingen samen een hip-hip-hoera.
Dat zingen kent nog een vervolg. Rudi loodst ons naar de enige kroeg in town, the Oakroom. Hij was al eens op prospectie geweest net na de rit en ze kenden hem nog toen we binnen kwamen. Er wordt local beer, IPA en en later ook wat sterkers besteld. Het duurt niet lang of de pool tables en de karaoke wordt overgenomen door de Ritsers. Met “Bicycle” van Queen volgt de ontlading van een zware maar mooie fietsweek.Ook de locals zingen mee in koor.
Morgen 9h00 am pikt Fred, de fietsverhuurder ons weer op voor een 4h durende rit naar Stanford. Tijd genoeg om nog wat bij te slapen. En dan nog een korte rit terug naar ons starthotel in Millbrae, met een stop boven op Old La Honda voor de beste real Amerikan burgers.
Ik schrijf mijn blog in de auto deze keer, veel tijd dus en daarom is hij wat langer….
De RITSERS 