We starten in de regen voor bijna 160 km richting Belfast. Maar laat ons met een vermakelijk verhaaltje beginnen. Onze onfortuinlijke vriend Didier zat gisteren in zak en as zat omdat hij het sleuteltje van z’n elektrisch fietsje kwijt was en in vertwijfeling een boor kocht om het slot eruit te halen (in de hoop van…). Hij heeft z’n sleuteltje teruggevonden. Het zat in dat andere zakje. Hij kon zich wel voor z’n kop slaan. Hij is dan ook de beste slager van Sint-Maartens-Latem en bij uitbreiding heel Vlaanderen…

Enkele uren regen maar de wind zit in het gat. Het gaat op en af, dat wel. Met twee terpen tijdens de eerste 40km. Iedereen rijdt nog lekker en is zelfs goedgezind 😉 Katrien heeft een plastiekje onder haar bovenste truitje getrokken waardoor ze een waarlijke ballerina lijkt. 

Mark rijdt even lek met z’n gravelfiets, hij kreeg inmiddels van Hans een paardenmiddel voor z’n knie. Ruim halfweg komen we in Ulster aan waar het er tijdens ‘The Troubles’ (1969-1998) hevig aan toe ging met de IRA bevrijdingsbeweging. Wij nestelen ons in Gary’s bar, een combinatie van een bruin café, een danspiste met pornorode trapjes en een mooi buitenterras. ‘Een brandweerattest van bij ons zouden ze hier niet halen,’ merkt Christophe op.

Het gaat nu in een rotvaart richting het woelige Belfast waar afgelopen nacht ook nog rellen waren. De laatste 20km langs een bijzonder mooi fiets- en wandelpad langs het water. En verdekke, op 6km van het einde rijdt Kim lek. Hans heeft nog zo’n reclame gemaakt voor de beste banden op de Ierse wegen. Zowat alle lekke banden waren van de coureurs die deze raad niet opgevolgd hebben… 

Kim neemt een taxi naar de dichtstbijzijnde fietswinkel en koopt dan toch de geadviseerde Continental Gator bandjes voor de helft van de prijs van zijn Fourseasons.

In Belfast lijkt alles z’n gangetje te gaan. Geen onlusten te bekennen. Morgen wacht ons een toeristenritje van een dikke 80km.