We starten de 7de dag met afscheid van Christophe die z’n deerne miste, en met een forse wandeling door de hoofdstad van Belfast waar het gisteren een rustige nacht was. Wel enkele ‘Crime stoppers’ Landrovers in het straatbeeld. Belfast zelf is niet meteen een stad die tot de verbeelding spreekt. Grauw, historische zandsteengebouwen, kleine eenmanswoningen, architecturaal op het eerste zicht een domper. Ah, de Titanic is hier gebouwd en in 2028 vinden hier de Europese voetbalkampioenschappen plaats. De muur van Belfast die in 1969 gebouwd werd om katholieke en protestantse wijken te scheiden, blijft wel indruk maken. De muur is nog steeds 34 km lang en is vooral bekend voor z’n politieke muurschilderingen. Overigens de ‘grafiti’ schilderwerken in de stad zijn echt wel de moeite. 

Of ruim 12 km slenteren door Belfast geen invloed zou hebben op het toeristenritje van 83 km? Om 12u kruipen we op ons ‘rusty saddle’ (zoals een van de pubs in Belfast noemt, merkte Michel op). Amper regen vandaag, maar veel wind. Het duurt wel even voor we de stad uit zijn, en verder gaat het op en af met korte klimmetjes tot 9 percent, meteen aangenaaid met een forse afdaling. Na 30km staat goede inborst Leo de zoveelste klaar met stokbrood, worst, kaas,  Serano ham en allerlei frisdrank. Minder dan 50km nog, wordt een makkie? Er zitten nog twee kloeffers in, een vrij korte meteen gevolgd door een tweede waar de wind ronduit slecht staat. Niet meteen een loper. De vliegende Hollander wint opnieuw (en rijdt wat later lek). Jelle zilver, Kim brons. Michel nam opnieuw de knechtenrol op zich, ook een goede inborst. Verder recht naar het hotel waar we onze fietsen op het eerste verdiep mogen stallen, de plek waar we morgen ook ons ontbijt krijgen. Nog 1 ritje naar Dublin en de ronde is rond… Ik kijk er stilaan naar uit. 

Nog wat anekdotes van gisteren: 

Na de natte rit was iedereen op zoek naar een tuinslang om de fiets een douche te geven. Wel een kraan, geen tuinslang. De creativiteit van de Ritsers? We knippen een band in twee en sluiten die aan op de kraan. Jo houdt ‘de tuinslang’ vast. 

Het ‘Ginger Bistro’ resto was top. Fijne grapjassende baas ook, tot bleek dat de kredietkaarten van Hans niet werkten. Nou, nog een keertje, ik ook de mijne erin, noppes. Onze inbouwheer Kris kwam ter hulp en tot onze niet geringe opluchting lukte de betaling bij hem wel. Was dat toeval? Hij verjaarde gisteren. Bedankt Kris voor de heerlijke maaltijd!