Uw reporter was ziek opgestaan (Paul stopt me 2 Dafalgan toe) en dus is dit verhaal gebaseerd op wat de omstaanders me in het oor fluisterenden. 

Zoals gewoonlijk vertrokken we met enkele stralen zonneschijn, maar na de tweede bocht kwam de eerste verdwaalde wolk ons verrassen met een stortbui. Helemaal in lijn met de weersvoorspelling van Hans: zon onder voorbehoud van enkele verdwaalde wolken. Willie zei dat het eerder het blauw in de lucht was dat verdwaald was…

Een lange rit, 168 km naar Enniskillin met middenin een van de meest indrukwekkende verborgen parels van Ierland. De Gleniff Horseshoe is een hoefijzervormige gletservallei, die veel weg heeft van de Tafelberg in Zuid-Afrika en ook doet denken aan de Red Rock Canyon in de buurt van Las Vegas. Middenin loopt er een smalle adembenemende weg van zo’n 10km.

Christophe en ik rijden met de Uber langs en zijn overweldigd. We zijjn amper net op tijd om de fiets uit de camion van Leo te halen en Christophe op gang te duwen zodat hij kan aansluiten bij het peloton. Tot onze niet geringe verbazing stapte ook Didier uit de bus. Hij is het bosje sleutels (ze hingen samen) verloren om de batterijen van z’n elektrische Olmo fiets te vervangen. Hij en Hans proberen ’s avonds het slot van de batterij uit te boren, maar het is te goed beveiligd… Morgen zal hij zijn batterij leeftijden en dan voor de eerste maal op een echte koersfiets de tocht naar Belfast maken.

Nog wat gesprokkelde annecdotes: De hartslag van Frederik ging flink de hoogte in toen er een hond opsprong. Twee dagen geleden hadden we ook al een woest blaffende viervoeter die langs de fietsers liep. 

Min roommate Frederik heeft ook even de kop genomen, maar Katrien trok zowat 10km aan de wielertoeristen. 
Katrien heeft een kleine blaas en ‘moet’ regelmatig. Zo ook in de Horseshoe, waar net een mobilhome langskwam. De chauffeur was aangenaam verrast en stopte dan ook even bij de groep al schertsend: ‘If you got to pee, you got to pee’.  Tot grote hilariteit van de groep. 

Opvallend: niemand heeft een grensovergang gezien naar Noord-Ierland (Groot-Brittannië). Zelfs geen welkomstbord. Camioneur Leo, Didier en ik zagen wel even een politiewagen vlakbij de grens, maar die liet ons welwillend door. Wie weet wordt het morgen anders. Er zijn rellen in Belfast: een assielzoeker uit Soedan haalde uit met een mes op een lokale inwoner waarna er hevige onlusten uitbraken tegen migranten met brandende wagens. De Britse premier Starmer kondigde meteen aan dat de grenzen met Ierland beter bewaakt zullen worden. 

En oja, de vliegende Hollander was opnieuw de snelste op alle terpen. Mark heeft nog steeds last van z’n knie. Broeder William bleek goed in vorm vandaag. ‘Ik reed voor twee’ grapte hij. 

Goed eten, lekker slapen en morgen gezond weer op voor onze rit naar Belfast, waar momenteel “de sfeer gespannen is” na anti-immigratierellen volgens VRT. Spannend…!