We zagen er een beetje tegenop, die laatste 133km tot in Dublin, nog eens 1.000 hoogtemeters, we kennen dat, grotendeels wind mee? Geen regen? Het viel allemaal best mee. 

Maar eerst een vermakelijk verhaaltje: Mark vergist zich ‘s morgens van kamer en stapt prompt bij Jo en Chris binnen. ‘En natuurlijk ben je dan net je bilnaad aan het insmeren,” lacht Jo. 

Het ontbijt is gebaseerd op de input van goede inborst Leo de zoveelste. Het hotel heeft immers enkel koffie. Leuke oudere dames dat wel, maar de avond voordien hebben we een lekker-ogende blonde dame ontmoet waarmee Hans blijkbaar mailsgewijs onderhandelde over het ontbijt (op een andere plek). Dat had mooi geweest 😉 

Al na 12km de eerste klim, meteen gevolgd door een tweede. Gelukkig niet te zwaar. En plots zit de wind in het gat, of zo goed als. Traditioneel wat op-en-af in de het Ierse glooiland (onze locale held William heeft hier elke avond een vriend of familieverwant ontmoet). Geen ongelukken deze week, wat lekke banden. Jaja, Didier op 6km van het meet, nadat hij de laatste klim gewonnen had als eerste van die electrobikes! Michel ging met de opperste medaille lopen, gevolgd door de eeuwige tweeden en derden Jelle en Kim. Het jonge geweld moest het afleggen tegen de ervaringsdeskundigen. 

Michel zorgt voor een fotomomentje bij de tower van Magdalena, een historische klokkentoren uit de 14de eeuw, een restant van een ooit belangrijk Dominicanenklooster in het bijzonder drukke stadje Drogbheda.  

De laatste lunch langs het jonge graanveld op 40km van het einde. William geeft een karaoke over ‘the final curtain’. We bollen nu snel naar Dublin, eerst langs een concertwei en vervolgens langs een werkelijk mooie fietsautostrade langs de kust.

Een laatste groepsfoto bij Molly Malone en wat later knalt de Proseco als we aankomen bij ons hotel. Het was weer een bijzondere editie. Dank aan alle Ritsers! 

Hulde aan Hans, de grote roerganger als grote initiatiefnemer van de nu al 16 edities van de Ritsers on tour. Hij neemt z’n fluit nog steeds regelmatig in de mond om ons in te tomen of aan te sporen. En blijft de troubleshooter bij uitstek. 

Hulde aan de parcoursbouwers Michel en Kim. 

Hulde aan Kim voor de selectie van de restaurants. 

Hulde aan Paul voor de selectie van de hotels. 

En hulde aan iedereen die mee van de partij was. 

Hulde aan convoyeur Mark.

En last-but-not-least hulde en grote dank aan Leo, onze tourleider, toeverlaat, proviand verzorger,… m.a.w. onze VAKANTIEKAPITEIN!

Tot volgend jaar? Het plan: Sardegna..?