De RITSERS

Vrijdagnacht 1u, op het 4de verdiep van het hotel in Granada, een laatste glas en we trekken met acht ritsers naar de kamer van Karel om een ‘Lang zal hij leven’ te zingen. De inslaper deed z’n werk. De volgende dag weet de 53-jarige Karel nauwelijks nog wat er gebeurd is. 20 uur later wordt hij gevierd met taart en vuurwerk in het hotel in Malaga. Tussenin onze laatste dag van een geweldige week in de zuidelijkste regio van Spanje.
 

Dat het geen ‘walk in the park’ zou worden wisten we. De laatste rit voorspelde zowat 150km en ruim 2.000 hoogtemeters. We rijden Granada uit zoals we er ingereden zijn. En nu betekent dat dus bergop. Sabin, die op donderdag samen met Rudi nog op de Pico gereden was, voelt zich niet zo lekker en besluit wijselijk om na zo’n 30km te stoppen. Wat Sabin hier bij elkaar gefietst heeft is wonderbaarlijk. Ook Maritza trouwens die vandaag heel de rit meebolt. Chapeau voor twee straffe madammen.

Met temperaturen tussen de 25 en de 35 graden wordt het vandaag ook erg warm, maar ook fantastisch mooi. De parcoursbouwers hebben bijzonder hun best gedaan. Ruwe bergflanken en mooi autoluwe wegen op deze ‘Sint-Paulus’ naamdag. Paul zelf maakt er na de middag een solotocht van, weigert in te stappen in de wagen van Jef, wordt wel begeleid door diezelfde Jef en rijdt dus ook wat verkeerd. Paul zal enkele kilometers meer op de teller hebben.

Er zitten er duidelijk nog enkelen met goede benen. De Frederic, die traditioneel elke dag beter wordt, klimt met gemak. Ook de 1 maand oudere Kim zit nog sterk in het zadel. Willy en Rudi Tegen doen het ook helemaal niet slecht. Het golft echter behoorlijk en het is voor geen meter plat. Zelfs al lijken we te dalen, dan nog gaan we 2 procent omhoog. De laatste 25km is het gelukkig bergaf. Alleen in Malaga zelf is het wat gereuzel tussen GPS-leiders Hans en Rudi. We passeren minstens 50 rode lichten, waarvan er zo’n 40 ook op rood staan. Maar als we dan toch in het hotel aankomen, is er cava en schuimwijn. Paul Van Gestel kwijt zich als de beste ober van deze taak. In no-time is iedereen ook bijzonder licht in het hoofd. We lachen tot zowat iedereen een voor een in slaap valt in de zetel. Het was een wondermooie bijzonder geslaagde week. Bedankt iedereen voor de fantastische tijd samen, zowel op de fiets als ernaast. Het is een van de beste edities geworden. Tot volgend jaar, in Italië?

Er staat vandaag maar een ding op het programma maar het is dan wel dagvullend: de Pico de Veleta, de hoogste befietsbare weg in Europa. En we zullen het geweten hebben. Granada ligt op zo’n 700 meter. De Pico op ruim 3.300 meter. 46km aan gemiddeld zo’n 6 procent. Niet voor poessies, wel voor de Ritsers dus.

Rudi Merchtem, Sabine en Fre vertrekken traditioneel 20 minuutjes vroeger. Dan fluit leider Hans ons opnieuw op gang om 9u30. Samen in groep tot de weg naar de Sierra Nevada zich optrekt. De snellen zijn meteen weg, Bert, Chris, Karel, Mark gevolgd door jongeling Kim. Luc begint rustig vandaag. Ik rijd enkele kilometers samen met Paul Joy op zo’n 100 meter van de Hans. Maar het gaat wat minder vandaag. Na zowat 15km zie ik rechts de Ruta Touristica. Ik slaag af, maar mijn Garmin is onverbiddelijk: ‘van koers’. Yep, we zijn hier niet op vakantie.

Terug op de grote weg dus. Geen Ritser meer te zien.
Wel een snelle bolide die over de weg scheert (1.000 PK meer dan een Ritser, grapt Leo). Ook een pezige fieter vlast mij voorbij, wat later gevolgd door een fijne dame die me ook het beste toewenst. Vriendelijke mensen hier. Overigens opvallend dat wagens en bussen achter ons zo goed als nooit toeteren maar rustig afwachten tot er voldoende plaats is om ons voorbij te steken. Zouden ze dat hier geleerd hebben van Mallorca?

Het klimt gestaag, 6, 7 procent tot het skidorp. Enkele koeien grazen langs de weg. Daar zie ik Merchtemse Rudi langs de kant zitten. ‘Meer dan halfweg al’, zegt ie. Het is een troost, nog ruim 1.100 van de 2.500 meter stijgen. Op zowat 11km voor het einde zien we Jef, Maritza, Leo en nog enkele Ritsers zonnig zitten bij een eetttent. Fre, Paul Joy en Hans zijn net vertrokken. Sabin zegt me dat ze er de brui aan geeft en vertelt dat het nog 8km klimmen is op asfalt, daarna niet meer te doen… op kiezels en grote keien. Maar even later overtuigt de Rudi haar met de parabel van de olifant en zouden ze samen alsnog tot boven rijden!

Een cola binnen en meteen terug weg. 8km zie ik nog wel zitten. Maar het wordt verdomd lastig, kouder en de wind blaast over en langs de Pico. Op karakter nu. Verstand op oneindig. Gewoon de benen omhoog en omlaag. Een ‘Movistar’ renner vliegt me voorbij en moedigt aan: ongetwijfeld een prof. Het is trekken en sleuren nu. Onze snelle mannen keren al terug naar beneden: nog 2,5km zegt Chris. Kenny was als tweede boven, na Bert uiteraard. Opvallend onze jonker Kim is op het podium geraakt een heeft Karel bij de lurven genomen. Wat hij ooit es in een zatte bui had getrompet in de Hut. Chris finisht mooi als vijfde.

Aan de laatste kilometers blijkt geen eind meer te komen. De kiezels worden stenen en soms is het gevaarlijk slalommen. De sneeuw zit overal om ons heen. Water op de weg.
En dan toch eindelijk, het einde: een sneeuwmuur verspert de weg. Paul en Hans hebben hun fiets in de sneeuw gepland. (jaja, Hans is me ook hier te snel af). Ik krijg de mijne er niet meer bij. Kracht is weg. Ook in de afdaling die volgt, smak ik al na 500 meter tegen de grond op een grote stenenbocht. Even pijnlijk maar Maritza, geadviseerd door Jef, verzorgt de wonde wonderbaarlijk.

Verder een lange uitgsponnen afdaling tot in het hotel. Naar De Pico de Veleta zijn we gekomen, we hebben hem gezien en overwonnen. De Koninginnenrit is achter de rug. Morgen terug naar Malaga, de laatste rit van deze wondermooie huzarentocht. Time flies when you’re having fun.

Het wordt een hete dag, zoveel is duidelijk. Kim droomde immers luidop dat er een olijf in zijn gat zat. En dat het warm werd was duidelijk. Met heel de troupeau trekken we op gang voor enkele forse terpen, goed voor 2.317 hoogtemeters en 135km. De eerste klim is scherp en vraagt heel wat energie, ook al omdat er wat geharrewar was met de gps-leiders. Mark rijdt al meteen verkeerd. Een slechte voorbode. De eerste bevoorrading na 40km, voor Monte Frijo. Mijn shifter (versnellingschakelaar achteraan) heeft het begeven. Ik heb nog 3 versnellingen (dank zij mijn triple). Dat is vloeken.
Het blijft golven tot de lunch. De meesten zijn hier al serieus gaga van de warmte. We zitten dan ook in bar ‘De roze panter’. Heel wat coureurs haken af en stappen in de wagen. Het ergste moet nog komen: de gate to hell. Voor sommigen nog wat meer hel dan voor de anderen. Een viertal daalt immers verkeerd af: Paul Joy, Bert, Mark en Paul Plattenband. Pas helemaal in het dal merken ze dat ze verkeerd zijn. 200 hoogtemeters meer voor deze arme drommels.

Dan begint een aartsmoeilijk stuk, in volle zon, en bijzonder slechte weg. The gate to hell zegt Mark. Hans rijdt lek, niet zomaar lek, zijn binnenband gewoon in twee stukken. Herstellen bij zowat 45 graden. Frederic rijdt ons voorbij, we zullen hem niet meer terugzien.

Het is fors klimmen. De drinkbussen werden meteen loeiwarm. Wel een bijzonder mooie regio langs ‘Los Bermejales’, een indrukwekkende gorges en een prachtig meer. Hans vraagt Jef om meteen voor bevoorrading te zorgen, maar even later is er een leuk cafeetje langs de kant. Hoeveel cola en fanta hebben we al gedronken deze week? Ontzettend veel. Net als we vertrekken komen de verkeerdgereden fietsers langs. Wijle weg. Deze helling valt best mee.

Daarna een lange bergaf naar Granada, opgeschrikt met nog een korte mooie klim. De laatste lijn naar ons hotel rechttegenover Alhambre is een tegenvaller. Enorm steil, tot zo’n 20 procent. Willy ziet het op 2km zelfs niet meer zitten en wil een taxi. No way.

En dat ze in Spanje niet veel werken? Ik ga hier in Granada bij de plaatselijke fietsenwinkel ‘Dr Bike’. Die herstelt m’n fiets en is er tot 22u45 mee bezig. Geen fietsenmaker in België die dat doet. Gracias amigo!

Morgen de Picco. Ben benieuwd.

We waren amper het hek van het hotel uit of Paul Plattenband schreeuwt het uit: de vierde al op vier dagen tijd. En niet de laatste want na 30km rijdt hij alweer lek. Vloekend gooit ie de band in de struiken, waar ik hem weer oppik en hem in de achterzak van Paul plant. Dat hebben we mee van de Leo: respect voor de natuur.

En de natuur was vandaag ongemeen prachtig. Een overheerlijke maar hoeft het gezegd, een loodzwaar parcours. Het eerste deel werd met immens gele charme overheerst door oneindige velden zonnebloemen (girasol), later werden we omhuld door tienduizenden olijfbomen. Wie zou die plukken? Het golft op en neer en nog voor de eerste bevoorrading in Castro Del Rio hebben we al 500 hoogtemeters op de teller. En de temperatuur gaat vervaarlijk omhoog. Er wordt vandaag 40 graden verwacht, alstublieft!

En onze Jef kreeg het ook warm. Eerst een boete voor te snel rijden, goed voor 100 euro. Daar kreeg hij na lang zagen een korting van 50% op: ‘I did slow down!’. 50 euro dus. Geld pakken, foetert Jef want heel wat chauffeurs werden op de bon geslingerd. Maar in Castro loopt het dan toch mis want Jef wordt aangereden door een busje. Wie is in fout?
De lokale politieman komt erbij (die kon helemaal in la-police-de-Saint-Tropez-films van Louis de Funes meespelen) maar Hans speelt het meesterlijk en zoals de aangifte nu ingeschreven is, gaat Jef vrijuit.

De B-ploeg vertrekt vroeger: Sabin, Rudy en Rudi, Paul, Willy en Fre. Paul Driesen vliegt nog even uit een kiezelrijke bocht. We zien ze pas terug in Luque waar de middaglunch plaats vindt. Sabin krijgt haar goesting en eet een paar sneetjes gewoon brood. Hans moest eerst nog even Leo terugfluiten. Die zat al in de volgende stop in Carcabuey. Beetje herhaling van in de Alpen toen ie ook een col te ver zat. Er wordt stevig vaart gezet, we zitten met Karel, Bert, Chris, Kenny, Mark, Paul Joy, Paul Plattenband en Hans in de groep. Maritza en Luc hebben zowat het hele parcours onder hun tweetjes afgelegd. Chapeau! Willy, Paul en Rudy kiezen voor de volgwagen.

Na Luque begint het pas. De strada bianchi. Het is zowat 5km fors klimmen op steentjes en barslechte weg. Hans stuift weg. Ik laat onze Kempenzoon gaan, haal hem wel terug. En indeed. Ik been hem terug bij. Meteen zet hij een spurtje in: 100 meter verder was de top. De sloeber. Parcourskennis doet veel. Hans triomfeert en glundert. Fotograaf Kim had zich op de juiste plaats geposteerd. Het is hem gegund.

De afdaling is bijzonder moelijk, je moet constant focussen op elke geul in de weg. Het doet pijn aan vingers en handen. De klikschoentjes doen de zolen tintelen. Dit vergt enorm veel krachten. Bert is niet alleen een berggeit maar ook een afdaalgems. Dit is zijn kiezelwegje.

In Carcabuey hebben we het allemaal wat moeilijk. Paul Platteband begint te praten met de plaatselijke straathond. Het is nog een dikke 30km met toch nog vier forse heuvels tot aan hotel Caserio, wat een ligging, vlak aan het meer van Iznajar! Iedereen is blij dat het afgelopen is en duikt meteen in het zwembad. De fietsen worden gekuist. Het stof plakt overal in. We zijn over halfweg. Nog 3 dagen te gaan. Die worden ook niet van de poes, of van den hond, mogelijk wel van de geit.