De RITSERS

“Ongelooflijk, ik haal mijn fiets uit de kerk en hij is helemaal gekuist,” lacht voorzitter Tom. Iedereen staat inderdaad om 8u30 zijne velo te ontstoffen (zouden ze dat thuis ook doen?). ‘RODANIA’ klinkt het uit de
moto van Karl en we stuiven weg voor 162km, 6 hellingen en 4.000 hoogtemeters. Geen verrassingen deze keer, geen lekke banden, bollende kuiten en de fiets van Wim die nog altijd kraakt als een bomwekkertje van de Ikea. Na 20km beginnen we aan de Port de Lers, een knoert van 12km, waarvan een groot deel bedrieg- en bedreiglijk door het bos. Dit is geen opwarming meer, het is menens. We zitten nu echt in de Pyreneeen en het uitzicht is gemeen mooi. Op een kilometertje van de top halen Marc en ik ons aller Hans bij. Verdekke, en die zou pas aanvallen op deTourmalet! Maar amper boven, dalen we enkele kilometers en beginnen we aan de col d’Agnes, 17km naar de top van bijna 1500
meter. Een enkeling, Ordinees Luc om hem niet te noemen, stapt in de bezemwagen. Het wordt deksels warm nu, het kwik klimt tot 25 graden. We drinken ons te pleuris, maar het gaat er niet beter op. We bollen tegen 8 of 9 per uur en hebben soms het gevoel dat we niet vooruit gaan. Gelukkig bleken we niet echt alleen. Boven aan de top vliegen we omlaag naar Seix. ‘Jaja, zegt de Geert, er staat nog een ‘i’ tussen. We worden bijna omvergeblazen in de afdaling door Rik die daalt als een steen. Wat een krachtmens, ik kreuch in zijn wiel maar gelukkig vangt Rik alle tegenwind op. In Seix heeft Wim het podium op de grand place ingepalmd en vergast hij ons deze keer op een tagliatelle met erwtjes en ham. Het is nodig want het 16km beest van de Port de la Core wacht op ons. Potdosie, heb de indruk dat alles pijn doet en regelmatig sta ik geparkeerd. En we zijn nog niet eens halfweg. ‘Alles ok,’ roept den Ivan vanop de moto uit gewoonte, ik knik, ook uit gewoonte. Waarom doen we dit ons toch aan? Kilometerslange afdaling naar de Col de Portet d.Aspet. We staan voor het rode licht en onze copains vragen zich af of ze zullen doorrijden. Gelukkig kijkt
Chris even achterom. Net achter ons, een camionette van de Gendarmerie. Wijselijk besluiten we te blijven staan… !8km klimmen, waarvan het venijn duidelijk in de staart zit, met kilometers van 10 tot 13 procent. Mijn pijp is uit zeg ik tegen Hans en prompt rijdt hij weg. Geen meelij in de bergen.
Afgepeigerd op de top en meteen omlaag. Langs het monument van Fabio Casartelli die hier in 1995 tegen de vlakte ging en overleed, zonder helm. Sindsdien is de helm verplicht in het wielerpeloton. De laatste helling, de col de Menthe, 11km klimmen tegen gemiddeld 10 procent. We zetten ons in een grupetto onder begeleiding van Charel en Christophe en we trekken ons zalig op naar boven met onder andere Hans, Tom en Wim. Tot we ons aller Rik zien die met zijn 100 kg iedereen te vlug af is. Dit is power, samen met Wim er achteraan. En ik kan hem amper nog net voor de top aan. De snelle jongens waren al een eeuwigheid binnen. Onze Hollander Chris haalde het voor Belgacom Bert, lange Jan en Henk. Nog een laatste 20km naar ons Spaans hotel waar we vergast worden op een lekker
slaatje, spaghetti en een biefstuk friet. De uitdaging is achter de rug. Morgen wacht ons de Tourmalet, als die ons maar geen tour gaan lappen.

PS. Onze twee charmeurs Frans en Chris reden vandaag een uitstekende rit. Moest ik toch even meegeven.

Het zou een opwarmertje worden, eigenlijk een lachertje in het vooruitzicht van wat nog komen moet… We waren amper vertrokken, nee we waren nog niet vertrokken, toen we al 3 platte banden aan ons been hadden. De
Rik maar vooral voorzitter Tom had twee lekke tubes. Daarmee kon onze Tom
meteen zijn beste knechten uitzoeken… Eerste 40km vanuit Perpignan beetje vals
plat maar vooral, na 25km een hevig douchke. Dat had onze weerman niet voorzien. Het regende 10km lang waardoor schoenen, kousen en het schaarse ondergoed
meteen kleddernat was. En dan hadden we nog niet eens geklommen. De col de Jau
zou de spits afbijten. En hoe! Bijna 14km klimmen aan 6 procent gemiddeld tot
de top op 1,500 meter. Het peloton van 23 fietsers wordt meteen aan stukken
geblazen, maar de meesten houden toch nog hun doemp in. Het is nog ver tot aan
de Atlantische Oceaan. Hans wil pas woensdag aanvallen op de Tourmalet, deze
keer nog geen zotte dingen. Iedereen komt behoorlijk goed aan, niet in omvang,
dat spreekt. Henk werpt zich op als de reddende engel van de iets mindere
schapen, maar duidelijk niet als hoeder van de verloren schapen. Met Paul mist
ie immers de afslag in de afdaling van de col de Garavel. Terwijl wij met z’n
allen lekker slurpen van de tagliatelle met tomatensausje, vakkundig
geprepareerd door Wim van ‘ Komen eten’, rijden de verloren schapen nog een
ommetje van 8 km. Zij hebben gezellige terras recht tegenover Maison
Margueritte gemist. Meer nog, wij hoorden een luide vloek van Paul toen we hem
als tegenligger ontwaarde in een voor ons heerlijke afdaling. Bovendien draaien
we meteen af naar de 15km lange col de Pailheres. Wat is me dat een, excusez le
mot, klootzak. Een hors de categorie van gemiddeld 8,2 procent dat alleen
maar erger wordt naar mate je de top van 2000 meter nadert. De aardige
begeleiders op moto en wagen hebben ons meermaals gevraagd ‘of het gaat’. Ook
hier trouwens twee verloren schapen , nee raspaarden, Brinta Chris en Belgacom
Bert waren wat aan het koersen en hebben een afslag gemist. Dat gaf wat
‘mindere goden’ ook een kans. Charel eerste boven voor de Jan en de Christophe.
Onze twee charmeurs van gisteren, Chris en Frans zagen tot onze niet geringe
verbazing een ‘zwart beest’ en het was geen schaap. Met plezier reden we er
deze keer langszij, langs Frans en Chris dus, maar in het meanderende
eindoffensief was er eerst nog Ritser Marc en de Paul die me gezwind zelf
lieten staan. Nou moe. Een prachtige afdaling van 20km, even opgeschrikt door
wat loslopende koebeesten, tot in Aix les Thermes. Daar groeperen we ons voor de
laatstse 20km naar Ussat les Bains, elke molshoop doet nu echt wel pijn. Aangekomen
in het hotel Termal (ik dacht even Terminal, beetje een groot bejaardenhuis),
is er een bijzonder leuke verrasing. We mogen onze fietsen en de moto’s stallen
in het nabijgelegen maar vervallen kerkje. Sommigen kunnen hun roots als
misdienaar niet verbergen en nestelen zich meteen achter het altaar om iedereen
te zegenen. Het zal eerlijk gezegd nodig zijn want the best is yet tot come, of
is het ‘the worst is yet to come’> 😉

Glim- en grimlach in het Brusselse Zuid-Station. Iedereen staat duidelijk wellustig op scherp voor 6 dagen Pyreneeens fietsgeweld. De rechtstreekse Thalys naar Perpignan in met een 10-tal noeste Flandriens en één, toch best gezellige Hollander uit Utrecht. Berggeit Chris laat het zich welgevallen, probeert de keelklanken te analyseren van enkele autochtonen uit het verre Vlaanderen, maar dommelt toch al snel in. Frans uit Deinze en die andere Chris, uit Kruishoutem, die z’n groene Alpentrui helemaal ingekaderd heeft, slaat al snel aan de praat met enkele animeermeisjes uit Anzegem, De drie deernes van naar schatting zo’n 70 jaar, zijn duidelijk in hun sas met zoveel aandacht van deze jongeheren. Chris haalt stoere verhalen boven uit z’n camonieurstijd en we lachen scheten terwijl we Nimes, Narbonnes en de Camargue voorbijsnellen.

Frederik, met z’n 27 jaar de jongste van de hoop, kijkt dit met gespeelde verbazing aan en tjokt regelmatig naar de bar in de coupé net naast ons waar we ook wat andere coureurkes tegen het scherpe lijf lopen. Niemand wordt echter betrapt op alcoholgebruik.

In Perpignan missen we toch de ‘bar de la gare’ omdat we aan de verkeerde kant van het station stonden, maar in een wip en een ommetje worden we door onze olijke begeleiders, waaronder oberfuhrer Wim naar hotel Ibis gebracht. Het is bijna 7 uur en het team is compleet, met 23 renners en 9 begeleiders. Iedereen op zoek naar de vorm van de andere. We krijgen wat charcuterie en iets wat op gevogelte lijkt, mooi afgerond met een Glassée koekje, zoals ook de moeder van Hans heet. (Glassée, niet koekje). Gentil animateur Hans brengt nog even de sponsors in beeld (dank allen voor deze prachtige opportuniteit), terwijl Wim ons nog maar eens waarschuwt niet te snel af te dalen én de regels te respecteren. Commissaris Leo is immers van de partij. Die maant cameraman Jef nog even aan om alsnog een foto te nemen van het team, ‘wie weet is iedereen er morgen niet meer bij’. Het parcours van morgen belooft immers al erg lastig te worden.

Mijn kamergenoot Christophe heeft zijn netje niet bij (niet z’n haarnetje, wel z’n wasnetje), maar we steken het straks allemaal samen in hetzelfde net, we slapen immers ook in hetzelfde bed. Rustig, hopenlijk. De pot vaseline houd ik liever voor iets anders bij 🙂

Vanochtend werden de routines getest. Een tiental Ritsers startten om 11h voor een opwarmingsritje naar de Middellandse Zee. ’t Is te zeggen, dat was de bedoeling. Want Rudi nam direct de kop met de route van dag 1 in zijn GPS. Voor we het goed in de mot hadden stonden we aan de voet van de Pyreneeën… Dan maar omgedraaid en alsnog richting de zee gereden. Na een 60km stonden we dan toch op het strand.

In de Beach Club van Sint Cyprien Plage een terraske gevonden voor de lunch. De echten (Leo, Rudi en Henk) aten een entrecôte met frietjes…

Voldaan terug naar het hotel. Alle 7 GPSsen stuurden ons enkele keren rond Perpignan. Na 110km en 6h later was het pelotonnetje dan toch terug in hotel IBIS Sud.

PS: De Jef heeft heimwee en zegt dat’m ze allemaal nog graag ziet….

Na een lange rit van 1250km is de karavaan met de eerste lichting fietsers, begeleiders en motards veilig aangekomen.

Morgen komt de 2e lichting per trein en met het vliegtuig.

De gezelligheid zit er al goed in. We bouwen een klein feestje in de bar van het IBIS voor de verjaardag van de Charel. Proficiat!

Onze weerman (schoonbroer van Luc Blyaert) heeft de weerkaarten eens bekeken. Op de regen en de kou zoals in de Alpen kunnen we onze prestaties deze keer helaas niet vergoelijken. Het blijft immers ALLE dagen droog , buiten enkele minuten een motje regen van een verdwaalde wolk hoog in de bergen. En droog, maar niet te heet.

In Europa moet je er wel rekening mee houden dat de temperatuur per 1000 meter met 6,5 graden daalt. Op 1.500 meter is dat dus 10 graden kouder. Voldoende drinken is dus de boodschap. Water en NA dorstlessers!

Dit zijn de (voorlopige) weervoorspellingen:

• Maandag 13/6 : Perpignan 18° ‘s morgens en 27° ‘s namiddag , maar die 27 °C zullen we niet voelen want op 2.000 meter op de Port de Pailhères.
  ‘s avonds Ussat les bains : 23 °
• Dinsdag 14/6 : Ussat les bains 15 °s morgens , overdag 23° en in Bossôst ( Spanje ) 21°
• Woensdag 15/6 : Bossöst 11° smorgens , overdag klimt het naar 23°C en in Lourdes 26°C
• Donderdag : Lourdes 18° ‘s morgens maar de route geeft slechts 23° en s’avonds in Les Eaux Bonnes ook maar 23°C
• Vrijdag : vertrek uit les Eaux met 13°C en naar 23°C in Larrau de slaapplaats
• Zaterdag : ‘s morgens in Larrau 15°C , en klim maar tot 21°C in St Jean de Luz.

Nadat bleek dat de voorziene aanhangwagen toch niet geschikt was om de motoren veilig te vervoeren zat er voor onze 4 motards niets anders op dan wat poepzalf te kopen en de 1200km naar Perpignan met zijn 4en op de motor te rijden.

Zij doen er 2 dagen over en zijn ondertussen al vertrokken richting het zuiden. En aangezien “de rosse van Beaune” er niet meer is kozen ze voor een ander bekend plekje in Langres als overnachting voor dag 1.

Het was gezond druk op de parking van Antwerp Truck & Trailer Services vanavond waar we met dank aan vriend “kleine Jan” gebruik maakten van zijn oversized parking om onze Pyreneeëntoeristen te ontvangen voor het afleveren van hun fietsen en bagage.

Alle te verwachten elementen waren aanwezig. De meesten waren een beetje zenuwachtig, verkondigden dat ze te weinig hadden gereden, doch het gemiddeld gewicht van de fietsen en de renners ligt beduidend lager dan vorig jaar tijdens de Alpentour. Dat voorspelt! Over het gemiddeld gewicht van de begeleiders daarentegen spreek ik me niet uit… 😉

Alles verliep gesmeerd. Fietsen en bagage netjes ingeladen. Iedereen klaar voor de heenreis van’t weekend. Ook de weergoden voorspellen (voorlopig) mooi weer in Perpignan voor de komende week. Alle lichten op groen dus.

Zoals aangekondigd zal het laden van de wagens met fietsen, bagage en materiaal op woensdagavond 8 juni 2011 van 18 tot 20 uur gebeuren.

Plaats:     Antwerp Truck and Trailer Services, Herentalseweg 71, 2280 Grobbendonk

• Laden fietsen, bagage, materiaal
• Bedeling fietskledij
• Bedeling treintickets en vliegtuigtickets (voor trein- en vliegtuigreizigers zijn geen bagage geboekt)
• Bedeling DVD’s Alpentour 2010 (werkstuk van Chris Schmidt en Bert Swinnen)
• Bedeling SIM-kaarten GSM’s begeleiders

Aandachtspunten:

• Ook winterfietskledij voorzien!
• Ook regenkledij voorzien!
• Alle fietskledij e.a. labellen met je naam en/of initialen!!!!
• Fietshelm verplicht; idem fietshandschoentjes
• Reserveschoenen niet vergeten
• Max. 2 gewone bagagetassen van max. 15 kg/stuk!!
• 1 rugzakje type Sporta/Ordina per persoon zelf te voorzien voor reservekledij/materiaal e.a. gels, eigen drankjes, repen… op cols
• Eigen wasnetje met naam erop te voorzien voor wassen/drogen fietskledij (in hotels en wassalons)

Vragen?:  Wim Verwerft – 0032477479487

Zie ook presentatie Pyreneeëntour 2011 (download rechts beneden op deze site)