De RITSERS

Opnieuw vroeg op vandaag, want we rijden de koninginnenrit. En dat is met queen Maritza die vandaag 69 wordt. Jawel, 69 en ze heeft net zo’n 1000km gereden met 12500hm! Wie doet het haar na? Proficiat Maritza!!! We vertrekken on 8h15, niet alleen voor de afstand die we moeten overbruggen, maar dan is het toch nog iets koeler. Het is direct klimmen geblazen op de lange weg vals Californisch plat langs de Merced river. We krijgen regelmatig “Wheater Alert! Flood risk.” op onze gps, maar hier is daar voorlopig nog niets van te zien. Er is weinig shoulder, dus we moeten op de baan rijden. Langs de kant veel putten weer, “put”, “put”, “put” zo gaat het de hele tijd maar door.

Hoe verder we klimmen richting de ingang van Yosemite National Park hoe beter de baan, maar hoe wilder de Merced wordt met overal schuimkoppen op het water. White water noemen ze dit, zeer gevaarlijk. Niettegenstaande zien we een aantal mensen langs de oever die aanstalten maken om te gaan raften. Dangerous stuff! Na de eerste stop bij een bruggetje waar het water van de rivier onderdoor buldert zien we de staart van de giga lange file park-toeristen. Het is zaterdag en de borden in Mariposa gaven het al aan: “Long waiting lines direction Yosemite”.

Wij fladderen er voorbij, ‘t is te zeggen… al zwetend rijden we hoderden auto’s voorbij. Mariposa, Spaans voor vlinder, doet zijn naam eer aan. Overal zien we vlinders in alle vormen en kleuren en bij de stops komt er af en toe eentje wat uitrusten op onze kleurrijke tenues.

Aangekomen bij de ingang van het park hergroeperen we en betaal ik de entry fee voor iedereen, 20$ per cyclist. Twee vrouwelijke park rangers laten elke auto individueel betalen, met pin code. Het gaat niet snel, dat verklaart de lange rij. Als ik vraag naar de drukte zegt ze “Yeeeh, it’s brutal today” en geeft me voorang. Achter de eerste bocht verschijnt al direct een wondermooie postkaart. Onze monden vallen weeral open. We rijden langs spectaculaire watervallen en zien in de verte alle landmarks liggen: El Capitan, Yosemite Falls en the Half Dome.

Rustig genietend rijden we door het park. Foto’s worden er gemaakt bij de vleet. Leo verwachten we niet meer te zien voor de lunch en halen zelf wat sandwiches in de Yosemite Village Store, een grote mall met honderden Yosemite gadgets. Kim en Kenny kopen een aandenken voor de kids, niet goedkoop hier maar ze gaan het geweldig vinden. De fotofannaten Kris en Jan arriveren wat later. Zij nemen altijd wat meer foto’s dan de rest, we kennen ze ondertussen.

Ik laat Leo weten dat hij en Guy, die vandaag nog een rustdagje neemt, zelf ook moeten genieten van het park en dat wij de 15km klim richting de uitgang en Oakhurst aanvatten. En dan komen we aan bij Tunnelview, een hotspot net voor een lange tunnel met een overtreffende trap van spectalulair zicht. “De” plaats voor de groepsfoto. We moeten eerst wel wat Chinezen wegjagen om een mooi plaatje zonder “vreemden” te kunnen schieten. Dan met onze lichtjes aan in groep door de tunnel en nadien verder klimmen.

De bossen langs de weg zijn zowel mooi als mysterieus. Door de lange winter komt alles nu pas in bloei. Het bos staat vol met paarse hyacint(achtige) bloemen in fel contrast met de hoge zwart geblakerde bomen zonder bladeren als gevolg van de grote bosbranden die hier vorig jaar waren. Boven wachten we, Willie was wat achter. Waarschijnlijk iets kwijt? Enkel de route op zijn gps vandaag zegt hij.

Rudi, die tot nu toe altijd wat vertrouwen miste in de afdalingen heeft plots de knop omgedraaid en vliegt de kop van de groep voorbij. Zelfs het rode licht aan de road works kan hem niet tegenhouden en hij negeert het gewoon. We zijn nu al uren aan het rijden zonder de volgwagen. Sommigen zitten door hun drank en beginnen dorstig te worden. Maar hier in the middle of nowhere is er weinig te vinden. Net voor de klim richting Mariposa Grove staat plots Leo en Guy. Een fata morgana! Drinken, eten, bussen vullen en weer voort want het is al 4h30 ondertussen.

Nog 1 klim naar Mariposa Grove waar de grootste sequoias ter wereld staan. Dit stukje van het park is nog maar net terug open, we zijn bij de eerste die er in mogen. Om er te geraken, jawel… een extra klim van 4km. Pfffff… Maar het was de moeite. Hier staan (of liggen, want er was ook hier brand vorig jaar en zelfs de ondergrondse turf smeult nog na) de grootste bomen ter wereld, meer dan 5000 jaar oud. “Slechts 1 foto en weg!” roep ik. Vooral tegen Jan en Kris, maar als we terug aan de ingang staan missen we er 2… Nog even langs de park exit en dan full gazz naar beneden langs een super mooie weg waar de bochten gemaakt zijn om 80km per uur te dalen. Later op de avond worden de statistieken van dit Strava segment vergeleken, Jan en Kris hadden ons moeten inhalen en winnen.

We zijn laat in het hotel en eten vinden wordt de uitdaging. De Oakhurst Grill naast de deur wil ons bedienen, maar we moeten een uurtje wachten. Na wat aandringen kon het toch sneller. De zalm, fish & chips en de ribeye steak zijn van de beste die we al hebben gegeten deze week. Ook Willie, die een uur te laat komt klijgt mog een bord. We organiseren nog een happy-birthday-dessert voor Maritza en zingen samen een hip-hip-hoera.

Dat zingen kent nog een vervolg. Rudi loodst ons naar de enige kroeg in town, the Oakroom. Hij was al eens op prospectie geweest net na de rit en ze kenden hem nog toen we binnen kwamen. Er wordt local beer, IPA en en later ook wat sterkers besteld. Het duurt niet lang of de pool tables en de karaoke wordt overgenomen door de Ritsers. Met “Bicycle” van Queen volgt de ontlading van een zware maar mooie fietsweek.Ook de locals zingen mee in koor.

Morgen 9h00 am pikt Fred, de fietsverhuurder ons weer op voor een 4h durende rit naar Stanford. Tijd genoeg om nog wat bij te slapen. En dan nog een korte rit terug naar ons starthotel in Millbrae, met een stop boven op Old La Honda voor de beste real Amerikan burgers.

Ik schrijf mijn blog in de auto deze keer, veel tijd dus en daarom is hij wat langer….

Vanochtend vroeg uit de veren voor een breakfast @ 6h30. We willen namelijk om 8h00 vertrekken gezien de hoogtemeters die voor onze wielen liggen. Het “warm & cold” ontbijt in de Holiday Inn Express is bedenkelijk. De pannekoekenmachine staat niet aan, de eitjes zijn op en er ligt brood met schimmel. Een kleine uitbrander aan de dame achter de balie en ze schieten in gang. Plots hebben we omeletten en pannekoeken. Allemaal nog een banaan voor onderweg en off we go.

Het wordt weer een warme dag met Californisch weer. Bij het vertrek is het al 19 graden. Gisteren werd besloten om enkele ommetjes uit de route te halen. Het zou zo al zwaar genoeg worden met een kleine 2600hm. Guy besluit om de eerste kilometers samen met Leo door te brengen in de volgwagen. Slim.

We vertrekken langs de CA-49 door de prairie. Vroeger was dit het werkgebied van de goudzoekers. Nu is de CA-49 is een drukke baan met veel zwaar verkeer en aan de zijkant veel rommel op de weg, soms ook glas. Voorzichtig zijn dus! Zeker de stukken waar geen schoulder is zijn gevaarlijk. (Voor de niet-ingewijden, de schoulder is de strook rechts naast de witte lijn waar je met de fiets kan/mag rijden.) De regelgeving voor fietsers in de US is een grijze zone. In principe mag je overal op de weg rijden, zelfs met 2 naast elkaar is niet verboden, tenzij het anders is aangeduid. Maar waar geen shoulder is rijd je best single line. De eerste 50km is zeer druk, met zwaar vrachtverkeer en met regelmatig agressieve chauffeurs. Dit is fietsen door een Hellhole!

Het F-word valt regelmatig en de middenvinger verschijnt ook meermaals uit het raam van de voorbijrijdende auto. Niet alle Amerikanen zien graag fietsers op de weg. Als het te gortig wordt roep ik dan maar terug “F.ck you too!”

Net voor St. Andreas rijdt Michel plat. De minder snelle mannen rijden rustig door tot op de volgende klim waar Michel en de andere snelle mannen ons weer inhalen.

Eerste stop in Angels Camp op 41km. Drank bijvullen, koeken en snoep slangetjes eten. Die laatste zijn erg in trek bij iedereen. Willie lanceert een spreuk: “moet je fietsen lang, eet een slang”. Frédéric heeft een gebroken spaak. Gelukkig hebben we een reservewiel in de volgwagen. Enkele honderden meters terug is er een fietswinkel. Guy krijgt onmiddellijk een nieuwe functie als mechanicien en laat het wiel repareren. 35$, alles is wat duurder in de US.

We maken goede afspraken, vanaf nu samen blijven in groep en Kenny en Kris nemen de leiding. Dat gaat veel beter. Kenny, die trouwens gans de week al op kop rijdt, bepaalt het tempo. Kris, in tweede positie, houdt de groep in de gaten en geeft instructies indien het sneller of trager moet. Eens Angels Camp voorbij wordt het iets rustiger op de baan en zijn de wegen super. Maar het is altijd opletten geblazen. Op een rond punt rijdt Kenny in een diepe (onzichtbare) put in het asfalt. Het gaat net goed, hij heeft zijn enkel verzeerd maar gelukkig niets erg.

We passeren het bassin Hetch Hetchy. Enkele weken geleden was er nog sprake van dat dit bassin zou overlopen, men de dam ging openzetten en alles zou overstromen in dit gebied. Niets van al dit te merken vandaag. Het is 35 graden en zweten geblazen op de eerste pittige klim. Een volgende drankstop op Pinon Point. Het is nodig. Voor de lunch na de tweede klim heeft Leo een mooi Vista Point gevonden. De sandwiches tonijn, ham of kip smaken. Kris moet de laatste extra exemplaren opeten. Anders koopt hij er morgen minder zegt Leo. Guy heeft zich ondertussen helemaal ingeleefd in zijn nieuwe rol. De fietskledij is al uit en hij maakt mooie actie foto’s bij de vleet.

Nog 1 lange klim en we hebben de meeste hoogtemeters gehad. Eerst 6km dalen en dan 6km klimmen. De temperatuur loopt op tot 38 graden. De zoutranden worden zichtbaar bij veel van de Ritsers. Boven is er opnieuw een drankstop. Vanop 1000m overzien we de route die we net hebben gereden. Dit is de Hemel. Spectaculair!

Nog een paar heuveltjes en we zijn in de Miner’s Inn, ons hotel voor vanavond in Mariposa. Voor de eerste keer duiken we allemaal in het zwembad. Een Duits koppel zit in de jaccuzi maar laat de eer aan de Ritsers als we er met 7 bij kruipen. Kim en Christohphe halen wat bier. De sfeer is top.

Het dinner is aan de overkant van de straat in de Miner’s Roadhouse. Ik deed even een powernap en wordt 7h40 wakker gebeld door Chris. Nu was ik te laat… Iedereen bestelt een voorgerecht en hoofdschotel. Echter, alles komt tegelijk of in omgekeerde volgorde op tafel. Als Willie aan de dienster vraagt of het voorgerecht niet eerder moet komen dan de hoofdschotel antwoordt ze netjes “not necessary, I’m sorry” … De eetcultuur in de US is toch wat anders dan wij Europeanen gewend zijn.

In de karaoke-bar naast de deur was het nog lang ambiance. Kris kon zich niet inhouden en sprong mee op het podium voor een duet. Daar zijn foto’s en filmpjes van, jawel….!

Morgen de koninginnenrit: 144km en 2880hm. Halverweg zullen we genieten van te fietsen door Yosemity Valley. Daar deden we het voor en iedereen kijkt er naar uit.

Vanochtend ontwaken we met volle zon op het binnenplein van Hotel Becket. Het wordt weer een schitterende dag. Maar eerst ontbijt in het nabijgelegen Driftwood Café. Ze deden speciaal wat vroeger open voor ons. Jan gaat resoluut voor de French Toast, dat had hem gisteren goed geholpen op de fiets. Een aantal volgen, sommigen met extra banaan. Die zal nodig zijn voor de aangekondigde hoogtemeters. Bovendien gaan we naar het dak van onze tocht op 2.650m.

Aan tafel worden enkele bedgeheimen gedeeld. Guy zaagt elke nacht een paar Sequoiallas om zegt Kris. En de Kris moet je elke morgen wakker maken met de wekker tegen zijn oor te duwen repliceert Guy.

We vertrekken stipt 9h00 am en iedereen was op tijd vandaag. Het komt nog goed allemaal. Rudi zet zich direct op kop.  Hij was in form, want gisteren nam hij een halve dagje rust. Misschien wel met een massage in de Massage Saloon aan de overkant van de straat…?

Op de eerste klim is de weg serieus gehavend en is het laveren tussen de putten. We rijden nu echt door de wilderness. Hier is niets dan ongelooflijk mooie natuur en wilde dieren. Geen huis te bespeuren, nergens GSM verbinding en vooral geen Safeway voor onze dagenlijkse sandwiches. De meesten voelen dat we op hoogte rijden, minder zuurstof maar goed voor de rode bloedlichaampjes en de form. Bij de stop zie ik Rudi zitten in de koffer van de Van. Hij is een beetje hoogteziek. De klim naar het hoogste punt hakt er in. En het is nog niet de laatste. Het is al bijna middag en er moet nog veel gefietst worden.

Op de top van de laatste grote klim staat Leo. Hij heeft iets gezien waar we kunnen eten in Kirckwood. We dalen af langs de flanken van een groot bevroren meer. Spectalulair! En inderdaad, na 10km zien we de Kirckwood Inn, een soort saloon in the middle of nowhere. Als we binnen stappen wanen we ons weeral in een andere wereld. Maar, waar er lekkere hamburgens en wraps te kijgen zijn. We overvallen de keuken met onze groep van 17 en er loopt wel eea mis met de bestellingen. “I’m sorry for that” hoor je vaak in Amerika. Ik zit met mijn rug vlak bij de open haard en doe even een powernap. Lekker! /en daar worden natuurlijk foto’s van gemaakt…

Nog 100km te gaan, overwegend bergaf. En inderdaad, het gaat vooruit. Op 70km en op 30km van het einde doen we nog een drankstop, maar het gaat ongelooflijk snel op de mooie brede wegen richting Jackson. Snelheden van bijna 80km/h. Hoe lager in de valley hoe warmer het ook wordt.

Jackson, een voormalig goudzoekers stadje lijkt recht uit een Western film te komen. Om 18h30 komen we toe in de Holiday Inn Express waar de checkin weer een beetje chaotisch verloopt. Met de rooming list die we hen bezorgden hebben ze weinig gedaan zo lijkt het.

Gezien het late uur hebben we niet veel keuze meer voor een restaurant. Ik vond een Indisch restaurant recht over de deur bereid om onze groep van 17 nog te ontvangen. Als we de Taste of Himalaya binnenstappen moeten ze de tafels nog afruimen. De Ritsers hebben zo hun twijfels… Kim wil rechtsomkeer maken, “zijde zeker dat ge hier wil eten” zegt hij. Maar na de heerlijke curries en tikka masalas met rijst en nan bread is iedereen weer content.

Morgen de moeilijkste rit met een kleine 2600hm. Van onze reisagent krijgen we het bericht om goed op te letten voor eventuele overstromingen op de wegen waar we rijden. Ook de GPS geeft regelmtig een “Flood Alert”. Rustig rijden dus en volhouden. Als je mrgen overleeft zijn de laatste dagen genieten!

PS: Nog een tip voor de volgers van deze blog. Lees hem best ‘s avonds (Europese tijd). Dit jaar is er geen journalist bij en dus moet ik ‘s avonds zelf nog een verslagje schrijven. De oogjes vallen dan vaak al een beetje toe en ‘s ochtends (California time) herlees ik het nog eens en moet ik vaak veel retoucheren.

Het ontbijt in de Quality Inn in Sacramento is beperkt. Wat oatmeal, youghurt en koffie. Maar ook wafeldeeg. Rudi is als eerste in gevecht met de wafelbakmachine, maar nadien kent iedereen de truck en smullen maar. Met maple sirup of course. Een zwaar ontbijt is niet nodig vandaag, want om 9h00 am pikt Fred, onze fietsverhuurder ons op voor de rit naar Lake Tahoe van 2 à 3 uur. Het landschap wordt prachtiger met de minuut en na 2 uurtjes rijden zien we vanuit onze Van in de verte het emerald groen-blauwe meer opduiken. Wow!

Lake Tahoe ligt op 2000m en is 500m diep vertelt Fred. Als je rond het meer rijd doorkruis je 2 staten. De Oostkant ligt in de staat Nevada, bekend voor legalised wapens, legalised gambling en legalised prostitution. Als dat maar goed komt met de Ritsers.

Toegekomen in Hotel Becket gaat alles vlotjes. Onze reisagent heeft ervoor gezorgd dat alle kamers al klaar zijn en de sleutels klaar liggen. Nog even verzamelen voor de briefing. We werden nogmaals op het hart gedrukt niets, maar dan ook niets van voeding in de auto te laten. Zelfs het kleinste snoepje ruiken de beren en ondertussen hebben ze ook door dat een cooler vol met eten zit. Intelligente beesten.

Rond 12h15 gaat het fluitsignaal en zijn we weg. Michel was op het verkeerde noment weer wat aan zijn fiets aan’t prutsen en moet bijbenen. Het eerste stuk in South Lake Tahoe is drukke weg, maar als we afslagen richting het meer valt onze mond open. “Niet normaal mooi hier” hoor ik continue van iedereen in de groep. We fietsen van de ene postkaart in de andere en de fotorolletjes lopen warm. Je kan foto’s blijven nemen. Achter elke bocht nieuwe natuur, nog spectsculairder

We zijn nog niet goed weg of plots in de verte commotie langs de weg. En jawel, daar zit hij. Onze eerste brown bear. “Check!” Op nog geen 10m van de weg is hij rustig begonnen aan zijn maaltijd. Gelukkig eet hij vegetarisch vandaag… 🙂

Er wordt gefilmd en gefotoshoot langs alle kanten, maar Kris en Christophe staan toch in de aanslag om snel te kunnen vertrekken. En het is bergop.

Op 35km vinden we een idyllisch plekje voor de lunch. Leo heeft deze keer gezorgd voor turkey en cheese sandwishes. We blijven niet te lang, want we moeten nog ver. En.. we tellen er een minder? Michel zit nog op de WC. Hij krijgt de kuren van Willie precies. En Luc doet ook zijn best, die vergeet zijn helm. De verwachte regenbui hebben we gemist, maar de weg is nog nat als we vertrekken. Het gaat vooruit nu

Vanaf hier belanden we regelmatig in wegenwerken. De winter heeft er hier hard ingehakt. 6 weken geleden lag hier nog meters sneeuw, tot 20m op sommige plekken! En toen de temperaturen de hoogte in schoten waren er overstromingen. De auto’s schuiven geduldig aan in lange files die wij rustig voorbij rijden, maar hier en daar moeten we toch wachten. Wat grapjes (en selfies) maken met de verkeersregelaar(ster) doet wonderen en we mogen meestal snel doorrijden..

Plots roept iemand “PLAT!” Maar het is vals alarm, hij bedoelde fietsPAD. Maar enkele km verder is het dan toch zo ver, de eerste flat tire. Jan rijdt plat, op zijn nieuwe fiets. Maar hij klaagt verder niet, want nu hij weer op zijn 32 kan rijden vliegt hij regelmatig eerst de berg op voor het peloton uit. Om dan later te worden ingehaald…

Er is fijn teamwork nodig om alles weer te repareren. Guy en Willie besluiten om alvast wat voorsprong te nemen. We zullen ze pas terugzien in het hotel.

Voor het laatste deel gaat het hard in de afdalingen en wordt er doorgetrokken op de klimmetjes. De groep spat uit elkaar. Overal zie je Ritsers-lichtjes. Michel en Kris wachten om een groep te vormen voor de lange afdaling waar de pickup’s regelmatig doorvlammen. In groep rijden voelt een stuk veiliger. Het gaat razendsnel, South Lake Tahoe is terug in zicht en tegen 18h30 is iedereen veilig in het hotel. Niemand verloren gereden vandaag, maar dat was niet moeilijk. Zolang het water aan de rechterkant was zat je goed…

Snel douchen, want we hebben gereserveerd in Hell’s Kitchen van Gordon Ramsey. Om er te komen moesten we de stadsgrens van Nevada over wandelen, die South Lake Tahoe doorkruist, en vervolgens door een gigantisch casino. Bij de uitgang mist Maritza haar engle. Luc is verloren gelopen en de weg kwijt… Dan toch iemand.

We nemen het signiture menu van de Gordon. Caeser salad of scalops (het duurt even eer iedereen begrijpt dat het St. Jacobs vruchten zijn), Beef Wellington en een caloriebom als dessert. Ook dat was weer een ervaring.

Heel de dag genoten van telkens weer een verrassend nieuw uitzicht met 4-seasons-in-a-day weer bij meestal tegen de 20 graden in de zon. En dat allemaal op de fiets met een groep geweldige vrienden.

It was a perfect day! Bucketlist CHECK!

Vandaag een herstelritje, slechts 130km en 1000hm. We vertrekken dus wat later en nemen tijd voor een uitgebreid “seated braekfast”. Eitjes, patatjes, bacon & French toast met maple sirup. Goed voor enkele uren energie. En het zal nodig zijn, want de hoogtemeters zitten allemaal in de eerste 50km…

Stipt 9h00 vertrekken we. Maar snelle Michel is ’s ochtends toch wat trager. Hij kwam al te laat voor de taxi in Herentals en nu is hij weer te laat aan de start. Enkele km verder zien we hem in de verte aan komen stoempen. Slechte benen vandaag zegt hij.

Het eerste klimmetje komt al na 8km. In het begin zien we nog wijnranken, maar als snel komen we in een desolaat maar mooi natuurgebied. We rijden richting Glory Hole waar we onze eerste bevoorradingstop doen. In de afdaling achter een bocht moet Kenny vol in de remmen voor overstekend wild. Wat verder zien we overal zwart geblakerde bomen. Het is hier dat 2 jaar geleden grote bosbranden woedden, maar de natuur is zich al aan het herstellen. Plots zien we in de verte veel rook. Jawel, het is weer zover. Minstens 100 fireman zijn uitgerukt om een beginnende brand onder controle te krijgen. 

Eens de laatste klimmetjes achter de kiezen gaat het vlot. Met Kenny op kop gaat de beuk er in. Didier met zijn elektrische fiets die maar tot 20 mi/h ondersteuning biedt moet zijn tenen uitkuisen. We zijn al snel Leo voorbij die onderweg ook nog de inkopen moet doen. Op 80km strijken we neer in de schaduw van een grote eik. Enkele minuten later is Leo er met de sandwiches. Jan durft zijn ogen niet sluiten want dan wordt hij niet meer wakker zegt hij. De derailleur van Jan zijn fiets heeft al enkele dagen problemen en hij kan niet op de 32 rijden. Morgen krijgt hij een nieuwe fiets.

Enkele km na de lunch rijden we door Davis, “de” fietsstad van California zo blijkt. Het monument The Needle is opgebouwd uit honderden kamwielen en is hiervan het symbool. Een groepsfoto kan niet ontbreken.

Na Davis zijn de wegen ooit getekend met een rechte lat. We rijden door een flooding area die enkele weken geleden nog helemaal was ondergelopen door de smeltende sneeuw in de Sierra Nevada. Een rechte baan van 13km en wind in de rug… dat nodigt uit tot vlammen! Kris zet zich naast Kenny en nu rijden er 2 beren op kop. Het gaat van 33 km/h naar 36 naar 43 en dan roept iemand “50 is haalbaar”. Dat halen we net niet, maar iedereen rijdt met kop-in-kas en 100% gefocusseerd op het wiel van zijn voorganger. Niemand wil lossen, behalve Didier. Die moet het opgeven. Op het einde is er een bocht van 90 graden en weer 15km rechtdoor. Nu is het waaieren geblazen met een strakke wind rechts in de flank. Wanneer Kris versneld op een licht oplopend bruggetje roept Maritza hem tot de orde. Het helpt maar even. Bij de laatste drankstop besluit Christophe zich toch maar wat te ontfermen over zijn buddy Didier want nu is ook de batterij van zijn gsm bijna leeg.

We rijden Sacramento binnen via een goud geverfde brug. De brede straten van de hoofdstad van California ogen modern en netjes. Door de vele stoplichten gaat het terug wat trager en Didier en Christophe sluiten ook weer aan. We volgen de Capitol Mall tot aan de trappen van het Capitool waar de groepsfoto uiteraard weer niet kan ontbreken.

Vandaar verder naar hetQuality Inn hotel. De dame aan de receptie oogt “versleten”. Niet de snelste, noch de slimste…

De wind op kop heeft toch zijn sporen nagelaten bij Kris zo blijkt…

Morgen een halve rustdag en met de auto naar Lake Tahoe. Dan wordt het serieus! Zowel voor de hoogtemeters als met de beren. Onze reisagent had ons in de loop van de dag al een berichtje gestuurd over beren die in auto’s breken aan het meer. Geen etenswaren in de volgwagen laten ‘s nachts! En ook geen bananen in de achterzak. De Kris en Kim schijten al in hun broek…. Ze gaan bearspray kopen.

Als we onze kop vanochtend buiten steken in de Fairview Inn voelen we wat motregen. De asssavers worden uit voorzorg gemonteerd. Het “on-the-go” breakfast koekje valt ook wat tegen, dus besluiten we naar een diner in de buurt te gaan. De Flakey Cream Do-Nuts & Coffe Shop schrikt een beetje wanneer we met 17 binnenvallen. We schuiven aan voor een All American breakfast met eitjes, spek, worstjes, toast en de enige echte pancakes met maple sirup. De koffie vloeit rijkelijk en de keuken draait overuren. Iedereen smult zijn buikje rond. Zelfs de Kris zegt dat hij deze middag niet meer moet eten. Het is immers een herstelritje van 115km vandaag naar Napa Valley, waar de beste wijnproducenten van California  te vinden zijn.

Nog even wachten op de sleutel van het fietsslot, Michel heeft die meegenomen naar het heilige huisje. En we zijn weg. De mannen met de propere onderbroeken die gisteren hun bagage na 5 dagen terug kregen zijn in hun nopjes en rijden vlot op de kop vandaag. We zijn nog maar pas vertrokken en plots verliest Rudi zijn drinkbus. Michel rijdt erover en het water spuit alle kanten op. Dit had slecht kunnen aflopen. Gelukkig niets aan de hand.

De eerste stop is na 40km in het gezellige stadje Calistoga. We nemen nog wat proviand want enkele kilometers verder volgt de eerste en enige serieuze klim van de dag: 10 km met lange stukken van meer dan 10%. Na een plaspauze bij het uitrijden van de stad zet Kenny zich weer op kop. Die trekt regelmatig het peloton op een lint en dan kraakt het bij iedereen. Enkel mijn fluitje kan ons dan redden… De klim gaat tot Howell Mountain. Boven, of beter 400m voor de top staat Leo te wachten voor de 2^e bevoorrading. Enkele fanatiekelingen rijden eerst tot de top en keren dan terug voor een betere segment tijd op Strava.

De volgende stop op 80km is er lunch. Leo vindt een plekje midden in de afdaling naast een mooi kabbelend beekje. Heerlijke ham and cheese of BLT sandwiches voor iedereen.

Nog slechts een dikke 30km te gaan en we zijn in ons hotel. We dalen verder af via barslechte asfalt vol met putten. Je kan beter enkel roepen als er geen put is zegt Rudi. Beneden aan de voet hergroeperen we voor de laatste kilometers. Willie denkt dat hij door de schokken zijn gloednieuwe camera kwijt is, maar het blijkt loos alarm. Gelukkig. Het had gekund… 😉

We cruisen nu door de vallei langs vele bekende winaries. Druivenranken zo ver het oog rijkt. Vanavond moeten we er zeker ook eens van proeven.

En daar wachten sommigen niet te lang mee. Toegekomen in Hotel Indigo besluit Team Heremans (Guy, Kris, Mark en Jan) alvast een lekker flesje te kraken. Het blijft niet bij 1 en als ik een uur later de mannen beneden aan de toog tref wordt er al veel met de dikke tong gesproken…

Voor het diner vanavond kiezen we eens iets speciaals: Galpão Gaucho, een Braziliaans steakhouse in een formule “all-you-can-eat”. Grote spiesen met veel vlees en vis passeren om de haverklap. De Kris gaat zijn gangen en de wijntjes van de streek zijn super. Enkel het budget valt wat tegen, maar hey… hoe dikwijl kom je fietsen in California?

Morgen naar Sacramento met 26 graden en zon. De armstukken mogen voor de eerste keer in de valies blijven. Een laatste opwarmingsritje voor het echte werk in Yosemity begint.

In het verre land van de Grizzlybeer,
Vertrekken De Ritsers, dapper en teer.
Met fietsen en helmen,
klaar voor avontuur,
Gaan ze door Grizzly land, uur na uur.

Ze trotseren de bergen, zo steil en hoog,
Met hun pedalen trappen ze stoer,
met de wind door hun haren,
de zon op hun gezicht, 

In het land van de Grizzly, groot en sterk,
Zijn De Ritsers niet bang,
nee, dat werkt. 

Met hun lach en gezelligheid, vol goede moed,
Doorkruisen ze bossen en stromen, alles goed.
De beren kijken verbaasd, ze zien het al,
Deze fietsclub is geen gewone knal. 

Met elke pedaalslag, komen ze dichterbij,
De Grizzlyberen begroeten ze blij.
Ze fietsen langs meren, zo helder en puur,
In dit avontuur voelen ze zich vrij en puur.

De Ritsers, dapper en vol plezier,
Fietsen door Grizzly land, mijl na mijl en met goesting in bier. 

Samen genieten ze van de prachtige natuur,
De Ritsers en Grizzly’s, een vriendschap zo puur.

De rit van gisteren had zijn werk gedaan. De nieuwkomers Christophe en Dieter, zij waren pas vrijdag avond toegekomen, kregen direct hun vuurdoop en waren goed “choco” na de rit. Bij de Italiaan gisteren avond vielen hun oogjes al toe aan tafel.

Vanochtend iedereen weer aan het ontbijt om 6h30 want er stond ons weer een stevige rit te wachten. Christophe en ik bakten enkele waffels en speelden ze naar binnen met veel maple sirop. Mmmmm. Lekker. En “Daar gade van”! Guy en Jan hadden gisteren reeds besloten om vandaag een shortcut te nemen om hun beentjes te laten recupereren. Vanochtend sloten er al snel enkele anderen zich gewillig aan. Iedereen wilde plots Guy, die zijn GPS weer terug aan Leo had moeten geven, begeleiden. Ook Kim had gisteren wat catouchen verschoten en kwam op zijn kousen even polsen of de kortere route misschien geen beter idee zou zijn voor iedereen? En dus besloten we de kids-tour te doen met z’n allen.

In plaats van 8h00 werd het vertrekuur verlaat. Opgeluchte gezichten alom en om 9h00 stipt vertrokken we voor 115km richting Healdsburgh. Vandaag weer in standaard Ritsers-formatie en met Leo in de volgwagen die ons steeds op de voet volgt. Dat was het plan. Om zeker te spelen had Didier vandaag toch maar een reserve batterij aan zijn fiets getaped. Ze zouden hem geen twee keer hebben!

Na 45’ op de fiets krijg ik al telefoon van Leo. Die is de weg kwijt denkt hij en zit niet op onze route. Neeee?!? Een tijdje later komt hij ons tegemoet gereden. Hij was ons voorbij gereden maar noch hij, noch wij hadden hem gezien. De jetlag is duidelijk nog niet verdwenen…

Voor de eerste bevoorrading stoppen we in Bodega Bay, bekend van de opnames van Hitchcock’s The Birds. De mist over de baai maakt het een wondermooie en mysterieuze plaats. De mist zorgt ook voor frisse temperaturen. Armstukken en een windstopper zijn geen overbodige luxe. 

Na nog eens 20km nemen we onze shortcut langs de Russian River. Vanaf hier de wind in de rug en de zon is er ook weer. We moeten al snel een stop maken om alle jasjes weer weg te bergen. Tegen een strak tempo rijden we door en 12h30 komen we toe op onze lunchplaats in het stadje Guerneville, de oudste Russische nederzetting in de US. Veel Poetin-fans zien we echter niet maar wel enkele marginalen die in hun auto leven op de Safeway parking waar Leo zich heeft geparkeerd. Hij heeft de routine te pakken nu en brengt ons super lekkere sandwiches die hij bovendien kocht met gebruik van de membership discount kaart van een willekeurige Amerikaan achter hem in de rij. Goed bezig!

Het idee van snel in het hotel te zijn vandaag bevalt de meeste Ritsers . Het fluitsignaal en we vertrekken. Willy die onder de middag nog wat aan zijn fiets zat te prutsen vertrekt mee, maar…. vergeet zijn helm en moet terug. Niemand kijkt hier nog van op.

Na 5km maken we een ommetje naar Armstrong Woods, een natuur reservaat met prachtige reuzegrote sequoia’s. Er wordt uitvoerig ge-fotoshoot. Nog 20km met 1 klimmetje te gaan en we zijn er zegt routebouwer Kim. De klim van 4km en 400hm begint met een daling, dat voorspelt niets goeds. Iedereen moet op de kleinste versnelling en recht op de pedalen om deze mini-Mortirolo met lange stukken tot 17% hellingsgraad te bedwingen. In Europa liggen de haarspeldbochten van zo’n klim wat vlakker en zijn een rustpuntje, hier niet en zijn ze zelfs nog een beetje steiler. Afzien! Boven op de top willen d’r een paar Kim lynchen… Na een lange maar gevaarlijke afdaling komen we in de vallei. Links, rechts, voor en achter niets dan uitgebreide wijngaarden. We zijn in Noord Sonoma, het hart van de Californische wijnstreek. Om 16h arriveren we in de Fairview Inn in Healdsburgh.

Het is zondag en de restaurants gaan in het WE om 19h00 dicht in de US. Wat vroeger eten deze keer dus. We kiezen weer en favoriet va de receptioniste, een puur Americaans restaurant waar we ons tegoed doen aan the real American dinner: hamburgers dus! Wel met een lekker Zinfandel wijntje er bij.

Tijdens het dinner krijgen we het goede nieuws te horen van Guy en Leo. Die waren richting Millbrae vertrokken na de rit en hebben de verloren bagage te pakken. Hip hip hoera! De room mates van Guy en Michel zullen content zijn… 😉