De RITSERS

Een recupritje dus, van Sevilla naar Cordoba, amper 134km en rond de duizend hoogtemeters.

Intermezzo:

Gisterenavond een hapje gaan eten in Sevilla. Prachtige stad trouwens met bijzonder fijne bars, chicas en leuke pleintjes. Omdat we toch 20km buiten het stad gelogeerd waren, had iemand het onzalige idee om met zo’n 11 man achterin de camionette ‘Garage Carosserie Vermeirsch’ (waarmee de fietsen naar Spanje werden gebracht) plaats te nemen. Dat was aanvankelijk best leuk, lachen!, maar na enige tijd was dat toch wel heel wat minder, vooral toen Hans een knalhartige wind liet. Weinig lucht en we voelden ons als vluchtelingen in een mensensmokkelroute richting Calais. De spanning nam toe zeker toen Hans tot tien keer toe vroeg om uit te stappen, maar geen gehoor vond. Commissaris Leo dacht wellicht dat ie met boeven op weg was. Die laat je niet zomaar uitstappen.
Maar het zen-gehalte was gelukkig behoorlijk hoog en zo liep het toch nog goed af. Een fijn tapas-pleintje in Bar Europe, ons aanbevolen door een goede vriendin van Willy. We moesten er wel elke 2 minuten de plaatselijke barden met handgeklap doorverwijzen, maar de wijn was overheerlijk. Uiteindelijk zijn we toch, allemaal behoorlijk vrolijk, met de taxi naar huis getogen. Langs het stadion van Sevilla dat recent nog de Europacup won van Liverpool. Dat wist de Bakker Paul nog. Jammer genoeg liet ie zijn speciale bril in de taxi liggen. Dedju.

Lange rechte banen in colon, twee per twee gestaag omhoog. De kopmannen, zoals de Pot, de Chris Smurf (zo noemen ze hem blijkbaar bij Sky), Frederic, Paul Joy en Kenny zijn duidelijk in vorm, maar als Karel overpakt dan breekt het peloton en is het hergroeperen. ‘Ze hebben precies niet graag dat ik de kop pak’, lacht Karel. De eerste stop in Alamo, voorzien om 11u missen we onverklaarbaar. Maritza merkt op dat we al meer dan 65km bezig zijn. Het begint toch stilaan te wegen bij nu al zowat 34 graden. Gelukkig krijgt Paul zijn derde lekke band. Een kwart van de Ritsers gaat op zoek naar een nabijgelegen terras om een cola te drinken. Reisleider Hans, die zich daarover een beetje opwindt, vuurt echter de achtergebleven groep aan om zodra de band gemaakt is, er vaart achter te zetten. Op een bijzonder slechte weg, vol met putten, rijden we in een rottempo richting Palma del Rio waar Leo in goktent Baca z’n heerlijk stokbrood met kaas, hesp en salami heeft geëtaleerd. We zijn precies 75,75km ver, merkt Sabin op. Leo had voor haar speciaal een gewoon brood gekocht, maar het leven is zoals altijd aan de rappen. Nog voor Sabin het kon aansnijden, was het reeds verorberd. Iedereen heeft reuzenhonger.

De warmte slaat stilaan toe. Het is nog maar zo’n 60km maar het venijn zit duidelijk in de (hete) staart, met de laatste 25km behoorlijk wat terpen van 10 tot 15 procent. Hans en Kim pakken af en toe een cartouche uit. Ik lees tot 40 graden op de Garmin. We naderen Cordoba, de warmste stad van Spanje en bij uitstek Europa, we zitten in een warmteblaas. Iedereen voelt water en zweet langs zijn lijf afdruipen. We zijn allemaal onwaarschijnlijk blij als we hotel Oasis langs de kant van de weg zien. Een douche en de zwemkom is meer dan welkom.

Het zou een rustig ritje worden, een recuperatieritje zelfs, van Ronda naar Sevilla. We waren nog geen 100 meter weg en Kim reed noodgedwongen terug want hij was z’n drinkbussen vergeten. Nounou, dit is de jongeling die altijd beweert dat een sales altijd goed voorbereid is. ‘Dat wordt een tournée general,’ grapt Paul Van Gestel.

De eerste 10km is klimmen maar met wind in de rug, dat valt best mee en we glijden in groep naarboven. Hans heeft plots last van pollen en moet zoals de traditie het wil vrij veel kuchen. Vervolgens links een prachtig glooiend, vooral bergaf pad langs een gigantisch stuwmeer. Het is een bijzonder mooie groene regio. Een cortado koffie in de bar Meson Tendido Cero in Algodonales en dan trekken we in een grote ruk langs een verrukkelijke baan richting Moron. De weg is in opperbeste staat. De snelle jongens Chris, Bert en Karel, gevolgd door Mark kiezen opnieuw het hazenpad. Kim, Kenny en ik volgen in strak tempo. Het peloton laat begaan. Maar dan gaat het fout.
Afspraak was in Mordor (Lord of the Rings), nee Moron, klinkt zowat hetzelfde. Mark met Jef in de volgwagen vinden niet zo direct de afgesproken plek. Ze stranden op 100 meter van de Pasaje de Oriente, maar vinden een half uurtje later toch de bewuste stek. Willi vindt het al helemaal niet en vloekt ‘Stomme GPS’. Hij komt zowat twee uur na de grupetto binnen in hotel Oromana.

K2 en ik doen het nog beter. Aan het rondpunt in Moron roept Kim: ‘naar links’. En gedwee, verstand op nul, rijden we door. We zijn 70km ver, nog zowat 55km tot de eindbestemming. Kenny trekt een lijn van 40km/uur gedurende ruim een half uur. Kim en ik zitten op ons tandvlees. Het is een lange saaie baan, de zon slaat ongenadig toe. Het is zowat 35 graden. Zijn we de bevoorrading niet voorbijgereden? ‘Ik snap er niets van’, zegt onze goed voorbereide sales. Het is kwart voor twee, Hans belt vanuit Moron. ‘Waar zitten jullie’? Op 25km van de eindstreep dus.

De kruiken raken leeg. Kenny geeft nog zijn laatste pulle aan ons. Maar ook dat verdampt snel. We beginnen te hallucineren, zien fatamorgana’s met naakte vrouwen met een flesje cola in… hun hand. Gelukkig brengt Kenny soelaas. Hij ziet de poort openstaan van een boerenerf, weliswaar met twee vervaarlijk blaffende honden, aan de ketting. De lokale herenboer verwijst ons naar een buitenkraantje. Grettig slurpen we en hopen dat het water niet te vervuild is.

We hebben ruim twee uur voorsprong op het peloton. Tijd genoeg dus voor een uitgebreid terrasje op een boogscheut van het hotel. Moron kan ons gestolen worden.
We zijn trouwens amper in de voorbestemde herberg als de Ritsers binnenrijden. Opgelucht dat iedereen er geraakt is.

Naar het schijnt is het morgen ook een recuperatieritje.

Halfnegen en Hans fluit de Ronda de Andalucia 2016 op gang. 18 Ritsers bollen Malaga uit maar al na 45 minuten worden we opgeschrikt door wat op een
aanslag lijkt. Een bommetje in het peloton. Karel heeft een forse klapband. Paul H. en uiteraard Mark zien in de ruime spleet in de band meteen andere wonderen. A dirty mind is a joy forever. Omdat er meerdere Pauls zijn zullen we hem dus Joy Paul noemen.

In een recordtijd weet Karel de band te herstellen met een ander bommetje. Doet me eraan denken dat Luc (ex-sandaal) op de luchthaven wat problemen had met de security omdat hij enkele gelijkaardige bommetjes in zijn bagage mee had. ‘Ach ja, die bommetjes’. Omdat er meerdere Luc-cen zijn zullen we hem dus Luc Bommetje noemen.

Een gemeen prachtige streek hier, grootse landschappen, machtige bergstructuren, waaronder de klim naar El Cortal. Die is echt gemeen, met enkele kilometers van 10 tot 14 procent, terwijl de zon ongenadig toeslaat met zowat 32 graden. Het zweet en zout gutst onderuit de helm. De snelle jongens, Bert, Chris, Luc Bommetje en Karel trekken er meteen van door. Kenny blijft bij ons, bij Kim en mij. C’est bon pour le moral. Ik kleffer achter K2 (Kenny en Kim) naar boven, maar moet regelmatig lossen. K2 wacht gelukkig af en toe. Een lange fijne bergaf wacht ons tot in het cafeetje van Antequera.

Daar zijn we amper vertrokken of er is een nieuwe aanslag. Een klapband deze keer van Paul. We moeten nog een kleine 30km tot de lunch. Dat fietst vlot, tot we Paul alweer lek rijdt. Een grote groep Ritsers kiest al het hazenpad op weg naar Campillos. In sneltreinvaart proberen we hen tevergeefs bij te benen. In Campillos heeft Leo Cafetaria Roma ingepalmd. Iedereen gooit zich met gringa op brood, kaas en salami die Leo in Malaga had buit gemaakt van de plaatselijke bakker. Die kon meteen zijn zaak sluiten wegens uitverkocht.

In Campillos blijkt in de wandelstraat een heuse motorbradderie aan de gang. ‘Kijk een oldtimer’, zegt een van ons. ‘Heb je nu over mij?, vraagt Rudi.’ Paul heeft een dipje, zit met blaren op z’n voeten. Gelukkig is het niet zo gek ver meer. We hebben 90km op de teller en moeten er vandaag 145 afleggen. Maritza bolt nu ook mee, sterk geadvizeerd door Luc Bommetje.

Ook nog 800 hoogtemeters. Maar die zijn niet te moeilijk. Kilometers van 2 tot 3 procent, in groep zetten we er vaart achter. Als het wat meer stijgt valt de groep uiteraard uit elkaar. De snelle jongens opnieuw vooraan, deze keer met Mark en Kenny erbij. Het is nu bloedheet op weg naar Ronda. Gelukkig zorgt Jef (met Willy in de wagen) af en toe voor koel water en cola. Samen met Mark en Kenny bollen we Ronda binnen, maar het is nog wat zoeken naar hotel Bon Benito. Zelfs over een spoorweg. ‘Gelukkig zijn er nog het spoor om ons op het goede spoor te zetten’, zegt Mark. Wat later zitten we aan de recupdrank van Sky. Zal het morgen helpen?

Paul komt een uurtje later ook binnen. Heeft de hele rit uitgereden. Chapeau. Diepe buiging. Ook voor Sabine trouwens die hier aardig fris meepeddelt. Sterk team.

Straks om 21u een barbecue. Dat belooft.

Zaterdag, de laatste vrije dag voor de 8-daagse helletocht echt van wal steekt. ‘De warmte wordt onze grootste vijand,’ weet Karel nu al. En hij heeft ongetwijfeld overschot van gelijk. Het is 10u en al 27 graden, wat naar 32 graden oploopt tegen 15u. Het is zoeken naar schaduw, ook de volgende dagen.

Malaga valt bijzonder mee als stad, heel wat pleintjes, kleine straatjes, mooie chicas, een schitterende kathedraal, een amfitheater, een merkwaardig meanderend café El Pimpi en heel wat animatie. Picasso is hier geboren (was al op z’n 10 jaar weg, maar geen Malagees die daarom kraait), een mooi strand met rond 13u een aperitiefje waar alle Ritsers zich storten op sardienen, calamares of andere Spaanse curiosa.

En oja, na de traditionele Ritsers-foto op het strand bij een uitgeschreven ‘Malaga’-beeld, als iedereen zo goed als weg is, wordt Bert op de schouder getikt door een autochtoon. Mark fronst en zegt me ‘tiens, er is precies iemand van ons iets verloren’. Wat blijkt, het was de smartphone van Mark zelf die uit z’n zak was gevallen toen hij op het beeld kroop. Vriendelijk volkje die Malagezen. Mark krijgt wel volgende maand een nieuwe smartphone bij het spoor…

Het is 18u, onze fietsen komen binnen dank zij de alweer, bijzonder vriendelijke jongens Leo, Jef en Chris, die zowat 2.500km bolden om onze bolides tot in Malaga te krijgen. Ze hadden wateroverlast in Orléans waar de autosnelweg blijkbaar weggespoeld was, wat hen 200km omweg gekost heeft. Dat wordt meteen door Leo met enkele Canjas weggespoeld.

Het is heerlijk vertoeven langs de Piscina van Malaga Nostrum waar een paar aardige ‘kleurrijke’ dames toch het hazenpad kiezen als Bert en Paul Driesen het sop induiken. We hebben het zwembad voor ons alleen…

Stilte voor de storm.

‘We zitten in de Sportsbar’, whatsapp’t onze reisleider Hans op de luchthaven van Zaventem. De toon is gezet. 21 Ritsers trekken voor een kleine 10-daagse naar het  Zuiden van Spanje voor een rondrit Malaga-Sevilla-Cordoba-Granada. Het belooft warm te worden.

Op de Ryanairvlucht worden enkele Ritsers, waaronder Marc en Frederic getrakteerd op twee olijke Gentenaars die samen een fles William Lawson leegtutteren. No rules, great Scotch, maar onze stropkes maken het wel bijzonder bont. Ladderzat gaat er een tegen de grond zodat in Malaga de luchthavenpolitie erbij moet komen. Frederic is not amused.

Terwijl de meerderheid de taxi neemt, wachten een handvol Ritsers samen met Hans op de goedkope huurwagen van Goldcar. Goedkoop heeft zijn prijs. Er staan nog 25 wachtenden voor u. Een uurtje later bollen we dan toch naar ons hotel ‘Malaga Nostrum’. Het is bijna middernacht maar de kok heeft er nog zin in: vis of vleesballetjes smaken.

Ons hotel ligt net naast een speelhol met de welluidende naam ‘Scandalo’. We weerstaan echter aan deze bijzonder aantrekkelijke lokroep en drinken nog een roemer wijn of een serveza op het terras. Het is 2 uur ’s nachts en 20 graden. De nattigheid van België ligt al ver achter ons.

Zie bij Kalender.

En vergeet vanavond uw uurwerk niet een uurtje terug te draaien…!