De RITSERS

Zaterdagmorgen, Landrover, Hans, Broodje Paul en Belgacom Bert laden de fietsen op voor een tocht van zo’n duizend kilometer richting 6-daagse Dolomieten. Hans krijgt nog zijn mopperende Ria aan de lijn, waar hij die dekselse sleutel van de BMW heeft laten liggen. Maar zelf mag hij niet mopperen. Wat heeft die Ria weer goed voor hem gezorgd: broodjes belegd, doosje druiven, flesje choco, epo… waar vind je zo’n vrouwen nog, buiten Herentals? Er wordt wat getaterd en voor we het weten zitten we in Keulen. Keulen? Verdorie, wij moeten niet in Keulen zijn. Convoyeur Paul krijgt onder z’n voeten maar weerlegt dat we toch de skyline van Keulen met de Dom hebben gezien. Enkele draaien later zitten we op het goede spoor en Paul houdt deze keer het roadbook goed in de gaten. Met 19 renners en vier begeleiders zitten we goed. We worden gewaarschuwd dat we best omrijden langs de Arlberg wegens file in de Fernpas. Rond 19u komen we dan toch in een warm Rentschner-Hof in Bolzano, waar iedereen binnendruppelt, buiken worden vergeleken, nieuwsgierig nagegaan wordt hoeveel kilometers er al in de benen zitten, wat de gemiddelden waren en wie er dit jaar geen vergunning heeft gekregen van zijn vrouw. De eerste pasta en een stukje witvlees met één glaasje wijn, één. Morgen, zondag, nog wat losrijden naar Merano, zo’n 80km, heen en terug, zo goed als plat.

Met uitzondering van Christophe en Philippe die morgen arriveren zijn alle wagens veilig aangekomen in hotel Rentchnerhof.

Morgen een opwarmingsritje richting Merano lang de rivier en terug. 80km.

Volgende zaterdag vertrekt onze caravaan richting Bolzano. Voor die willen wordt er samen gereden vanaf de parking in Zonhoven op de E314, vertrek 8h45.  ’s Avonds verwachten we alle deelnemers in hotel Rentschnerhof, Via Rencio 70, Bolzano (www.rentschnerhof.com).

Zondag is er de klassieke verkenning en opwarming met een laatste briefing na het avondmaal. Maandag 4 juni geven we het startsignaal voor de eerste rit richting Merano over 2 collekes.

Rij voorzichtig en tot zaterdag in Bolzano!

De Ritsers.

Rechts onderaan deze pagina kan je de file Dolomietentour2012.gdb downloaden en vervolgens in je Garmin gps laden.

Inschrijven Dolomietentour: VOORSCHOT BETAALD = INGESCHREVEN!

Op basis van de opties die we hebben genomen in de hotels schatten we de kostprijs (hotel overnachtingen, ontbijt, bevoorrading tijdens de ritten, avondmaal, onkosten begeleiding) op 750€ per deelnemer. Zoals elk jaar wordt een eventueel saldo teruggestort achteraf.

Niet leden van de vzw De Ritsers dienen voor inschrijving aan te sluiten door 25€ te storten op rekening nr. 001-6379736-25 van “DE RITSERS VZW” met vermelding van NAAM en VOORNAAM + “Lidgeld Ritsers 2012” .

Deelnemers aan de Dolomietentour schrijven in door het storten van een 1ste voorschot van 300€ VOOR 15 maart op rekening nr. 001-6379736-25 van “DE RITSERS VZW” met vermelding van NAAM en VOORNAAM + “1ste voorschot Dolomieten 2012”.

Het 2^e voorschot van 300€ dient betaald te worden ten laatste op 3 mei, en het saldo van 150€ voor 25 mei.

Januari: Nieuwjaarsaperitief en mosselsouper op vrijdag de 13e om 20h

De Boskantien, Wijngaard in Herentals.

Februari: Haringbak op zondag 12-2 om 12h in De Hut (na wekelijkse fietstocht)

Maart: 17-20 RITSEN 2012 in Saalbach-Hinterglem

April: veel trainen…. (de wegscretaris werkt aan het programma)

Mei: nog meer trainen… (programma incl. De Ritsers Classic wordt aan gewerkt)

Juni: 2 tem 10 Dolomietentour 2012 met 2 3-daagse lussen vanuit Bolzano

22 tem 25 Le Canibal (Sporta Mont Ventoux)

Gisteren vlogen er gieren rond ons hoofd. Motard Michael zag er net voor hem eentje rakelings over z’n helm scheren. Vandaag hebben we hoog in de bergen arenden gezien. Maar eerst veel zweet, over de col du Bagarui. Manman, amper wakker en we krijgen La Redoute voorgeschoteld, maar dan 9 km lang, met gemiddelden van 10, 11 en 12 procent; Op sommige stukken werd zelfs 21 tot 24 procent gemeten!

Verstand op nul en vroeten naar boven. En we konden onze vriend Hans nog es leuk een neus zetten. Boven is het koud en we pakken een koffie, weliswaar zeer tegen de zin van een zuchtende barmeid. Het is zaterdag. Henk is inmiddels al huiswaarts, maar wij maken ons op voor een laatste 115 km, yep we nemen de korte route. Onze vier sympathieke motorjongens, Michael, Peter, Ivan en Karl verlaten ons ook, want zij hebben nog 1.200 km voor de boeg naar Herentals.

Over de Spaanse cols Ispeguy en Port d’Otxondo. Alles begint nu echt wel pijn te doen na 6 dagen in het hooggebergte en iedereen verlangt duidelijk naar het einde. Net voor de laatste col is er nog wat heisa en bijna ruzie omdat de gps-toestellen ons in de wei willen sturen.

Hans en Rudi koppig door. De anderen langs ‘de grote weg’ en weldra ontmoeten we elkaar weer. Rik en Rudi zetten zich op kop van het peloton en we zwoegen opnieuw vliegend naar Saint-Jean de Luz, waar een lange autofile er ons op duidt dat we opnieuw in de beschaafde wereld zijn beland.

Eindelijk aan het hotel. Iedereen feliciteert elkaar met een krop in de keel. Ik kan tranen amper onderdrukken. Elk van ons heeft zichzelf meer dan eens overtroffen. Zelfs proffen deinzen voor dit beulenwerk terug. Maar wij, koningsarenden, hebben de Pyreneeen overwonnen.

Vanuit de tuin van het hotel zien we ze liggen, ver weg en toch weer dicht nabij. Dank aan iedereen die meegereden heeft, maar vooral aan de begeleiders, commissaire Leo, Jef, Geert, nog een Leo en onze omnipresente Wim. En Hans, de aanstoker. Dank beste vrienden voor deze onvergetelijke gemeen mooie ervaring. Dit maak je zelden mee in een mensenleven. Zoveel mensen met een heerlijke hoek af, maar vooral met een goed hart, een fietshart, maar ook en vooral, het hart op de juiste plaats. Een diepe buiging. En wie weet, tot volgend jaar.  Hopelijk!

Ik heb gedroomd van een vrijpartij met Kim Clijsters. Ik bespaar u de details. Hans was daar erg boos over, over die vrijpartij, in mijn droom. Het geeft aan hoe diep we in de reserves moeten putten tijdens deze tocht…. Vanuit Hotel Richelieu dalend op zoek naar de eerste berg van de dag. De col de Marie Blanque, een alleraardige klim van 15km met nogal wat bulten boven de 10 procent. We draaien er ons hand niet meer voor om, maar de benen plooien wel al minder zoals we graag willen dat ze plooien. Erop en erover, nu naar de col d’Ichere, nog geen 6km, maar de helft in het rood. De Rudi springt naar voor, houdt het in de laatste 2km vals plat vol en onze taaie kerel uit Merchtem juicht. Zijn dag kan niet meer stuk. Inmiddels waren er al twee jongens gedeclasseerd, Bert en Christophe waren zo aan het discussieren over Belgacom, dat  ze warempel 10km verkeerd reden.

Maar het ergste moet nog komen. Even dralen we, welja we willen niet uit de rangschikking verdwijnen, om de juiste richting naar de col de la Pierre Saint-Martin, maar dan draaien we toch die ene goede richting uit. 23km, alsjeblief, eerst over de col Labays, 15km door een erg groen bos op een niet zo gladde baan. Samen met onze beer Rik waarmee we jojo spelen, in het zog van Hans. Dit is een kloteberg met nogal wat afdalingen en vreselijke kleffers van boven de 10 procent. Hans heeft knecht Henk aangesproken om hem te trekken. Als ik bijna bij hen ben, roep ik dat Leuven hier is. Hans zet er meteen wat vaart achter. Henk laat zich afzakken en duwt me regelmatig zonder dat Hans het merkt. Een steentje in een kiezelrijk stukje, zorgt er echter voor dat mijn
voorband stopt, en het gat is opnieuw groter. Boven op de top even uitblazen. Maar wat blaast de wind daar! Het is het begin van een kilometerlange zwoegtocht over de col de Pierre Saint-Martin. Vloeken, duwen en verstand op nul. Hans rijdt opnieuw van me weg. Jij bent de beste dit jaar, zeg ik hem. Hans lacht : ja, dan moet je ook maar stoppen met werken.

Eerst op de top was Fred  (die eigenlijk Eddy heet) en Kruishoutemse Chris, gevolgd door lange Jan. 16km dalen nu langs Spaanse kant, prachtige betonweg voor de motards, maar voor de fietsers blaast de wind enorm en het is ook nu weer vechten om op tijd aan te komen voor het broodje hotdog aan de bevoorrading. We zijn 100km ver en er zijn er nogal wat bij die choco zijn. En er zijn nog twee bergen te nemen! De Alto Lazo is niet
erg lang en ook niet erg steil maar de kilometers wegen en het is aanklampen. De laatste loodjes, de laatste berg is het zwaarst, de Port de Larrau, 12km met alweer bijzonder lastige stukken langs de flanken. Jongeling Frederic is me deze keer te snel af en pakt een reuzenvoorsprong. Boven op de top na 125km is het vet helemaal van de soep en niet alleen bij mij, Sommigen beweren dat Ordina Luc met opzet zijn band te veel oppompte zodat hij alweer in de camionette kon verdwijnen. Dan dalen we eindelijk naar ons mooie berghotel in Larrau. Even worden we opgehouden door een kudde koeien met een hoeder in een hemdje. Amai, het is hier nochtans behoorlijk koud. Een fijne herberg hier, we krijgen soupe paysane, een forelletje en een blanquette de veau, afgerond met een toetje of wat kaas. In de bar wordt nog heel wat afgelachen. Nog een dag wat uitbollen (een berg en 5 hellingen) naar Biarritz en het is weer voorbij. Gelukkig, maar de herinneringen zijn nu al ongemeen, nee gemeen mooi.

Gisterenavond toch wat paniek. Er waren twee rugzakjes blijven staan op de Tourmalet, van onze onvermoeibare Jan en Rudi. Motard Michael was nog volle gas terg gereden, maar geen zakjes, gsm’s of kredietkaarten te zien. Er werden tientallen boegies opgestoken tijdens de kaarskesprocessie in Lourdes en meerdere glazen gedronken op de goede afloop in Bar Vertigo. En het hielp: rugzakjes en waardepapieren terecht. Tweede filmpoging van Hollander Chris op de Tourmalet wel jammerlijk en letterlijk de mist in. In Lourdes zelf bewolkt terwijl heel wat coureurs het Ave Maria meezingen voor de Grottes en de kathedraal. Toch indrukwekkend hoeveel mensen hier naar toe trekken. Ook hoeveel wansmakelijke commercie er omheen. Ook daar word je letterlijk ziek van.

Voor ons is het een (halve) rustdag. Na een lekkere spaghetti Carbonara rijden we onze fietsen buiten. Regen! Deksels. 20km mooi fietspad tot aan de voet van de Soulor Aubisque. 30km klimmen. Voorzitter Tom in de Belgische driekleur meteen weg met alle rappen. Die heeft vandaag uitstekende benen. Of heeft ie heel de week comedia del arte gespeeld? Rustig vertrekken, zegt het hart. De eerste 10km zijn niet te lastig, Wim en Rik komen erbij. Op een redelijk plat stuk achter een twee vrachtwagens koeien zet Rik zijn turbo op en ik zit weer te kreuchen in zijn wiel. Hij vraagt nog even vriendelijk of het tempo niet te snel is, ik kan alleen maar knikken. Dan beginnen de 7km klimmen naar de top van de Soulor tegen 7 tot 9 procent. Het is mistig en je ziet maar 50 meter voor je uit. Rik kan moeilijk ademen. Op karakter nu, tegen 10km/uur. Veel zien we niet van de omgeving, maar rond 1200 meter hoogte is de mist weg en ademen we makkelijker. Schapen langs de weg, net voor de top van de Soulor waar de andere Leo langs de kant staat. Ordina Wim komt opzetten en ik blijf hem nog net voor. Nu begint het echt door te regenen., en het is nog 8km tot de top van de Aubisque. We rijden Hans voorbij maar die
versnelt (uiteraard) opnieuw. Enkele kilometers aanklampen. Het is hier constant 7 procent hoewel het lijkt alsof we bergaf rijden. Het ongetwijfeld prachtig uitzicht is ook hier in mist gehuld. Hans rijdt weg en ook Wim glijdt me voorbij, Verstand op nul. Gewoon uitrijden, langs het monument van de Hollandse gele trui Wim Van Est die hier in 1951 in de ravijn 80 meter omlaag dook en met aaneengeknoopte tubes boven werd gehaald. ‘Zijn hart stond stil, maar zijn Pontiac horloge tikte nog.’ Het moet een Hollander zijn die zo’n val nog kan commercialiseren. Elk nadeel heb z’n voordeel. Eerst op de Aubisque was ook Chris, gevolgd door Charel en Henk.

Boven, regenjasje aan. Hans laat enkele vreugdeschoten. Bij gebrek aan mortiervuur, wordt het gewoon via een of andere lichaamsopening de lucht in geschoten. Moet zeggen, gelukkig zijn er geen vrouwen mee op deze toertocht. Hier wordt gescheten en geboerd dat het een lieve lust in. Heel soms ook reukloos. We dalen af langs alweer kiezelbanen naar het alleraardigst Hotel Richelieu in Bonne Eaux, eens een heel rijk dorp met enorme prachtige hotels (hotel des Princes) en een schitterend Casino dat ook al enkele jaren dicht is. De thermen zijn wel vernieuwd, maar het is onwezelijk hoe deze  culturele zij het bourgeois site zo vergaan is. ‘Une catastrophe’ zegt de plaatselijke neringdoenster. Benieuwd of de zware bergrit van morgen ook een catastrophe wordt.