Donderdag 4 juni 2026.

Sinds gisterenmiddag moest mijn auto de nacht buiten doorbrengen, want de garage werd ingenomen door 12 fietsen en 12 reistassen van max. 15kg. Door de vrachtbeperking blijft alles boven de 15kg achter in Herentals had Hans ons gezegd. Den bascule lag klaar, en de meesten hebben zich toch aan dit maximum gehouden. 12 Fietsen, want het engelenkoppel Luc en Maritza moesten noodgedwongen afzeggen voor de reis. Iets wat we allemaal super jammer vinden, we zullen ze missen.

Ik neem de trein van 08u19 richting Deinze om de gehuurde Peugeot Boxer af te halen voor het fiets- en bagagetransport naar Ierland. Gelukkig is hij voorzien van nieuwe banden. Ik ben de tet, een meloen groot, van vorig jaar nog niet vergeten. De fietsen en bagage van Phillipe, Didier en Christophe bevinden zich al in de laadruimte.

Terug thuis kan het inladen van de rest beginnen. Hans en Leo komen toe met fietsen 16 en 17 (van Chris, den hollander) en helpen een handje. Luc en Maritza zijn er ook, natuurlijk met een kleine krop in de keel.

Na wat gepuzzel en gesleutel met bevestigingspunten, steekassen en snelspanners zijn 17 propere en blinkende bolides ingeladen voor vertrek. Ik vraag me af hoe lang ze proper zullen blijven in een land dat synoniem staat voor regen.

15u30, Niks vergeten, ik geef Leo de sleutels  van de Peugeot, en wijle weg. Er wacht ons al vlug één uur file tot voorbij Antwerpen. Voor de rest gaat de rit naar ‘Le Shuttle’ in Calais vlot. Onderweg doe ik mij tegoed aan mijn boterhammen. Alles moet op, want door gevallen van mond-en-klauwzeer mag er geen charcuterie Engeland binnen.

We rijden ruim op tijd de shuttle-terminal binnen, onze namen en nummerplaat komen netjes op het scherm, en oef, er zijn  geen vluchtelingen gescand in de laadruimte. Leo laat aan mij de eer om de trein binnen te rijden. Vertrouwt hij het niet, of heeft dit te maken met mijn verleden als spoorman. In ieder geval, ik apprecieer dit want dit is toch wel een ervaring.

Na 35 minuten bereiken we Folkestone, nog 250m los door de trein en daarna rechtstreeks de M20 op, een kleine 600km dwars door het zuiden van Engeland. Dit gaat vlot en voor de eerste keer links rijden gaat me ook wel goed af, ervaring nr 2.

De M20, M25, en M40 verdwijnen onder onze wielen, het wordt stilaan donker en rond 23.00h lonkt onze overnachtingsplaats, de Days Inn in Warwick. Slaapwel.

Vrijdag 5 juni 2026

07.00h, Omdat ik nog een paar charcuterievrije sandwiches over heb, en Leo geen ontbijter is, besluiten we om niet te gaan voor een English breakfast en nemen een Starbucks-koffie in het tankstation. We vertrekken en Leo neemt de resterende kilometers door Engeland voor zijn rekening. Ik stel vast dat hij dit al meer gedaan heeft, dat links rijden. Het gaat weerom vlot op de 3- en 4-baanvaks brede motorways M40, M6 en M56 richting Wales. Mooie autostrades in een groen heuvelachtig landschap en iets wat je bij ons niet ziet, veel ‘high cube’ trailers van 4,9m hoog op de weg. Bergop heeft onze Boxer het wat lastig, maar het blijft toch het geschikte vervoermiddel voor de ritsers-avonturen.

De laatste hobbel blijkt de moeilijkste.. Bij het inschepen voor de ferry naar Dublin blijken 2 van de 6 douane formulieren niet terug te vinden in het douane systeem. Jawel, omdat we vanuit de UK naar Ierland (Europa) varen moet alle vracht worden gecontroleerd en ingeklaard. Ook onze fietsen dus. Gelukkig zijn de andere Ritsers ondertussen geland in Dublin.,We bellen Hans die de nummer van onze broker MOTIS doorgeeft en wordt het opgelost. Na 3,5h varen zijn we er nog niet vanaf… De douane in Ierland vertrouwen het boeltje niet. Wie gaat er nu met 16 man fietsen in Ierland..? Ze verklaren ons voor gek. Na nogmaals een controle en een extra verklaring dat we alles wat we binnenbrengen volgende week ook weer terug meenemen mogen we verder.

In het hotel aangekomen stonden de andere Ritsers al klaar om de bagage uit teladen. Dan de pub in en genieten van een lekker dinner. Morgen start de eerste fietsdag. De buienradar voorspelt Ierse regen, maar ’t schijnt dat die wel meevalt… 😉

Een bezoekje aan Molly Malone, een must-do voor iedere Dublin toerist… Dus zeker voor De Ritsers!