Zondag 24 februari rijden we met de Ritsers de eerste cyclo sportieve tourtocht van 2013, de “Omloop het Nieuwsblad”. We vertrekken samen aan de start om 8h30 zowel voor de 95km als de 65km. Wees dus op tijd en reken op min. 15min om je in te schrijven ter plekke. Start: Citadelpark, Het Kuipke te Gent.
http://www.omloophetnieuwsblad-cyclo.be/nl
Tot zondag!
Zondag 6 januari is er een briefing vergadering voor alle deelnemers aan ons Canibale-Corsica avontuur in De Hut te Herentals. http://www.de-hut.be
De vergadering start om 12h00. Voor de sportievelingen is er een tochtje gepland van +/- 70km op de baan, vertrek aan De Hut om 9h30.
De MTB fanaten kunnen ook deelnemen aan de Telenet MTB tocht die op het Bloso centrum wordt georganiseerd. De Ritsers starten om 8h45 aan het Bloso centrum te Herentals.
De Ritsers hebben voor 2013 weer een unieke fietsweek uitgedokterd. We starten op de Mont Ventoux waar we deelnemen aan het Sporta evenement La Canibale. Vervolgens fietsen we in de Vaucluse streek en gaan we richting Corsica waar die week de 100ste Tour de France van start gaat in Porto Vecchio. Uiteraard verkennen we enkele stukken van het TdF parcours en maken op 29 juni de officiele start mee. (download voorlopige route rechts onderaan deze pagina)
Het fietsprogramma: 8d – 974km – 15000hm
Zaterdag 22-6: La Canibale 175km www.mijnventoux.be
Zondag 23-6: Gorges de la Nesque 112km
Maandag 24-6: Malaucène-Marseille 132km + 18h00 overtocht naar Porto Vecchio
Dinsdag 25-6 : Porto Vecchio – Ajaccio 130km
Woensdag 26-6: Ajaccio – Calvi 158km (officiële rit in TdF 2013)
Donderdag 27-6: Calvi – Corte 111km
Vrijdag 28-6: Corte – Zonza 116km (incl. de col de Bavella 1230hm)
Zaterdag 29-6: Zonza – Porto Vecchio 40 km, kijken naar start TdF 2013, 18h00 overtocht naar Marseille
Zondag 30-6: terugreis vanuit Marseille
De deelnemers:
Fietsers
1 Blyaert Luc
2 Bouillart Frédéric
3 De Vos Jan
4 Driesen Paul
5 Duponcheel Luc
6 Hermans Paul
7 Janssens Carl
8 Lapauw Chris
9 Longueville Christophe
10 Nelissen Wim
11 Oltenfreiter Marc
12 Potoms Rudi
13 Swinnen Bert
14 Slachmuylder Dirk
15 Van Kerrebroeck Frans
16 Vanlancker Kenny
17 Van Overschelde Philippe
18 Van Peer Mark
19 Vervoort Raf
20 Vets Hans
Foto/film
21 Vervoort Jef
Begeleiding moto’s
22 Wilson Michel
23 Bastin Peter
24 Juliens Karl
Begeleiding wagens
25 De Voeght Maritza
26 Peeters Martine
27 Stuyck Leo
28 Verwerft Wim
(toeristen)Madammen
29 Christine Vervoort
30 Ilse De Voegt
31 Ann Vervoort
32 Sabine Geerinck
33 Griet Versweyveld
34 Lief Smets
Zaterdag, weekend, maar het leed-vermaak is nog niet afgelopen. Nog 90km en 2.000 hoogtemeters richting uitvalsbasis Bolzano. En meteen al opnieuw die dekselse Sella naar boven met deze keer afslag naar rechts naar Pordoi, maar alsnog 10km klimmen met 7 tot 11 procent. Het is de laatste dag, doorbijten nu. Frederic betaalt zijn inspanning van gisteren en bengelt achteraan. De Frans wil in zijn ouw dagen alsnog een podiumplaats versieren, zet zijn hartslag in op 160 en geeft ‘bam’ zoals hij het zelf zegt van bij de voet er een patat op. En onze spierbundel krijgt inderdaad de bronzen plak, wat hij meteen trots naar huis belde. “Ach gij groot kind”, antwoordde zijn vrouw. En zijn we hier niet allemaal grote kinderen die zich amuseren, duidelijk afwijkend haantjesgedrag vertonen en er achteraf ongetwijfeld nog grote verhalen bij zullen verzinnen. Hoewel verzinnen, de realiteit is vaak sterker.
We duiken 9km omlaag om vervolgens opnieuw de riempjes aan te spannen voor een 5 km klim op de Campolongo. Het is erg koud boven en we proberen ons op te warmen op de top op met een cappuccino in de plaatselijke herberg. Even maar, we hebben al de helft van het aantal hoogtemeters op deze laatste dag van de Dolomietentocht 2012. We dalen enkele kilometers, maar we moeten nog één passo over. De Gardena, deze keer van de andere kant, 10km klefferen, alweer met stukken van 7 tot 11 procent. Hans en Frederic liggen achter. Op het einde voer ik nog een heroïsche sprint met Der Rudi die ik hem met plezier laat winnen. Hij is een sterke beer. Vooraan Orangist Chris, Kenny en was het onze Lange Jan? De Dolomieten beginnen te wegen, de koortsblazen duiken op, maar de wetenschap dat we nog 45km en amper 350 hoogtemeters verwijderd zijn van de eindstreep houdt ons recht op de trappers. Nog een kleine bevoorrading en we dalen naar Bolzano. Toch nog een laatste forse helling. Hans grijpt zich vast aan motard Michael die hem mee naar boven troont. Daar zijn beelden van. De andere Giro-renners nemen het opnieuw op tegen percentages van 11 procent. Dat wordt beloond met een wondermooi pad dat ons leidt langs een massabijeenkomst van het lokale Rimpelrock festival. Even later doet onze reisleider Geert ons langs de kant stoppen en laat hij enkel flessen Prosecco kraken. Het is nu alleen nog bergaf. Het einde is in zicht. We klinken op de goede afloop, geen ongelukken, een bijzonder gemoedelijke sfeer, fijne contacten. De laatste 15 km daalt het prachtig, er komt geen pedaalslag meer aan te pas. Eens terug in de uitvalsbasis vallen we elkaar in de armen. We hebben het opnieuw geflikt. We zijn helden, het was zwaarder dan de Alpen of de Pyreneeën, maar ook deze Dolomieten hebben we klein gekregen. Iedereen is zichtbaar tevreden, maar ook wel erg moe. We krijgen nog een laatste keer pasta, maar deze krachttoer wordt afgesloten met pommes frites met een mix van steak. Bijna Belgisch. We hebben nog wat leedvermaak met de 1-0 nederlaag van Nederland tegen Denemarken. Zelfs onze Orangist Chris verwisselt zijn oranje truitje voor een shirt van Deutschland en schuift zijn al even oranje vuvuzela opnieuw in zijn rugzakje. Alles is over, ook deze reusachtige Dolomietentocht 2012. Dank aan de begeleiders, iedereen die betrokken was en alle mede-coureurs die deze knotsgekke tocht mogelijk maakten. Het zal in mijn geheugen gegrift blijven als afzien en lachen, als een prettig gestoorde jongenstocht.
Vrijdag en de Koninginnenrit met vijf bergen rond of boven de 2000 meter. Onze Orangist Chris zal het geweten hebben. Hij kreeg een rood pilletje van onze chirurg Philippe voor zijn enkel en had blijkbaar heel de nacht te kampen met een positieve erectiestoornis. Het zou een dag worden met nogal wat hoogtepunten. Over de top, als het ware. Vanuit het Tiroler hol meteen omhoog naar de Passo di Sella. Lange Jan lokt de mannen uit de Vlaanders meteen uit hun tent, demarreert en ze lopen er met hun open ogen in. Meteen het scherp op de snee. Ik zie iedereen voor me uitrijden, maar barmachtige Marc blijft zo’n 12km bij me hangen. Samen trekken we naar boven in een prettige ochtendzon van zo’n 20 graden. Geen eenvoudige klus zo ’s morgens met wat spek met eieren in de maag. Vaak 7 tot 11 procent stijgingspercentages. De eerste motards zijn wakker. Wat is me dat hier. De hele dag tuffen die jongens in hun leren pakken langs ons heen, maken een hels lawaai, zien er niet uit, stinken naar de benzine. “Die krijgen hier precies allemaal gratis een moto,” merkt Marc terecht op. En het wordt alleen maar erger. Nog enkele kilometers bijklefferen langs de Passo di Gardena om vervolgens opnieuw 500 meter te dalen, waarna het gezwoeg opnieuw kan beginnen. Deze keer naar de Passo di Falzarego, opnieuw boven de 2000 meter. Maar wat is het hier onwaarschijnlijk mooi, woeste rotsmassa’s, geflankeerd door veel groen en sneeuwtoppen. De begeleiders zorgen uiterst professioneel voor alle hulp. Ik zit alweer in de achterhoede, enkel Der Rudi blijft achter mij hangen.
In de voorhoede lijkt de strijd inmiddels beslecht. Chris de Orangist, onder invloed van het rode pilletje, altijd eerst, gevolgd door Kenny en dan Chris, el sympathico. Lange Jan altijd net naast het podium. Bertgeit, die altijd verkeerdelijk de avond voordien van het potje op zijn benen strijkt in plaats van 20 minuten voor de rit, houdt zich vandaag gedeisd. In de afdaling eten we een forse boterham met kaas en overheerlijke ham om dan aan de vierde col te beginnen, de Passo di Giau, alweer zowat 600 hoogtemeters klimmen. Deze keer alleen. Tot overmaat van ramp begint het boven te regenen. Dat biedt één groot pluspunt. Geen lawaaierige motards meer. Maar het is wel koud boven die 2.100 meter en ik stap in de bezemwagen bij commissaris Leo nadat Jef en Paul me opwarmen met cappuccino en choco. We hebben 2.500 hoogtemeters in de benen, maar voor de andere Ritsers begint het nu pas, met een doortocht op de Passo de Fedaia. Dit is een ongelooflijke knoert van een berg en zelf vanuit de volgwagen huiver ik over de percentages van 9 tot 23 procent. Vooral een kilometerslang recht stuk laat menigeen zuchten en trekken aan z’n stuur. Dit is onmenselijk, het nekschot, de ogen trekken diep in de kassen, sommigen zwalpen, zo doet Hans er nog een kilometer bij. Het houdt niet op tot op ruim 2000 meter. Wie heeft deze col in het programma gestoken? Dit is zeker de Mortirolo waard, vooral na vier eerder forse cols. Boven geen euforie. Gewoon blij dat het gedaan is voor vandaag. Dit was echt over de top. Enkel nog een afdaling naar het Tiroler hol, waar ons alweer een heerlijke maaltijd wacht met een Chinese jongedeerne, die zich Marie laat noemen. Het is nu 22u en iedereen is al in zijn nest gekropen. Morgen de laatste dag in de Dolomieten, nog met 3 cols en 2.400 hoogtemeters over 90km richting eindpunt Bolzano. Het vet(s) is bij de meesten van de soep. Het was indeed over de top vandaag.
Wat zich aandiende als een rustig dagje rond peddelen draaide uiteraard anders uit. Vertrek uit Bolzano met Paul uit de Turnhoutse lampenfabriek en primeur als wegkapitein want den Hans nam nog een snipperdag. Chris El Sympatico had zijn poep behoorlijk ingesmeerd met talk wat regelmatig een wolkje opleverde boven het zadel. Ikzelf had gedroomd dat Philippe, onze heup- en kniespecialist mij bedroog met mijn vrouwtje, waardoor ik hem toch ook wat beter in het oog begon te houden. En een vlakke rit zou het niet worden. Alleen al vanuit Bolzona was het langs het mooie fietspad 300 hoogtemeters bergop. Maar wat later, een wondermooi pad door de wijnranken van de Dolomieten. Het is onwaarschijnlijk prachtig en genieten alom.
Wat een heuvel leek bij de briefing, bleek plots een forse beklimming van 15km richting Cavalese. Bij één van de vele rode ‘werklichten’ wacht de grupetto niet op de tragere jongens en dus trekken Broodje Paul, jonge snaak Frederik en ik verder genoodzaakt ons plan en bollen we rustig verder naar Perdazze. Halfweg laat Paul ons toch gaan en zo goed en kwaad als het kan volg ik onze snaak naar boven. Inmiddels waren onze begeleiders al enigszins verontrust komen kijken op de moto. Boven zit iedereen rustig op een banaantje te sabbelen. Het podium was voor Jan, Chris en Kenny. We dalen met de snelbus, op gang getrokken door Charel, richting een mooi pleintje in Perdazze waar ons heerlijk brood, schinkel en meloen te wachten staat. De Charel legt zich languit op de bank en meteen komen de gewezen schonen van het dorp langs hem zitten. Eens Charel opstaat, zijn ze plots verdwenen. Mysterio. De grupetto zet zich op gang voor de klim naar de San Pelegrino. Ik laat hem links liggen en wacht op Paul die warempel al 2 minuten later het dorpje binnenstuift. Samen bollen we naar de eindbestemming in Canazei, één van de beschermde plekjes van het Unesco Werelderfgoed. Het is hier ongemeen mooi tussen de bergen en het fietspad is werkelijk adembenemend. Paul laat zelfs 2 keer een dame in rode jurk passeren om te genieten van het landschap. Samen hebben we 95km en 1700 hoogtemeters afgelegd.
Intussen op de San Pelegrino komt Der Rudi als eerste aan. Hij was dan ook een half uur vroeger vertrokken dan de rest. Het water stond hem duidelijk aan de lippen. Chris was deze keer tweede en Kenny haalde het in de spurt van Lange Jan. Zonnig en warme dag trouwens van meer dan 20 graden. Het avondeten in het 3sterren Tirol hotel dat speciaal voor ons open gedaan heeft, is werkelijk bijzonder lekker. Het glas wijn dat ik hier tijdens het typen van het verslag meekreeg, is jammer genoeg azijn. Blijkbaar is het toch al enige tijd geleden dat dit hotel nog open was voor de skivakanties.
Anyway, morgen de Koninginnerit met 5 cols en 3400 hoogtemeters. Gaan er lijken vallen?
Dit is vakantie. Om 6 uur ’s morgens op, om halfzeven ontbijten en om 8 uur op de fiets voor niets minder dan de gevreesde Mortirollo, ook wel de Passo di Foppa genoemd, what’s in a name. Nog nooit zo’n zware berg beklommen. Hans sprak over La Redoute, maar dan x 10. En het zal niet ver af zijn. Vooral de eerste vijf, zes kilometer, met stukken van 26 procent, zijn onmenselijk op de quasi nuchtere maag. We kreunen, vloeken en zweten ons te pletter ondanks het vroege aanvangsuur. Hans had al niet veel zin vanmorgen, maar gelukkig kreeg ik hem nog mee. Even verpozen aan het standbeeld van de onfortuinlijke Pantani voor een gelukbrengende foto, maar het blijft zwoegen tot boven. Wat een klereberg, wie legt nu zoiets aan? Eens boven houdt Hans het voor gezien en klimt in de bezemwagen.
In de voorhoede inmiddels het bekende scenario. Chris, de orangist gevolgd door Bertgeit. Voor de derde plaats wordt er altijd gevochten. Lange Jan valt aan op enkele kilometers van de top, Kenny neemt over en haalt het van de medestanders. Meteen opnieuw naar beneden voor de volgende klim, de Passo di Tonale, valt mee zeggen de meesten, maar het is zwoegen naar het skidorpje. Ik rij onze jonge knaap Frederik voorbij en ook nog onze nieuweling Philippe. Bij het uitbollen vlamt Frederik ons nog net voorbij, de grote kapoen. Brood en chips in één van de weinige cafés die open zijn rond deze tijd. Wist je dat onze Orangist niet alleen altijd zijn fietsje vastzet, maar ook altijd een reservebandje bij heeft ondanks het feit dat hij met tubes rijdt. Soms ga je toch ver… 😉 En yep, Lange Jan was hier derde (als ik het me goed herinner). Het is nog geen 16 graden en het waait hard. Gelukkig dalen we opnieuw zo’n 700 meter richting Passo Mirandello. Begeleiders Geert, Jef, Michael, Paul en Leo doen trouwens een ongelooflijke goede job. Altijd attent, vriendelijk, water vullend, appelsien, tuc koekjes, gedroogd fruit. Je noemt het en de mannen komen er mee aandraven. Als Leo echter op de brug in Mostizolle staat te molenwieken en ons welkom heet, is het hek van de dam. Iedereen stuift weg alsof er bonuspunten te winnen zijn. Terwijl het maar een gewone terp is op weg naar die Mirandello. Die is 12km lang en een goede 1300 meter hoog, maar wat een calvarie. Gelukkig blijft Der Rudi bij mij hangen en loodst hij me tot de eindstreep. Onderweg komen Paul Hermans en Luc Sandaal ons nog voorbij. Wist je dat de grootvader van Paul deze week overleden is? 103 is hij geworden. Ongelooflijk, altijd thuis kunnen blijven, nog steeds zijn groetentuintje. Paul is van een sterk ras, dat is hier wel duidelijk. En inmiddels in de voorhoede werd er weer gestreden voor de derde plaats. En jazeker, El Sympatico, onze Chris, wordt hier mooi derde. Faut le faire.
Mooie afdaling richting Bolzano, met 20km fietspad, niet altijd evident trouwens met heel wat tegenliggers. Maar eenmaal terug in ons bekende hotel zit het allemaal terug lekker. Wist je dat er nogal wat geroddeld wordt over Lien Van De Kelder? Ik kende ze niet, maar heel wat Ritsers willen haar best eens uit de kleren zien gaan (Humo). Zij presenteert onze Data News cio van het jaar. En blijkbaar willen er nogal wat backstage gaan. Onze commissaris Leo is alvast erg geïnteresseerd. Hij kent haar als geen ander (Zone stad). De meesten zien Lien toch ook goed zitten (vier dagen weg van huis, vier! Ik kende haar niet, maar ze is inmiddels geboekt voor ons event. Wie er bij wil zijn, kan mij de komende dagen maar best een duwtje geven…. Ik was alvast choco vandaag. En ik was blijkbaar niet de enige.
Het is al 20 graden in de zon als we om 9u vertrekken richting Stelvio. 50 km langs een onwaarschijnlijk mooi fietspad langs de kolkende rivier en door de fruitvelden naar Prato. Dit is een gekend paadje want heel wat toeristen komen ons tegemoet gefietst beladen met allerlei zaken. Alleen hadden zij wind mee en wij dus bijna heel de tijd tegen. Trouwens, amper vertrokken kregen we al 6 haarspeldbochten te verwerken wat meestal klimmen betekent. We hadden al 500 hoogtemeters en amper weg. Even langs de stradi bianchi, zand en stenen dus, geen lekke band wel een algemene pisstop. Sommigen onder ons kunnen echt geen afstand nemen van hunnen vélo en plassen met hun fiets tegen hun kont. Straffe kerels.
In Prato is het markt, maar het terras is voor ons vrijgemaakt door onze gentils annimateurs. Boterhammen en chips, de combinatie is niet ideaal, maar zout moeten en zullen we opslaan. Een groepsfoto en hop de 27km Stelvio op. De toppers onder ons uiteraard meteen weg, de orangist het snelst. Chris ziet wat verder dat de lokale zotskap zit te pokken op een rotsblok en moedigt hem aan tot die rotspartij op de weg valt. Hij snelt erover, maar voor de achtervolgers is het te laat. Die moeten 10 minuten wachten tot ze doorkunnen. Een Hollands truukje van de foor.
Inmiddels in de achtergrond. Charel, Paul, Marc, Frederik, Hans, der Rudi en ik maken een grupetto. Maar Rudi laat zich afzakken, wat later Hans, dan ik, en nog wat later Frederik de jonge. Een zware val doet zich voor, der Rudi, wanhopig op zoek naar een gelletje, raakt niet uit z’n klikpedalen en valt pardoes op de grond. Gelukkig is hij zo gespierd dat hij dank zij de weerbots opnieuw rechtkomt. Op een schaafwonde aan z’n knie na geen noemenswaardige schade. Mentaal mogelijk wel want Hans rijdt hem zonder verpinken voorbij. Dat kan Der Rudi niet hebben en hij begint aan z’n remonte. Eerst Hans voorbij en wat later mij, rond de 30ste bocht (ze tellen daar af, van 48 naar 1). Onze alleraardigste commissaris Leo moedigt me aan: “En je bent nog niet eens halfweg”. Motard Geert is iets vriendelijker: “Gaat het?”, terwijl zijn motorgenoot Michael alles op camera opneemt. Het is klefferen van bocht tot bocht. Gelukkig telkens afwisselend, wind mee, wind tegen. Ik kijk angstig achterom. Komt Hans af? Dank zij de haarspeldbochten kan je het netjes in het oog houden. Nee, Hans komt niet meer af. Deze ‘zege’ is voor mij. Maar ook Frederik en Rudi zie ik niet meer.
Als er iets is waar ik nooit een facebookduimpje bij zou zetten, dan is het vertrekken met de fiets bij regenweer. Ben niet alleen waarschijnlijk. De organisatie van de Dolomietentour 2012 was echter onverbiddelijk. Raus een kletsnat Bolzano voor meteen een regenklim van 48km naar de top van de Passo di Pennes, 2211 meter hoog alsjeblief. De eerste 12km in groep omdat we door nogal wat tunnels moeten. Elke tunnel aangename afwisseling want droog en wat warmer. Daarna rukken de rappen zich los en vliegen als vanoudsher deze passo op. Regenweer zorgt ook voor neveneffecten. Nieuwkomer Philippe had zijn broek blijkbaar met een goed sopje gewassen, maar achteraan bleef dat maar sop blazen op z’n gat. Tot groot jolijt, dan kan je je inbeelden. Maar de temperatuur houdt het koel. Elke 1000 meter 7 graden minder. En het blijft maar regenen. In een kilometerslang stuk breng ik Luc sandaal naar Der Rudi, en beiden gaan ze er vervolgens vandoor. Ondankbaren 🙂
Bert Bergeit, Bertgeit dus eigenlijk staat langs de kant, verkleumd, krijgt warme kleren van de begeleiders, en haalt verdorie later iedereen nog in. Het begint dan ook fors te klimmen. En het blijft maar regenen. Ik zorg er enkel nog voor dat Hans en Frederik achter mij blijven. Plots voel ik een hete adem achter mij. Hans? Dedju! Maar het blijkt Paul te zijn die een aantal pisstops had gemaakt. Gezwind gaat hij over mij en vervolgens over Rudi. Het begint verdorie te sneeuwen. Begin juni! Een sneeuwruimer komt alles opzij keren. Volledig verkleumd bij net geen vriestemperatuur over de top waar we gelukkig in de plaatselijke neringdoener wat warms kunnen drinken. Eerst over de top, wat dacht je, onze sympatieke Orangist Chris, gevolgd door nieuweling Kenny en onze gezellige Kris uit de Vlaanders. Zo’n 13km naar beneden voor een snakske in den Transit. Bokes met Kase und Schinkel. Onze volgende kleffer staat immers op het menu. De passo di monte di Giovo (Jaufenpas), ook al boven de 2000 meter. Het is inmiddels gelukkig gestopt met regenen. En warempel de zon begint te schijnen.
Deze passo is mild met gemiddelden van 7 tot 8 procent. Ik rij Der Rudi voorbij en triomfeer, maar na een paar kilometer gaat onze sloeber uit de Steltenlopersstad Merchtem mij terug voorbij. Erger nog, op 3 km van het einde bollen ook Frederik en Godbetert Hans mij voorbij zingend over de lichtjes van de Schelde. Deze keer ben ik het kneusje van de groep. In tegenstelling tot de toppers waar alweer de Orangist wint, gevolgd door Bertgeit en Lange Jan die in een ultieme jump nog derde wordt. Nog even napuffen in de plaatselijke bar waar het leek alsof de jonge waardin net een zak augurken had binnen gespeeld. Een mooie lange afdaling en dan nog een veel te snelle laatste 22km naar ons hotel in een zonnig Merano, waar we volgestouwd worden met een viergangenmenu. Zal nodig zijn want morgen staat er de Stelvio op het programma. Veel zwaarder kan het niet worden dan vandaag, waar we echt wel vier seizoenen op één dag hebben gehad.
Wat zich aandiende als een familie-uitstapje, 40km langs een kabbelend riviertje richting Mirano voor een leuk terrasje en dan nog eens 40km terug, liep blijkbaar lichtjes georchestreerd uit de hand. Langs een gezinsvriendelijk fietspad inderdaad naar Moreno, de toppers zijn zenuwachtig, lekke banden voor Charel en Frans. Rond de middag lekker terrasje bij gelateria en pizzeria Bruno. Aardig stadje trouwens. Broodje Paul stelt voor om een alternatieve route terug te nemen langs Haflingen. En yep, Bison Rudi zet zich op kop en we trekken ons naar boven. Tot op een splitsing, wat geroep, enkele grijnzende kerels slagen af, waaronder Hans, Paul, Leo zonder helm, en later toch ook nog de Rudi. En ze hadden deksels gelijk. Wij staan voor 9km gemiddeld 9 tot 13 procent naar een hoogte van 1300 meter. Het is blazen met een pens vol pizza. En wie dacht dat het daarna meteen bergaf zou gaan richting Bolzano, was eraan voor de moeite. We bleven nog kilometers langs de kam bollen, zodat we in totaal een onverwachte 1.500 hoogtemeters in de benen zitten. Terwijl de vier vagebonden duidelijk wat aangeschoten op een terrasje in Bolzano genieten van 7 apero’s, loopt lange Jan de derde platten tube van den dag op. Stress bij de rappe mannen. Snelle afdaling en nog 10 km stoempen tot in het hotel. Jowadde, al 100km op den teller en de echte Dolomieten moeten nog beginnen, met morgen al meteen een berg van 48km op de nuchtere maag. Dat wordt lachen.
De RITSERS 