De RITSERS

Het aftellen is begonnen. Vrijdag beginnen we eraan!

Vanaf zondag 25 maart 2018 vertrekken we wekelijks om 9h00 aan de Hut voor een ritje op de weg.

Plaats van afspraak: de Hut, Herentals – www.de-hut.be

8h45 verzamelen aan de Hut
9h00 ritje 80km (groep A & B samen)
12h00 voorstelling & afspraken Bilbao-Santiago de Compostela-Lissabon
12h00 haringbak (gratis voor de leden)

aanwezigheid bevestigen aan leo.stuyck@telenet.be

De sportieve plannen van De RITSERS in 2018 krijgen vorm. Deze keer een tocht door 2 landen. Van zaterdag 2 juni tot en met zaterdag 9 juni rijden we vanuit Bilbao door een minder berezen, doch wondermooi stuk Spanje: Asturië, bekend van de Vuelta. Om vervolgens in het pelgrimsoord Santiago de Compostella onze zonden af te werpen en af te zakken via Porto tot in Lissabon. We nemen 8 dagen om de 1260km af te leggen en zullen in Lissabon een kleine 18000 hoogtemeters in de beentjes hebben.

Le dernier jour, un jour sans. Althans voor mij. Met op het programma de 21 bochten van Alpe D’Huez, een van de kanjers in de Tour de France en ook morgen de aankomst van de Dauphiné Liberé. Daar is vooralsnog nog niets van te merken. 14km klimmen waarvan de eerste drie boven de 10 procent en alle andere al niet veel minder. Marc laat het niet aan z’n hart komen. Gaat er van bij de start als een fusée van door. Zou die nieuwe derailleur een motortje verbergen? Hij landt als eerste, gevolgd door Charel en Bert.
De rest kleffert naar boven, ‘in de comfortzone’ lacht Paul Philips. Hans neemt duidelijk revanche, pakt meteen 100 meter en strekt dat geleidelijkaan uit. Het is zuchten langs elke bocht. Het houdt niet op. Verstand op nul en duwen op die trappers. De benen willen niet mee na een week gepeiger. En gelukkig zijn we als we boven op het podium kruipen. Het einddoel is bereikt. Herentals-Alpe D’Huez zit erop.

Ware het niet dat Charel nog wat lekkers in petto had. We duiken niet langs dezelfde kant naar beneden naar Bourg d’Oisans, we trekken door naar boven, inderdaad een prachtig landschap, maar gemeen want het gaat enkele kilometers door aan 9 procent. Genieten van de omgeving is het enige dat ons rechthoudt. En als we denken dat we nu echt wel aan de afdaling begonnen zijn, moet er nog wat geklommen worden. The torture never stops.

Als de route de keuze laat tussen vrij snel omlaag of een bijkomende forse helling, kiezen de mietjes Hans, Bjorn, Maritza en ik voor de makkelijkste oplossing. En dat was de juiste beslissing blijkbaar want velen gaven een 22ste zucht na dit laatste klimmetje tot 16 procent.

In het fietsstadje is het heerlijk terrassen in resto La Romanche waar we voor het eerst een warme lunch nemen: lasagne, pizza, burger of slaatje. Het is nog 45km tot het eindpunt in Grenoble. Samen met Chris leg ik de laatste 25 af in de volgwagen. De andere Ritsers vliegen naar Grenoble. Toch nog twee valpartijen meldt radio tour: Frans en ook Maritza tegen de grond, gelukkig zonder al te veel erg.

De ontlading is voluit in hotel Gambetta. De opdracht is geslaagd. Het was een heerlijke en fantastische week. Blij dat het achter de rug is want het is een huzarenstuk en het blijft toch een zware opdracht, maar ook bijzonder verheugd over de week met goede vrienden, op de vélo, samen afzien, samen lachen, vooral samen. Dank aan Hans, Wim, Armand en alle anderen die van deze tocht alweer een bijzonder aangenaam en goed verzorgde organisatie maakten. We hebben er ontzettend van genoten en kijken al uit naar volgend jaar, naar de 10 Ritserstocht. Benieuwd wat dat zal worden.

Wat een heerlijke ochtendrit langs het meer van Annecy, genieten met de Alpen, de lac, fijne fietspaden met soms te smalle snelheidsremmers. Een hemelsblauwe hemel, hier wil Luc samen met Maritza zeker terugkomen (en zij niet alleen). We zijn klaar voor de Koninginnerit met ruim 3.000 hoogtemeters over de Glandon.

De sfeer zit goed: een groepsfoto langs de lac met dobberende bootjes. De col de Maité, een colfje naar de hand van de Ritsers, ware het niet dat er een shortcut ingelast was met een helingsgraad tegen de 13 procent. Zuchten en doorfietsen. De Maité is genieten, tussen de weiden, verder max 5 procent. We bollen rustig in groep naar boven waar Sus, chauffeur van dienst, ons opwacht. Een vervaarlijke afdaling met heel wat gravillons (steentjes). Maar gelukkig werkten we de Maité in de andere richting af. Anders was het kreuchen. Lunch in de buurt van een schooltje waar heel wat jongeren met de vtt naar school gaan. Maakten wij vroeger ook zoveel lawaai? Een goede leerschool voor die boys en girls in Saint-Leger. Een van hen vraagt of we ons voorbereiden voor de Tour de France. Nee hoor, dit is de Dauphiné Liberé.

Maar ons wacht de Glandon, langs de zwaarste kant. 21km klimmen met gemiddeld 7 procent en heel wat vervaarlijke stukken van 9 tot 10 procent. Een kanjer die we acht jaar geleden met de Ritsers ook reden van Genève naar Nice. Uiteraard waren we met z’n allen vergeten hoe lastig die was. Het is 30 graden en dat zal het ook zo goed als altijd blijven tot de top, zo’n 21km verderop, zonder al te veel schaduw.

De sterke jongens meteen op snee. Hans trekt zicht ook meteen op. Ik volg in het spoor van Paul (x2) en Bjorn. Dit wordt de ultieme proef. Hans rijdt enkele kilometers fors door. Is het weer van dattem, vraag ik me vertwijfeld af? Maar na zo’n 7km remonteer ik hem. Wat later hoor ik iemand hijgend nabij. Hans? Nee, het is Bjorn. Samen rijden we gestaag weg van de achterhoede. Ook halfweg in het stuk waar het wat bergaf gaat, moeten we doorgeven. Nu begint het pas, de laatste 10km zijn moordend, soms stukken van 6%, maar de meerderheid is 9 tot 10% gemiddeld door wondermooie landschappen. Ik kijk regelmatig achterom, niemand te zien. Kan dat? Paul Philips komt meestal net 5 meter voor de top naast me rijden met een flagmatieke ‘hoy’. Heel de week al, eigen tempo zegt Paul dan. Niemand te zien. Bjorn rijdt 50 tot 100 meter voor me uit en is een ideaal target. Waar zit Hans?

Hans heeft een tik van de hamer gekregen. En die hamer bleef hem blijfbaar achtervolgen. Zelfs Frederic rijdt hem gezwind voorbij. De overbekende riedel ‘If I had a hammer’ van Peter, Paul and Marry werd niet voor niets in 1963 geschreven, het geboortejaar van Hans.

De kempenzonen waren hier (alweer?) duidelijk het best. Marc is de morele winaar, ook al draait een kilometer voor de top zijn derailleur in de soep. Bert dus uitendelijk eerst gevolgd door Charel. Marc, die nog een kilometer te voet verder gaat naar de top wordt uiteindelijk toch nog 5de. Straffe kerel.

De afdaling is genieten, ware het niet dat er toch nog wat behoorlijke heuvels tussenzaten. Beneden is het bloedheet, maar een pintje of rosé maakt veel goed. Een heerlijke voorlaatste dag. Hans zegt dat ie wraak neemt op Alpe D’huez. We zijn benieuwd.

Onze niet-Kempische compagnons-de-route maken zich stevig zorgen over het winderige gehalte van de Kempenzonen die te pas en vooral te onpas luidruchtige winden lossen. Telkens gaan de wenkbrauwen en de neusorganen omhoog. En tot onze ontsteltenis nemen ook andere meerijders dit verderfelijke tijdverdrijf over.

Overigens zat de wind tegen vandaag. Van hotel Bellevue tot de lunch wind op kop. De koersbeesten onder ons, waaronder nonkel Frans, Kenny, Chris, Bert en warempel ook Bjorn trokken aan de kar. Wat voorspeld was als een herstelritje werd een koudweg beukritje, vaak tegen zo’n 20km per uur. Het mooie zicht op de majestueuze Alpen links van ons verzachtte (een beetje) de pijn. Als we een pis- en eetstop houden voor de ingang van een boerderijtje is de lokale herenboer onthutst omdat een van ons de rozen ‘aroseert’. Hij stuurt z’n hond buiten en roept terecht dat we ‘pas polis’ (niet beleefd) zijn. We excuseren ons en maken ons uit de weg.

Tot we dan eindelijk de Lac Leman te zien kregen, op de plaatselijke schommels een foto laten trekken en wat verderop in de buurt van Nyon langs de kant van het water Armand zagen zwaaien die een overheerlijk terrasje had uitgekozen met de toepasselijke naam ‘Les terrases du Lac’. Een prachtig zicht met de traditionele baguette, kaas en hesp.

Na de lunch door het bijzonder drukke Genève waar het laveren is door het verkeer. Onze koersdirecteur Hans leidt ons perfect door de congresstad waar talloze internationale organisaties gevestigd zijn (vreemd genoeg want het is hier pokkenduur). En nieuwe pisstop net buiten Genève aan het begin van een helling, nét voor een opleidingcentrum voor boxers (honden). Gelukkig met een lange oprit. Rustig naar boven peddelen maar het zijn toch nog enkele tientallen kilometers met hier en daar nog een stevige klim tot aan ons Ibis budget hotel in de buurt van Annecy. De slaapkwartieren worden inderdaad goedkoper naargelang onze trip duurt, zoals Wim had voorspeld.

En dan een kleine ‘voetnoot’. Zo’n 16 fietsers verkozen het wandelpad naar Annecy. Een uurtje stappen, niet door de tuin der lusten, maar langs erg drukke wegen. Maar de oude stad van Annecy zelf is echt wel bijzonder fraai met de rivier ‘Fier’ er langs doorheen. We drinken er enkele Belgische bieren zoals de Afligem of de Morte Subite, en druipen af in taxi’s die na 19u nachttarief aanrekenen en voor een 4^de passagier 2 euro extra aanrekenen. De Lasagne in het hotel smaakt. Morgen de Koninginnerit over de Glandon. Zullen we op tijd gaan slapen?

– Heb je die route al gereden?, vroeg Luc.
– Welke route?
– La route des feux rouges!

Ja, we hebben vandaag zeker voor een 50-tal verkeerslichten gestaan. In de regen. Want de eerste 60km was nat, heel nat. En het is koud, zo’n 12 graden. Ward wist waarom hij gisteren gekwetst koos voor een rol als chauffeur… Vooral in Belfort was het druk. Hier staat de fabriek van Alstom waar de TGV’s geproduceerd worden. En hier valt ook Frans plat. De regenwolk haalt ons opnieuw in en haalt verdorie zowat dezelfde snelheid als wij. De 9km klim naar Maîche is behoorlijk pittig. Vooraan wordt het een gevecht tussen Chris, Bert, Charel en Wim die met z’n vieren samen boven komen. Hans en ik vechten een duel op leven en dood uit. We halen Bjorn nog bij en arriveren gelijk aan het bistro ‘Pique Assiette’. In tegenstelling tot wat de naam aangeeft, waren we wel uitgenodigd, door Armand die de charmante waardin kon overtuigen om 20 natte en uitgehongerde lijven binnen te laten. Ze heeft er een mooie stuiver aan verdiend, zeker gezien zowat iedereen een pannenkoek (zout of met suiker) naar binnen werkte.

We zitten zowat halfweg de 153km lange dagtocht en moeten nog een dikke 1.000 hoogtemeters verwerken. In de afdaling gaat Bjorn echter onderuit, voorwiel slipt weg, gelukkig zonder al te veel erg. De weg ligt nog behoorlijk nat.

De laatste klim van de dag? Samen met mijn buddy Frederic trek ik er wat vroeger op uit. Hans vloekt. Zo zien we de mannen vooraan ook es de berg opklefferen. Charel staat wat later plat en wordt geholpen door Bert. Marc en Chris komen samen eerst boven. Als Bjorn wat later voorbijkomt pik ik aan. Hij is blijkbaar goed bekomen van zijn val.

Maar de laatste klim was het bij lange niet. Nog even langs Belle Vue des Alpes met bijzonder sterke zijwind. Nog 40km naar Neuchâtel, langs de lac. Was beloofd dat het plat zou zijn. Zwiters plat, zegt Hans. En dus op en neer, met nog sterkere wind. Frans en Bert trekken de karavaan vooruit. Het is nu aftellen tot we afgepeigerd op karakter binnenrijden in Hotel Belle Vue. Het douchewater is er warm…

Het zou een kort ritje worden, amper 166km, maar wel eentje vol verassingen. We waren nog geen half uur ver of onze koersdirecteur Hans reed lek op een van de vele stuntelsteen-wegen. Nog geen minuut later merkte ook Nonkel Frans dat ie lek gereden was. Gelukkig op een plek met weidse vergezichten. En dan, in het klein pittig dorpje Omelmont liet de bejaarde autochtoon ons met veel misbaar verstaan dat we in een cul de sac zouden terecht komen als we dat bepaalde straatje afdwaalden. Zijn rede werd echter in de mist geslagen ten voordele van de Garmin-technologie.
Onterecht, we kwamen inderdaad in een bosje terecht, moesten over een brug en vervolgens zo’n 300 meter klimmen met de fiets aan de hand of op de schouder. Altijd wat avontuur met De Ritsers.

Vandaag ging de rit richting Ballon d’Alsace als eindpunt. Prachtige landschappen hier in de Vogezen, mooie wegen al werden we af en toe getrakteerd op kiezelbanen (wat ons deed terugdenken aan de helse Pyreneeëntochten). Spoorwegman Marc die deze keer de voorraadkar bestuurde, zagen we slechts een paar keer, niet toevallig telkens aan een spoorweg. Hij was echter regelmatig het spoor bijster. Maar het ergste was dat de lunch toch wel verder af was dan gedacht en sommige magen begonnen vervaarlijk te grollen. Ook de drank raakte op na zo’n 100km en de roep ‘dat het niet ver meer was tot Saint-Etienne de Remiremond’ werd steeds minder geloofwaardig. ‘En zeggen dat we in Epinal een goeie spaghetti hadden kunnen naar binnen spelen,’ klaagt Kim. Epinal is met z’n 40.000 inwoners de knappe prefectuur van de Vogezen. Pas na 125km zagen we de Bar Tabac en stortte iedereen zich als hongerige wolven op brood, kaas, hesp en chocola.

Van Saint-Etienne naar de Ballon, zo’n 15km over de ravel telkens onderbroken door paaltjes, niet evident met zo’n troepeau. Ook nog een lekke band voor Chris. Maar dan beginnen we aan de eerste echte col op onze tocht. 9km aan zo’n 7 procent gemiddeld. De rappe mannen uiteraard direct ribbedebie. Marc zou als eerste aankomen met Charel in zijn wiel en Bert als derde. Onderaan trekt Hans fors op en ik kan hem deze keer niet volgen, hartslag meteen naar 170 en hoger. Ik zie hem voor me uit, even zelfs voorbij Luc Pensioen, maar die neemt later toch afscheid. Bjorn komt langzij, geeft aan een tandje lager te schakelen en in zijn wiel te volgen, maar ik moet hem ook laten gaan. Hans wint al op de derde dag en glundert terecht. Een lange afdaling tot aan het hotel, Le Paradis des Loups, maar ook daar wacht ons een koude douche. Enkel de eerste douchers kunnen rekenen op warm water. Het was me het dagje wel vandaag….