De RITSERS

(verslag door Yves)

Om 6 uur stip gaat Hans zijne wekker weer af. Deze keer is het menens want ze komen ons al halen in ons hotel op Tonale om 7:15. Het ontbijt is zeer verzorgd en uitgebreid wat in schril contrast staat met een internet uit de jaren negentig.
We worden met zeker 100 mannen (en madammen) opgepikt met bussen en na een rit van 25minuten arriveren we in PELLIZZANO waar we gisteren de aankomst hadden.
We rijden vandaag richting het zuiden, weg van de hoge Alpentoppen,  en dan zien we aan het profiel met maximum hoogtes onder de 2000m. Maar met zijn 80km en 2800hm beloofd het wel weer een pittige rit te worden.
Het weer is ook omgeslagen. Vannacht al een hoop regen gehad en er wordt nog meer voorspeld voor vandaag. Maar ’s morgens ziet het er alweer geweldig uit.
De eerste klim brengt ons naar Campo Carlo Magno, een ski station van Madonna di Campiglio: een klimmetje van 800 hoogtemeters, vooral door het bos en over kiezelweg. Niets speciaals na 5 dagen Transalp maar wel erg schone natuur en goede lucht na de fixe regen van vannacht. De volgende klim lijkt op de kaart een venijnig staartje te hebben. De kaart blijkt correct. Alweer dik 200hm te voet naar boven. Maar de omgeving is erg mooi wat de pijn wat verlicht. Boven moeten we wat koeien van de pad duwen om door te kunnen. Nu gaat het vooral bergafwaarts naar het spektakel van de dag: een lange, steile technische afdaling (single track) van een 500 hoogtemeters (naar beneden…). De regen en de 400 voorgangers hebben het pad (wat het zou moeten zijn) herschapen in een soep van slijk-pap, stenen en wortels. Ik vind het nog net te doen om te fietsen en dat vinden de meesten rond mij. Verschillende keren net niet onderuit. Soms even van de fiets als te erg wordt. Op Strava zie ik achteraf dat mijn hartslag op deze afdaling hoger is dan op de klim, leg dat maar eens uit. Aan de bevoorrading, kort na deze strook kan je de schade zien: geschaafde kleren, broeken kapot, bebloede armen en benen. Een echt slagveld. Bij Transalp schuwen ze duidelijk niet de meest pittige tracks, helemaal anders dan al die andere alpen marathons die ik al gereden heb.
Na de bevoorrading rest ons enkel nog een asfalt beklimming van een 700hm. Hans geeft er nog eens een goei lap op om onze ranking veilig te stellen. We slagen erin om er toch nog een deel te passeren. De laatste kilometers zitten weer vol van hindernissen: hangbruggetjes, smalle doorgangetjes, steile stukjes bergop. Voor Hans zijn ketting wordt het allemaal wat veel en die besluit om het op te geven op 1 km van de finish. Te dicht om dit te fixen dus wordt het lopen en truitje trek bij mij tot we over de finish zijn.
Het was weeral een bewogen ritje met deze keer als extra een fiets helemaal onder het slijk.
In het bike park zien we Bert en Pascal die er al proper bij lopen. Het was blijkbaar weer niet het dagje van Bert (meer mag ik er niet over kwijt…). Voor mij stopt de ellende ook niet bij de finish want ik krijg mijn dag-zak terug met een volledig leeggespoten bus teflon olie (de bus heeft ergens ingedrukt vast gezeten).
Na wat vertraging brengt een minibusje ons alweer naar een typisch Italiaans hotelletje. Allemaal erg sober maar het eten is geweldig wat alles goed maakt.

(verslag door Hans)

Ons hotelletje in Passo Tonale valt weer super mee. De baas en bazin zijn super vriendelijk, allé dat klinkt zo in de enige taal die ze spreken hier: Italiaans. Ze doen onze was, onze fietsen mogen veilig in de garage naast zijn auto staan, er is water om ze te poetsen en er is een gezellig barretje met gin-tonic (dat recept werkte op dag 3 ook…)!
Pascal heeft voor ons gereserveerd om 9h in het restaurant van het hotel. Op de kaart staat steak frit. Was dat smullen! En ze hebben mosterd. Ik smacht al een week naar een vettige worst met mosterd. Die worst vonden we dan weer bij het uitgebreide ontbijt buffet, waar ook de roereitjes met zout spek lekker binnen gaan.
We mogen hier 2 dagen blijven in dit hotel. Dat valt mee.
Vanochtend nog even stoppen bij de mobilhome van de ouders van Pascal en dan met de fiets naar beneden lang een prachtige afdaling tot aan de start in Ponte di Legno.
Op papier lijkt het een makkelijk ritje vandaag, slechts 49km en iets minder dan 2000 hoogtemeters. De organisatie zal iedereen wat willen lateren recupereren na de hectische rit van gisteren.
De start begint met een mooie helling van 7-8% op asfalt. Deze keer goed geslapen, buiten een stamp van Yves rond een uur of 2 vannacht geen gesnurk en direct geven we goed gas. We zien aan de teams rondom ons dat we goed bezig zijn. De eerste bevoorrading is al na 11km. Snel iets nemen en verder. We are on a mission… Dan sturen ze ons natuurlijk weer een padje in waar de stijgingspercentages onregelmatig zijn en oplopen. Maar na de top volgt een wondermooie single track met zicht op de gletsjers zoals de organisatie ons had beloofd. Een lange afdaling met hier en daar nog een molshoop. Maar opletten om niet te veel rond te kijken, want het padje is smal en rechts gaat het diep naar beneden. Focus 100% op het pad is key!
Op weg naar de tweede bevoorrading halen we nog steeds concurrenten in. We zitten in een goede flow. Hier nemen we wat meer energie, want er zit nog een klimmetje van 500 hoogtemeters in de finale.
Maar dan worden we plots opgehouden door de organisatie. We horen een helikopter boven onze hoofden. Een ongeluk en men moet evacueren. Na een dik half uur mogen we verder. Iedereen die we hadden achtergelaten is weer aangesloten en de koers start opnieuw.
De laatste klim begint steil en iedereen wil tijd goedmaken. Vooral de mixed teams (man-vrouw) gebruiken hun gekende tactiek, de man geeft gas en de vrouw grijpt de trui van de man vanachter en bengelt mee naar boven. Maar op de echt steile stukjes moeten de sheila’s er toch af.
Er volgt nog een technische afdaling naar Val di Sole en we komen zonder veel cartouches te hebben verschoten binnen. In onze categorie toch nog een plaatsje gewonnen en algemeen staan we nu op plaats 211. Niet slecht.
We moeten wachten op de shuttlebus naar het hotel en doen ons te goed aan een lekker coupje Italiaanse gelatti en een cappuccino. Vanavond vroeg slapen want morgen staat er opnieuw een pittige rit op het programma.

(verslag door Yves)

Vandaag gaan we over de Gavia. Bedoeling is om vanuit Bormio snel off-road te gaan tot halverwege de Gavia en vandaar de gekende col verder af te werken over asfalt. De afdaling van de Gavia is terug off-road en de briefing verwittigt ons om voorzichtig te zijn want “this is the most challenging downhill of the 7 days”. We zullen het geweten hebben…!
We trekken onze bikes rond 8:00 uit de kelder van het hotel voor nog een laatste nazicht (ge weet wel, een beetje olie spuiten). De zon schijnt al fel, het wordt een warme dag.
Auch! Als mijn zitvlak het zadel raakt. De 3 vorige dagen hebben al deftig wat sporen achter gelaten op mijn achterste. De start zone, in het midden van de stad, is prettig hectisch. Bij de countdown en start galmt ‘Highway to hell’ (AC/DC) luid door de boxen. We weten nu dat dit geen toeval was (de highway hebben we niet mogen ervaren, de hell des te meer).
Hans en ik hebben zien het helemaal zitten na de goede prestatie van gisteren (5 plaatsen beter in ons klassement dan dag 2). De eerste kilometer Gavia gaat over asfalt tegen een stevig tempo. Ik hoor Hans achter mij een keer kuchen, we zijn aan het geven. ‘The race is on’. Dat voel je van bij de start. Iedereen kent ondertussen zijn concurrenten in het klassement. Er wordt duidelijk naar elkaar gekeken. Al snel worden we het bos ingestuurd. Wat volgt is de ‘MTB van Echternach’: 50hm klimmen, 30hm dalen, 50hm klimmen, enz. De klimmetjes zijn super stijl. Mijn benen zeggen: ‘afstappen en wandelen’, maar niet als eerste. Iedereen lijkt er zo over te denken want we blijven trekken en sleuren aan het carbon. We zoeken beiden ons eigen tempo en ik besluit om door te rijden naar de eerste bevoorrading op 8km van de top. Terug op de asfalt haal ik Bert en Pascal in en samen halen we de bevoorrading. Zij die de Gavia al een keer gedaan hebben weten hoe prachtig mooi het hier is.
Ik zet de klim samen met Hans verder tot de top. Na 30km klimmen zijn we eindelijk boven. Veel afdalingsplezier krijgen we niet want al snel staat er een official met een vlag te zwaaien (het moet nog eens gezegd worden, de organisatie van deze transalp is van een ongezien niveau!) om ons op een ‘enduro trail’ naar beneden te sturen. Wat volgt is ongezien: dik 1000hm afdaling die zelfs met bergschoenen lastig is. 20 meter proberen fietsen, stappen, fietsen doorgeven aan collega riders, enz. Aan de aankomst vernemen we dat Bert hier redelijk heftig is gecrasht. Op de trail al verzorgd en verder met een ijszak op zijn scheen gekleefd (al weer super die organisatie!!!). Ook zijn enkel en ribben hebben een goede tik gehad, maar Bert gaat wel proberen om morgen terug aan de start te staan. Hans gaat ook nog een keer over zijn stuur, gelukkig zonder ernstige schade.
De rest van het parcours lijkt simpel op papier maar blijkt in de praktijk super zwaar en technisch. Aan de laatste bevoorrading staat een bord: nog 290hm en 14km. Het worden 250hm stappen tot onze tong tussen onze kader hangt. De laatste afdaling gaat weer over een downhill track en vraagt nogmaals het uiterste van fiets en rider. Hier en daar staat er “Jump”, maar die laten we wijselijk links liggen… Na goed 6 uur bollen we door de finish.
Dit was een zotte rit die grenzen heeft verlegd wat mij betreft. De volgende dagen krijgen we nog van dit is ons voorspeld.
In het bike park nog snel mijn wiel laten fixen na spaakbreuk: gebeurd allemaal met de glimlach en volledig gratis. Hans gaat nog even naar de medic en laat enkele gaatjes boren in zijn ondertussen blauwe grote teen, “de druk is er af” zegt hij… Hij krijgt nog wat spul mee en later op de avond maakt hij in de andere teen zelf nog enkele “preventieve” gaatjes om de rit van morgen door te komen.
We overnachten in Tonale en in plaats van de shuttle mogen we de skilift pakken en onze fiets meenemen. Een meevaller. Morgen kiezen of terug de lift of over de baan een snelle afdaling naar de start in Ponte di Legno.

(verslag door Hans)

Na een gin-tonic, een hefe-weizen en een last minute pizza gisterenavond bleven de oogjes niet lang meer open. Goede recup! Het ontbijt in het hotel was weer super, 6h op (we zijn het gewoon ondertussen) en veel calorietjes stapelen. Een vriendelijke madam van het hotel leidt de aanval op het buffet van een 50-tal bikers in goede banen.
De rit van vandaag kondigde zich (volgens mij) gemakkelijk aan. Op zicht dan toch. Enkel een klein stukje kletter-steig was voorspeld. Uiteindelijk bleek dat 1,5 km te zijn… en niet het enige stukje waar de fiets moest geduwd worden.
Bij de start werden onze kompanen Bert en Pascal uit de C-box gepikt. Zij mochten omwille van hun goede tijd gisteren naar de B-box. Dat voorspelt!
De start was indrukwekkend. Een lange en kleurrijke sliert bikers dalen af door de hoofdstraat van Livigno richting de klim naar Carosello tot 3000m! We beginnen redelijk snel aan de klim van 1400 hoogtemeters die kalmpjes start met stijgingspercentages tussen de 6-9%. Mijn fiets begint plots weer hevig te kraken en pas na anderhalf uur stopt het weer. Straks aan de aankomst naar de mensen van de fiets service, allemaal inbegrepen in de organisatie. Knap.
Na de top volgt een lange, maar ongelooflijk mooie downhill met kronkels, bochtjes en bultjes. Eerst de Coast to Coast sector, dan de Costaccia en als afsluiter de Rollercoaster. Genieten!
De tweede klim leek simpeler dan hij was. Met enkel stukjes tot 27%. Stappen dus. Het (mixed) team met de “blauwe trui en witte streep” zit al voor de derde dag in onze buurt. Hij heeft super kuiten en rijdt steeds tot op elk topje, komt dan teruggelopen om vervolgens zijn vrouwelijke partner te duwen tot boven of op de wandelstukken haar fiets te duwen. Die zijn puntenbak zit gegarandeerd vol na deze week… 😉
De laatste klim van de dag is een lopertje, met af en toe een steiler stukje. We zitten in het wiel van de “roze brigade” (we geven onze concurrenten bij-naampjes) die ons de voorbije dagen steeds net voor was. Maar Yves pakt over en rijdt de eerste roze eraf. Ik rijd op een dikke 100m achterop met de tweede roze in mijn wiel die uiteindelijk ook moet lossen. Dan volle vaart naar beneden Bormio binnen waar in het Bike-Transalp-dorp onze inmiddels bekende Bittburger Radler 0,0% wacht, evenals de ouders van Pascal. Er is een Magura fabrieksstand en Yves wil nu eens weten of zijn remmen goed ge-bleed zijn. Op 10’ is zijn fiets gereviseerd, nieuw remblokjes en al inbegrepen. Allemaal voor niks.
Nog 1,5km bollen naar ons Italiaans ***-hotelletje waar de vriendelijke baas mijn loodzware bagagetas naar boven draagt. “You look tired…” hmmm…
Na de dagelijkse pasta party van de organisatie smullen we in het hotel nog van enkele borden goed gezouten goulash en ossenstaartsoep. En morgen gezond weer op!
Enkel den Yves zijn achterste ziet er wat minder uit. Hij had net voor de Transalp een nieuw zadel gestoken. Beginnersfout zegt Bertje.

(verslag door Yves)

De gordijnen gaan open om 6:10, wat een prachtige ochtend! Er hangen nog een paar wolkjes maar je merkt onmiddellijk dat dit een goede dag wordt. ’t Is te zeggen wat betreft het weer want de briefing laat niet veel goeds voorspellen. Kings-ride (dit is het equivalent van Koninginnerit, maar bikers zijn geen strandjanetten…) noemt de organisatie deze met site notes als ‘vanaf km 55 zult ge stoppen met lachen’. Het zal wel meevallen zegt den Hans. Maar ge kent den Hans he, als den Duits opnieuw binnen valt dan panikeert hem nog ni mijn gedacht.
Het ontbijt is weer super, het moet eens gezegd zijn, de organisatie van deze Transalp is pico-bello.
Om 8:30 vertrekken we naar de start. Hans gaat weer voor 2 liter in zijne rugzak en 2 drinkbussen met water om zijn gewicht wat te tunen (gelijk nen onderzeeër). Hij overschouwt de menigte en besluit prompt om 300ml te laten lopen, het zal niet het dagje van Hans worden.
Voor deze koninginnen rit heeft de organisatie beslist om ons op excursie naar het Nauders skigebied te sturen, niet echt in de richting van Livigno maar de stage towns moeten ook iets krijgen uiteraard. De start wordt gegeven en we starten vandaag gans vanachter. Hans demarreert onmiddellijk. Het duurt 30 minuten voor ik, Bert en Pascal hem terug bij de lurven hebben.
Klim verloop super. Mijn benen voelen als nieuw vandaag. Op de top van klim 1 zitten we nog goed bij elkaar, ik zie Bert en Pascal nog net rijden en Hans gaat goed en zit nog steeds in mijn wiel. De eerste downhill is al direct super technisch. Met de buik op het zadel om ni overkop te gaan, Hans met zijn drop-post zadel volgt mijn pad zonder voet aan de grond te zetten: we zijn goe bezig! De afdaling gaat verder over downhill parcours, single tracks en snelle asfalt tot we aan de oevers van de Reshensee staan. De tocht gaat verder langs de oevers en dan verder naar beneden Italië in langs een super snel en bochtig asfalt fietspad. Het gaat met een rot vaart naar beneden kilometerslang, door velden, bosjes en dorpjes. De tegenliggers geven het op en parkeren hun fiets tot de meute gepasseerd is.
Break 1 staat net voor de start van de klim van de dag: 1400 hoogtemeter zonder 1 meter plat. De aanloop gaat zachtjes omhoog langs een beek. Na een 10km komen we in het dorpje Santa Maria waarvan de organisatie had verwittigd dat we nu wel zouden stoppen met lachen. En lachen hebben we vanaf dan niet meer gedaan. De klim was moordend. Sommige beslissen onmiddellijk om te stappen. Later zal blijken dat die stapper samen aan de volgende bevoorrading is (dat zegt genoeg niet?). Hans ziet af. Ik wacht hem een paar keer op en beslis uiteindelijk om maar tot boven te rijden (of wandelen waar rijden moeilijk gaat). Hans geeft boven aan dat het beste er af is: “ik moet subiet iets eten of het komt niet goed”. Afdaling is alweer technisch met veel single track. De omgeving is prachtig en de tracks ook. Bij break 2 nemen we onze tijd. Er is naast het gebruikelijke spul ook koffie en bouillon, daar kikker je echt van op. Een volgende klim doemt op. Een korte van maar een van 500 hoogtemeters. Boven groeperen we terug om samen aan de afdaling te starten. Ik laat Hans voorgaan maar na een paar flauwe bochten gaat Hans eruit. Eerste crash is een feit. Schade valt mee, wat schrammen en een stuur dat krom staat.  De afdaling gaat verder tot in Livigno. We zijn er echter nog niet. We moeten nog een toerke Livigno doen van een goei 10km rond Livigno en langs een skilift. De hellingen blijven komen. Single track afdalingskes worden gevolgd door weeral een nieuw stijl klimmetje. Er komt geen eind aan. Na 8h32 bereiken we eindelijk de finish. Het was zwaar zoals voorspeld maar ook prachtig mooi, de mooiste tocht ooit in de Alpen voor mij. De ontvangst na de finish is weeral super. Pistollekes met bijval, warm groentjes, drinken, Bitburger 0.0%. Bert en Pascal zitten al een tijdje op ons te wachten. Maar veel meer dan een half uur lagen ze niet voor, althans volgens Datasports tracking.

Morgen trekken we richting 3000m. Een appeltje-eitje volgens Hans….

(met dank aan verslaggever Yves)

Dag begint super: de Spaanse regen uit Bilbao is ons gevolgd, een zware stortbui terwijl we ontbijten… Dat belooft voor wat al direct de op een na zwaarste rit zouden moeten worden (op papier).
Aan de start is het alweer droog. Leuk allegaartje van MTBers. Er staat van alles tussen. 40 nationaliteiten, gasten met gewoon pedalen, maar wel weinig dikkertjes.
De bezienswaardigheid is een Colombiaans team (grand-masters schatten we): die gasten gaan precies op trektocht met zware rugzakken, langen stapbroeken, stapschoenen (die gaan ze nodig hebben mijn gedacht).
Dan om 9 uur start, geneutraliseerd door een pace-car tot we het dal van de ‘Inn’ oversteken. De eerste klim zou een lopertje zijn van een 20km. De aanloop gaat vlotjes op asfalt. Daar is de regen weer. Regenjasje aan en verder. Ik zit in Hans zijn wiel en denk, “als die zo zeven dagen blijft geven, dan gaat dat hier nog lastig worden”. Ik heb sjans want hij heeft zijnen hartslagmeter vergeten en moet dus vertrouwen op wat ik hem in zijn oor fluister (onze trainingssessies hebben geleerd dat wij vrij dicht bij elkaar liggen). “Hans een beetje dimmen want ‘uwen’ hartslag gaat naar de 150 en da willen we ni”.
De eerste klim gaat vlotjes maar was toch niet echt het lopertje dat ze voorspeld hadden. Dan een volgt een zware afdaling. Niet echt technisch maar vooral lang met losse stenen. We komen aan in Ried (ge weet wel waar we al een paar keer met de Ritsers hebben gezeten). Hier is de eerste bevoorrading: ziet er allemaal goed uit, veel keus en ook veel volk. Iedereen wil snel verder want zitten nog in race modus. Wat volgt is een technisch stukje op een wandel padje: stijl klimmen te voet en proberen te rijden op het vlakkere en de afdalingskes, maar dat lukt niet altijd.
Klim meldt zich: miljaar wat is dat! Schakelen op de kleinste en tempo zoeken. Het is stil. Je voelt dat iedereen aan het afzien is. Ik zoek mijn eigen tempo en laat Hans wat achter mij. Op den top blijkt dat maar een half minuutje te zijn. Onderweg prachtige vergezichten: “Hans, geen foto’s nemen. We zitten in een race”. De afdaling is supersnel met lange rechte stukken asfalt.
Er volgt beneden nog een venijnig kuitenbijterke als dessert. Nu gaat het richting Zwitserland met een lang stuk over de grote baan (12km). Voor we aan de slot klim starten de 2de bevoorrading. Riders nemen al wat meer tijd hier om op krachten te komen. Ondertussen is het warm en zonnig en de laatste klim is zwaar. Maar het gaat goed met de benen van team Ritsers. We passeren er een deel die aan het stappen zijn: we gaan hier nog lijken zien deze week. Eindelijk boven. Een leuke afdaling door grasland en smalle padjes brengt ons in Nauders. Nog een kort klimmetje naar de meet om het af te leren en dag 1 zit er op.
Bert en Pascal wachten ons op in de lounge zeteltjes van Bitburger 0.0%. We waren maar 18 minuten later. Niet slecht lijkt mij maar wat zullen de benen morgen zeggen…