De RITSERS

Het programma was simpel, twee forse bergskes en 100km bergaf naar de Adriatische kust. Zo simpel was het echter niet. De Kenny reed al lek op de plaveiën van het hotel en nog geen kilometer verder was het de beurt van Willy. De wegen zijn hier dan ook vaak abominabel en het is een wonder dat we nog maar 3 lekke banden hadden (dinsdag ook Luc ex-Sandaal). Een lange afdaling naar Norcia en dan beginnen we eraan: 18km klimmen aan zo’n 5,5% gemiddeld. Het is inderdaad een bijzonder mooie klim, geleidelijk aan, met boven een wonderlijk schouwspel, het natuurpark van de Sibellini is onwaarschijnlijk mooi, overrompelend zelfs. Alleen, de wind zit tegen, en het is nog een paar km klefferen tot de top waar Chris als eerste doorkomt, gevolgd door Jo, Mark en Kenny. Mark zit ook echt goed als we in de regio van de Marche aankomen (CH in het Italiaans is een K).

Een lange afdaling tot in Ascoli waar Paul en enkele andere Ritsers terecht het mooie centrum inrijden (tip voor onze parcoursbouwer: laat iedereen even door het centrum rijden). Leo wacht ons met saucisse en andere Italiaanse lekkernijen. Frank is alweer de goedheid zelve en vult bussen waar hij kan. Dan volgt de tweede klim, het is iets na 14u en bloedheet. Maritza kruipt in de bus bij Leo. Het is geen gezamenlijke start, iedereen vertrekt wanneer hij het goed vindt. Geen competitie dus. Chris, Jo en Kenny en ook Frans rijden me voorbij. Frans moest bijna kotsen en was dan ook niet echt lekker toen hij bovenkwam. Ook dit was een flinke kloeffer met meer dan 1.000 hoogtemeters, soms in ‘t lommer, vaak in de zon. De afdaling is niet voor poessies, grondverzakkingen, stradi bianchi, putten, het is goed uitkijken. Nog 200 hoogtemeters, een kleine terp, en dan vliegen we tegen 35km/uur en meer naar de kust onder leiding van Frans, Henk, Kim en Kenny die een wonderbaarlijk parcours aflegt op z’n klein tandwiel vooraan. Hij trapt als het ware in het ijle. 

Eens in Giulianova is het tijd voor een traditionele groepsfoto op het strand waarna hotel Don Juan onveilig wordt gemaakt. Nog 3 dagen en we kijken uit op het Colosseum van Roma. 

De derde dag, de Koninginnerit, zou goed zijn voor 190km en 3.650 hoogtemeters, schrok nogal wat Ritsers af en enkele de straffe mannen, Chris, Kenny, Frans, Jo, Luc (sandaal) en Paul trokken hun stoute schoenen aan en gingen voor het volledige parcours. Chapeau! Henk en Frédéric tekenden voor de eerste helft van de route. De rest gaat voor de tweede helft vanaf Appennino. 

‘De klim van de oprit van Casa Astrid was al een behoorlijke uitdaging,’ krabt Frédéric in z’n haar. Tot bevoorrading in Appennino was het 1.150 hoogtemeters. Henk stapt in de bus. Frédéric is moedig (een stevige dubbele berg van 550 hoogtemeters) en gaat door tot de lunch in Ussita in de bar ‘Il 2 monti’. De hele omgeving is luguber. Hier vond op 23 augustus 2016 de aardbeving plaats met een kracht van 6,2 op de schaal van Richter. De meeste huizen liggen er nog verbrokkeld bij. Het kaki-leger is overal aanwezig om plunderingen te voorkomen. 

Na Ussita gaat het meteen weer flink omhoog met een col van 7km met stukken van 10% en meer. De weg naar beneden is bezaaid met stenen en vertoont vervaarlijke barsten. Ook de huurwagen van de Ritsers vertoont een mankement nadat een paal zich plots achter de deur plaatste en voor een plooibaar alternatief zorgde. De volgende terp is (gelukkig) niet berijdbaar. Daar worden herstellingen gedaan. We moeten omrijden, maar wie dacht dat het nu enkel bergaf zou gaan was eraan voor de moeite. Voor sommigen gingen het wel bergaf, inclusief de chroniqueur die ‘un jour sans’ had. Nog enkele fikse zweters voor de boeg. 

Op 15km voor het einde is het kiezen, links of rechts. Rechts is dalend, links is nog met een ferme terp. ‘Stick to the plan’ zegt Kim met nog een laatste helling voor de voeten. Kim haalt Frans bij, maar die geeft er nog een forse lap op. Onverwoestbaar. Net zoals alle andere Ritsers. Bij momenten was het bloedheet. In totaal zo’n 3.100 hoogtemeters en 143km. Een helletocht, maar de Koninginnerit verschuift dus naar donderdag waar er nog meer hoogtemeters op de benen wachten. 

Van La Casetta naar Casa Astrid, lichtjes beneveld en dus niet te warm, maar wat een onwaarschijnlijk pittige rit van ruim 165km en 2400 hoogtemeters. Stradi bianchi op het programma en sommige kiezen voor een alternatieve route. Fake news, want ook zij moeten 8km over gravel, incluis een ezelspad. Wij gaan wel langs de officiële route maar deze onfortuinlijke croniqueur begeeft zich in het spoor van Kim die in de afdaling losse steentjes opzoekt, net een val ontwijkt, maar ik ga wel tegen de grond, netjes gefilmd door onze grote lijder. Enkele schaafwonden toch en verder met de billen dicht over de stradi. Op het grote tandwiel kunnen we niet, maar gelukkig hebben we goede mecaniciens mee, de twee ansen, Hans en Frans. Ook een serieuze gaap in de band van Frederik die een reserveband krijgt van Chris. Op naar Montepulciano, een forse klim voor de straffe mannen, Chris, Jo, Kenny, Frans en Paul die vandaag uitstekend zit. Wij klefferen naar boven, ook in het stadscentrum wat nog klauteren is, maar dat was nog niets tegen de exit die 22, 23% was. Dat had Kim goed gezien. Rond km 90 komen beide groepen samen in bar Burino waar Leo een aardig prieeltje gevonden heeft voor de bevoorrading. Ook Frank is de dienstbaarheid in persoon. Henk stapt in de wagen, hij kan het niet meer aan. We rijden samen naar Perugia, zien even de Lago Transimeno, de Kim pitst er 10km af. Frans en Kenny nemen lange stukken kop voor hun rekening. Als het echt steil gaat dan pakken Jo en Chris uit. De Ritsers zijn echter geen cultuurminnaars. We rijden naar Perugia en rijden langs de wallen, nog wat hoogtemeters. We rijden langs Assisi maar we negeren Franciscus. En nu is het echt klefferen naar Casa Astrid, maar het is meer dan de moeite waard: wat een prachtig pand van Jean-Luc Decroo die een ruïne uitgebouwd heeft tot een prachtige villa. Een echte verrassing, met de beste somelier van Umbria in 2013 als de aanbrenger van exquise wijntjes. Het compenseert met de giga-inspanning van vandaag. We hebben ook geluk zegt Jean-Luc, tot 5 dagen geleden was het hier snertweer, met veel regen en overstromingen in Perugia. We zijn opgelucht. Er wacht ons nog een overheerlijk maal. Het wordt een topavond. 

Gemiddeld 32 graden, een hoge vochtigheidsgraad, 2.200 hoogtemeters verspreid over zowat 140km. Niet voor poessies, wel voor 14 Ritsers. Die stonden ongewoon vroeg, een half uur voor afspraak te trippelen aan de start. Wat nerveus en uitgelaten voor een 7-daagse tocht van Pisa naar Roma. Het contrast met de doornatte expeditie van Bilboa naar Lisboa kan niet groter zijn. Het is bloedheet, zo voelt het althans in alle poriën aan. De Prima Vera is hier al lang achter de rug (maar wat een knappe jonge deernen in Pisa, merkt Leo op die samen met Frank de meest uitgelezen begeleiders van het Westelijk halfrond zijn). De eerste rit bolt, nee klimt, naar Siena met een lange klauterpartij naar het mooie Volterra. 

Hans is na zijn heupoperatie deze keer niet alleen de grote leider maar ook de grote lijder. Na 50km stapt hij, begeleid door zijn kruk zoals afgesproken in de wagen. De 10km lange klim naar Volterra zet meteen alles scherp. De toppers Chris, Kenny, Frans en Luc (ex-Sandaal) zetten zich in het zog van noveet Jo, terwijl de ‘mannen met jaren ervaring’ (dixit Henk) zich bedaard op gang trekken. Onze jonge parcourstekenaar Kim staat voor een moeilijke dag en het zout breekt hem langs alle kanten uit. Ook Maritza voelt zich niet lekker en zal bij de middagstop in resto Monte (de naam zegt alles) in de bus stappen. Morgen beter.

Wist je dat onze oude rakker Frans (66) nog een hartslag kan halen tot 198? 

In Volterra wil Paul dat ik op de foto ga met de lokale miss waar ik na enige aarzeling op inga. Met Paul en Mark achtervolgen we vervolgens de reeds vertrokken Ritsers. Het is duidelijk dat er van de afspraak om samen te rijden niet te gek veel in huis komt. Het gaat dan ook constant op en af. Ook richting Siena. Omdat Frans een onfortuinlijk foute afslag neemt kan ik hem nog bijbenen voor de poort van Siena. Voor sommigen is er al wat vet van de soep als we midden bovenaan op de Piazzo del Campo een biertje of een cola drinken aan een vriendenprijsje… Maar wat een zicht. Geen paarden op de Campo wel horsepower met een ronkend Ferrari-event. Het is nog 15km bergaf, ja tarara. Er zitten nog enkele pittige hellingen en een strook Strada Biancha in. Wat zijn we blij als we aankomen bij La Casetta en we het zweet en zout van ons af kunnen douchen.

De apartamenti zijn uitstekend (‘heerlijk met een regendouche’, jubbelt Frederic).

We zetten ons schrap voor Pinkermaandag…!  

We zijn allemaal weer een jaartje ouder. Het is weer die tijd van het jaar. Het blije weerzien van onze fietsvrienden uit “de Vlaanders”. Hoe snel vloog dat jaar weeral voorbij. En het was voor mij een bewogen jaar, tenminste de laatste 3 maanden. Na mijn fietsongeval in Spanje op 15 maart was het niet duidelijk of ik er bij kon zijn deze keer. Maar dank zij het perfecte (opknap)werk van onze vriend Philippe kan ik 3 maanden later toch weer fietsen. Het zullen wel halve ritjes worden en wat meer genieten van de gastronomie en de zon in de Italiaanse wijntjes. Maar ik ben blij dat ik er bij ben!

De Ritsers maken zich klaar voor weer een uniek fiets-avontuur. We rijden van Pisa naar Rome met wat ommetjes: 1150km en een kleine 20000hm. Frans bracht onze “fietsbus” naar Herentals. Leo, Frank, Wim, Paul en ik stopten ze vol. De “verkenners” Luc, Frederic en Chris zijn ondertussen al in Pisa gearriveerd. Morgen vliegt de rest hen achterna…

Lees verder →

Op zondag 14 april organiseren we een gezamenlijk ritje als officiële start van het Ritsers-fietsseizoen-2019 gecombineerd met een briefing voor de deelnemers aan de tocht Pisa-Rome in juni en een haringbak voor alle leden.

Plaats van afspraak: de Hut, Herentals – http://www.de-hut.be

8h45 verzamelen aan de Hut

9h00 gezamenlijk ritje 70-80km @28kmph

12h00 voorstelling & afspraken Pisa-Rome 8-16 juni 2019

12h00 haringbak (soep, haring en dessert gratis voor de leden en hun partner – drank te betalen via “de pot”)

Gebruik onderstaande link om je in te schrijven voor de Ritsers Haringbak op zondag 14 april in De Hut, Herentals. Svp aangeven met hoeveel personen (enkel lid of lid met partner) je zal komen.

Inschrijven voor de Haringbak 2019

In 2019 trekken de Ritsers voor hun traditioneel avontuur naar Italië. Met dank aan Johan de Muynck (de laatste Belg die de Giro won) hebben we een prachtig parcours uitgestippeld door Toscane, Umbrië en de Marken om te eindigen in Rome. In 7 dagen rijden we 1.085,- km en 14.400,- hm. Dat wordt veel pasta eten..!

Gebruik onderstaande link om je in te schrijven voor de Ritsers BBQ op zaterdag 9 september 19h00 in De Boskantien (Wijngaard 26, Herentals). Svp aangeven met hoeveel personen (leden of niet-leden) je zal komen.

Inschrijven voor de BBQ 2018

Enkel je betaling geldt als definitieve inschrijving: per persoon 30€ (leden) of 50€ (niet-leden) overschrijven uiterlijk vrijdag 7 september op de rekening van vwz De Ritsers met nr. BE70001637973625 met vermelding “BBQ 2018”. De prijs is all-in voor aperitief, 3 stuks BBQ-vlees, drank en dessert.

(verslag door Hans)

De organisatie had het in de dagelijkse briefing al aangekondigd, de laatste rit is nog een echte Transalp-rit. Geen uitbollertje. Bert had beter de briefing niet gelezen. Men sprak van enkele mooie, maar gevaarlijke afdalingen met rotsen en wortels. Maar als je het bereden padje volgt ging het wel meevallen. Na reeds 2 keer op dezelfde knie te zijn gevallen de voorbije week had Bert het niet meer zo met die afdalingen. Later op de avond na enkele glazen wijn bekende hij ook dat hij eigenlijk niet zo’n goed zicht heeft met zijn aangedampt brilleke…

Voor de laatste dag moesten we ’s ochtends nog eens extra vroeg op. Om 6h50 was de pick-up in ons hotel, dus het was schransen aan het ontbijt wat om 6h10 openging om onze calorieitjes binnen te krijgen. In Valle del Chiese hadden we nog wat tijd. Fietsen ophalen en mijn ketting nog repareren. En dan wat opwarmen bij een ochtend-cappuccino.

De start lag weer in de zon, maar eens vertrokken was het duidelijk dat we in de richting van “gewitter” reden. Het eerst klimmetje was een goede opwarming met slechts 4km bergop. Na een korte afdaling begon de eerste serieuze klim, 12km met percentages op en boven de 10%. Wel asfalt voor het grootste deel. Ondertussen was het al wat beginnen regenen. De mager mannen deden hun regenjasje al aan, dan weer uit, dan weer aan. Ik daarentegen besloot gewoon mijn tempo te blijven rijden om mezelf op te warmen. Voor de goede orde, zo hoog lag het tempo al niet meer. De hartslag wilde niet echt meer omhoog. “Op is op” zei den Yves. Gisteren was ik nog uitgeschoven op mijn slippers en had mijn enkel en knie verstuikt. Mijn gekneusde rib begon ook al op te spelen. De Voltaren-gel ’s nachts had het een beetje opgelost, maar nog niet helemaal.

Ondertussen was het hard aan het regenen en begon de eerste afdaling. Ja wadde! Ze hadden niet overdreven. De regen maakte de rotsen en wortels super glad. Het was balanceren. Met mijn dropper (waardoor ik mijn zadel 15cm kan laten zakken) heb ik meer controle dan de meeste en haal ik veel mannen (en vooral vrouwen) die mij op de klim passeerden terug in.
Na de afdaling kwam er een vlak stuk tot de eerste bevoorrading. Ondertussen was het water aan ‘t gieten. Ik dacht meteen terug aan onze (regen-)tocht Bilbao-Lissabon van een maand geleden… Snel iets genomen en verder. Yves stond er al even en kreeg het koud. De laatste klim was weer op asfalt. Zelfde profiel als de eerste, ook een 10km. De tweede bevoorrading lag op 3km van de top. Een laatste keer de bussen vullen, want hierna volgt een lange afdaling en we weten ondertussen dat je op de MTB in die afdalingen net zo veel energie verbuikt. De laatste afdaling was inderdaad het neusje van de zalm. Dat bereden padje tussen al die rotsen en wortels waar men over sprak was herschapen in een woelige beek. Maar dat was inderdaad de beste lijn voor de afdaling. Het koude water over de rug, tussen de benen, overal eigenlijk. Maar vooral blijven focussen en remmen. Mijn handen verkrampen volledig, de remblokjes ijzer op ijzer. Af en toe zit er nog een extra drop in het smalle padje waar ik wijselijk afstap. Veilig toekomen is het belangrijkste.
Na bijna een uur over die rotsen van links naar rechts te bonken – wat zijn die fietsen sterk – eindelijk een stuk asfalt. We zitten bijna op niveau Gardameer en het opspattende water voelt warm aan nu. Heerlijk!
Ik zie Arco al liggen en begin wat tegen mezelf te praten. “We zijn er. Nog efkes. Jiehaa!!!” Aan het eind van weer een ongelooflijk mooi paadje tussen de olijfbomen en wijngaarden (waar blijven ze die toch vinden…) wacht Yves mij op. Hij daalt sneller af dan ik, maar vandaag was hij wel 2 keer serieus gecrasht.
Daar staat het bordje van Finish 1000m! Samen rijden we met de handen in elkaar en omhoog over de finish. Wat een geweldig gevoel!
Blij dat we dit gedaan hebben, maar volgend jaar slaan we toch maar over…