De RITSERS

De laatste dag van de vakantie (nuja vakantie) met de E endagsrit van de Ardèchoise voor de boeg. Het was wat gedoe over de vraag wie de korte (165km) of de wat langere (215km) zou afwerken. Na de aankomst in Saint-Felicien moeten we immers nog 25km verder bollen, grotendeels bergaf maar toch, naar ons aanvangshotel in Tain. Gezwind rijden we in groep ’s morgens weg, maar een navigatiefoutje wijst ons al meteen over een hevige bergop waar er warempel 22% op ons afkomt. Het is al meteen zwoegen en zweten en we zijn amper begonnen.

De eerste 23km is klimmen, zo vertelde Hans. En dat deden we. Een ellenlange klim waar Hans en prof Luc halfweg al afstand van me nemen. Ik besluit meteen om de ‘kortere’ afstand te nemen, samen met Sabin, Mark, Paul, Frederic en Charel. Hans groemelt en noemt ons mietjes en watjes. Den Hollander Chris zou achteraf ook voor de korte kiezen na een voor hem pijnlijke vergissing bij de splitsing na 40km. Hier zitten we op het echte parcours en er is enorm veel volk. Sommigen zeggen dat er 20.000 inschrijvingen waren. Onze bevoorrading is zoals altijd tiptop verzorgd door Leo, maar de andere ravitailleringen zijn lousy. Wat water, een appelsientje of een stompje banaan. In België zijn we beter gewoon.

Maritsa en Jef staan zoals steeds op de cruciale plaatsen. De straffe mannen die voor de lange kozen hebben heel wat wind te verduren. Zoveel is duidelijk. Wij gaan na 48km voor een hele lange afdaling. Zoals altijd moet ik minuten prijsgeven wegens mijn gebrek aan afdalingskunst. Moet dat boekje ‘De kunst van het afdalen’ toch wat beter doornemen (een heerlijk boekje vol annecdotes trouwns, een aanrader). Wat later komt de Col de Clavière aan de beurt, goed voor zo’n 17km met stukken tot 16 procent. We rijden samen naar boven met Sabin (die hier een wonderlijk sterke 4-daagse met ons meerijdt, driewerf chapeau), tot Frederic het vuur aan de lont zet en ons opkrikt. Ook zijn metgezel Paul gaat mee, uiteraard  Het wordt al meteen wat warmer. Maar we zijn nog lang niet thuis. Eerst nog een korte schnok op de Col de RochePaule, geen wonder dat Paul naar boven scheurt. Nog een lange col van 10,8km voor de boeg, naar Lalouvesc. Hier zijn er al veel aan het zwoegen en steunen. Heel wat renners staan al langs de kant. Ik ben hier het kneusje van de club want alle helse afdalers hebben minuten op mij genomen. Alleen klefferen dus. Een (bijna) laatste keer want daarna is het helemaal bergaf tot Saint-Felicien. Iedereen heeft er duidelijk zin in want ze vliegen laag. Lachende gezichten, maar wij moeten nog 25km bollen. Samen met z’n allen naar Tain. Een high five voor iedereen die deze Ritserstocht tot een goed einde bracht. Ook aan alle begeleiders en dames. Het was weer een bijzonder sterke editie.

En oja, bij de lange tocht was onze Kruishoutemse Chris de sterkste van iedereen. Heeft samen met jongelui achter de koersmoto staan sjezen. Jowadde. Een half uur later gevolgd door Frans en Kenny. Die mannen van de Vloanders zijn niet te onderschatten. Prof Luc komt zo’n 2 uur later binnen. Het is wachten op de rest. Rond 20u15 komt de staart binnen, met Hans, Kim en Bert. Hebben duidelijk heeeeeel erg afgezien. Echte mannen.

Dank iedereen voor de heerlijke 7-daagse samen. De eerste week kunnen we geen fiets meer zien. Maar we kijken nu al uit naar de Sierra Nevada volgend jaar. En ook nu weer denk ik: volgend jaar moet ik me toch beter voorbereiden.

Was het de Koninginnenrit, zoals Mark insinueerde. Het was in elk geval een krachttoer met meer dan 2.800 hoogtemeters en enorm veel wind op nog geen 130km. Al van bij het begin zullen we het geweten hebben, vanuit De Carmel, eerst lichtbergop om vervolgens zo’n 20km lang wind op kop achter Frans aan te schurken.

Aan een carnavaleske stand begint de Col de Teste Rouge, een bosrijke slingerweg met stukken boven tot 18%. Het is zweten en blazen. ‘Respire bien’ zegt een Fransman op een van de minder harde kilometers. We zijn al 2 uur weg als we boven zijn. Bienvenu au petit Galibier staat er op het bordje, maar het leek veeleer op de Mortirolo. Het wordt duidelijk een lange dag want het is klimmen (en beetje dalen) tot km105. Overigens een fors applaus voor Maritsa die hier samen met haar minnaar deze loodzware rit helemaal uitfietst.

Leo en Jef staat klaar met het traditionele stokbrood, ham, worst en kaas. Twee Belgische ‘Kwaremont’-onverlaten laten we delen in het buffet. We zijn zowat 50km weg, maar het ergste moet nog komen. Eerst een behoorlijk fijne klim. Paul rijdt gezwind voorbij. Die zien we niet meer terug. Ik bol regelmatig met Hans en ook Frederic, met Sabin in ons zog. Frederic is duidelijk in goede doen.

Vanaf het dorpje met de overheerlijke naam ‘Luc’ neemt hij ons zowat 15km op sleeptouw. Wat heeft die tussen zijn stokbrood gelegd?, vragen Hans en ik ons af. Daarna begint het zwaardere werk. Een forse klim naar 1.200 meter, gevolgd door een al even forse afdaling met een wonderlijk mooi zicht. Frederic laat het zicht voor wat het is en vliegt omlaag. We zien hem pas, samen met de rest van de bende, terug langs een baancafeetje als alles zo goed als achter de rug is. Eerst nog langs een al even lastige col als de eerste met heel wat kilometers met 9, 10 of 11 procent. Alweer op 1.222 meter, de Col de Pratazanier, maar het is nog lang niet gedaan, Hans en ik blijven samen. Afdalen en terug naar boven naar de Col de la Croix de Toutes Aures (1.199 meter). Zelfde scenario, dalen en opnieuw naar boven, deze keer naar de Col de Mayrand (1.370 meter), bekend van het boek van Tim Krabbé ‘De Renner’, een aanrader zoals Bert terecht opmerkt. Zitten we nu op de laatste col? Nog geen denken aan. Net voor we aan de Col du Pendu (het dak van deze krachttoer met 1.435 meter) beginnen, komen we verdekke Sabine tegen, geen straffe madam, een heel straffe madam, zoals Frans terecht opmerkt.

Het is eindelijk zo goed als over. We bollen nog 20km bergaf (gemiddeld 10%) naar ons hotel La Gravenne in Thueyts. Morgen de laatste rit. We kijken er naar uit.

Charel en Hans slapen samen, spreken ook samen af. Vanuit Privas moeten we meteen het dal uit, een klim van 8km, de Col du Benas. Plots zegt Charel: kijk es daar, den Hans rijdt al 400 meter voor ons uit. Wel verdorie, en niemand lijkt van plan om er achteraan te gaan. Alleen dan maar? Bert bolt met me mee, maar, wat had je gedacht, hij pakt de kop voor geen meter. Het zijn kilometers van net geen 5 tot 6 procent. Hier kan ik tegen Hans geen verschil maken. Mark en Charel steken me voorbij. Charel grijnst. De paljassen. Hans is eerste boven en geniet overduidelijk. ‘We moeten het op zo’n manier doen, anders zou het niet lukken’, zegt een Ritser die liever anoniem blijft.

Daarna glooit het werkelijk prachtig door de Ardèche. Een gemene maar schitterende regio. Hans zet er regelmatig nog es het groot mes op en pakt nog twee kleinere collekes van iets meer dan 300 meter. In elk dorpje worden we heerlijk ontvangen maar in het kleine Grass krijgen we zo goed als een erehaag van de lokale lagereschoolleerlingen. Heerlijk. Er zijn al 320 fietsers doorgekomen, zegt de plaatselijke micro. Het dorpje doet voor het eerst mee met de Ardèchoise en is duidelijk trots. De grote meute is echter voor zaterdag.

Middag. De Leo staat langs de kant en roept ons naar de kant in Saint-Mezère voor een sandwich met kaas of ham of een worst. Kim neemt duidelijk veel te veel mosterd. Het is bloedheet.

Behoorlijk veel bergaf nu. Even twijfel als we rechts opzij naar boven in een dorpje moeten klefferen. Sommige fietsers vinden het maar niks om naar boven te bollen, voor niks. Ik maak een taktische fout en wacht ook af tot de anderen terug naar beneden bollen, maar ze komen niet meer af. Even wachten dan op prof Luc die wat later ook gezwind naar boven gaat. Ik er achter. Boven rijden we door een mooie wegel, maar we komen toch terug op de grote weg terecht.

Paul neemt Hans inmiddels op sleeptouw. Kim brengt me terug, maar zegt me te zwijgen. Kilometerslang sjezen ze door en kijken ze regelmatig opzij als het kan. Tot beiden na een half uurtje toch es achterom kijken: ‘Nu geef ik het op’, zegt Hans. Ik niet, zegt Paul.

Sommige lefgozers vinden 164km en bijna 2.300 hoogtemeters te weinig en rijden een ommetje verkeerd zodat ze er meer dan 180km op de teller hebben. Frans en Chris leggen er samen de pees op en trekken een gemiddelde van meer dan 27km/u. We hebben ze niet veel gezien.

We moeten nog een piek over, 2 kilometer Ventoux tot 14%. Het pikt. Gelukkig gevolgd door een lange bergaf. We komen samen op een dorpstop waar poppen, paard en kinderkoets staan, samen met een jeu de boule. Zouden we niet beter inderdaad met de cochonette spelen in plaats van ons hier af te beulen? Maar de omgeving is ronduit schitterend, zeker als we door de wijngaarden rijden. Blijkbaar is een riverain hier iets te voortvarend want hij rijdt met zijn camionette in de gracht als hij uitwijkt voor fietsers.

We komen in de buurt, maar er volgt nog een helling. Paul ziet het dorpje ‘Paul Le Jeune’ en voelt zich plots 20 jaar jonger. Hij geeft er een lap op. De beloofde afdaling laat nog lang op zich wachten. Het glooit aardig en de kilometers laten zich voelen. Dan toch naar Vance, maar wat valt dat tegen als we nog 400 meter fors moeten klimmen naar ons hotel ‘Le Carmel’. We stallen onze fietsen in de kapel. Dat is een kleine herinnering aan onze Pyreneeëntocht vier jaar geleden. Blij dat we binnen zijn. Nog 2 dagen afzien, én genieten.

We beginnen aan het ‘officiële’ programma, La Méridionale van de Ardèchoise, 620km op vier dagen. Vandaag staan er 146km en een onverwachte 2.600 hoogtemeters te wachten. We zijn met dertien, waarbij een straffe madam, Sabin. Opvallend trouwens, Hans haalt op de brug over de Rhone de zesde beste tijd ooit als enkel rekening wordt gehouden met het gewicht. Vervolgens gaat het meteen fors bergop tot het eerste dorpje, Colombiers Le Jeune, waar de paars-gele balonnen ons toejuichen, samen met vriendelijke jongelui die een high5 willen. Dit zijn ontegensprekelijk de fijnste bevoorradingen ever. Mannen in gele trui en gele hoed. Fijne muziek en goedgemutste vrouwen.
Een groene, machtige fantastische omgeving hier, het gaat op-en-af maar altijd langs behoorlijke mooie wegen en groene bossen en onwaarschijnlijke vergezichten. (Il n’y a pas de faux plats en Ardèche staat er langs de kant (nergens vals plat dus, en dat hebben we geweten). Elke dorpje vaandels en wimpels in de plaatselijke duokleur. Overal iedereen goedgezind. Vermoedelijk de enige keer in het jaar dat hier zoveel volk langskomt. ‘We zijn de boter vergeten. We zullen een pakje moeten kopen,’ zegt Chris. Waarmee hij, vermoedelijk, bedoelt, dat we met ons gat in de boter gevallen zijn. De hellingen zijn niet van de poes, maar gaan zelden boven de 7 procent. Frans voelt zich hier in zijn sas. De Ritsers schieten iedereen voorbij, althans de snelle mannen. De Paul is ook in supervorm (jammer genoeg een lekke band op de laatste helling. Hij pakt ons mee op sleeptouw, laat ons achter en pakt ook professor Luc nog bij de lurven.

Boven een groot Tirolerfeest. Mark doet een dansje met Heise Heidi. De Ardèchehoorns staan klaar. Jef blaast erdoor. Maar het blaast hier ongelooflijk op de top boven de 1.000 meter. Gelukkig hebben we trouwens bijna heel de rit wind in de rug. Het omgekeerde zou een ramp geweest zijn. Overigens, de Hollander was eerst boven, gevolgd door Bert en die andere Chris. We snellen omlaag naar het middageten, in de bar van Albon, waar Leo voor storkbrood, kaas en hesp heeft gezorgd.
Wat volgt is een hobbelig baantje maar ongemeen mooi, kilometers genieten. We moeten naar de laatste berg, de Col de la Fayolle. Voor het eerste rijd ik mijn naamgenoot voorbij. Ik neem ook even Kim op sleeptouw die promt een bijeensteek krijgt, even gewag maakt aan het begin van de helling dat ie toch even stopt, maar mij 5 minuten later toch weer voorbijsteekt. Geen blaam voor deze jongeman.

Ook hier ambiance in het dorpje, op 4km van de top. Er staat een mal kereltje met een hoge hoed die iedereen laat schrikken: Sabine deed bijna in haar broek. Nog 4km klefferen, dan een lange afdeling naar Privas, waar ons hotel is. Een zalige descente, waar de meeste Ritsers met doodsverachting afvliegen. Niet normaal, maar dat wisten we al, toch?

Als den Hans zegt dat het altijd bergaf is, fietser pas op uw benen! Er stond 155 km en zo’n 2.500 hoogtemeters op het programma van de derde Ritsersrit. Paul had een dagje congé genomen en verzorgde welwillend de was van onze fietspakjes. Wij vertrokken met elf, op weg naar Saint-Felicien, waar Mark ons verlaat want last van zijn rug (het houdt ‘m niet tegen om alsnog 108km te rijden vandaag). En toen waren we opnieuw met tien. Voor de tweede keer de Col du Buisson op, tenminste, langs dezelfde kant. Chris den Hollander eet eerst met Bert nog een lokale caillette. Die vliegen vervolgens de helling op. Charel en Kenny zijn eerst boven, samen met Chris Kruis.

Kim en prof Luc vechten onderling een duel uit, niet het laatste van de dag. Boven op de kam neemt warempel kamergenoot en benjamin Frederique de leiding. En hoe! Hij geeft er een lap op en iedereen kreunt in zijn wiel. We dalen naar Lalouvesc. Hoewel dalen, eerst nog langs de Col du Faux. Geen friet deze keer, wel een sandwich met jambon en geitenkaas in de plaatselijke Salon du Thé. Den Hollander steelt de show als hij achter de toog een pleidooi houdt voor meer vrouwentoiletten. De waardin is niet boos, integendeel, ze neemt er een fotootje van. Den Bert, pasgetrouwd, zingt al enkele dagen het reggaeliedje: Ca ne pousse pas. Iemand een idee wat hij daarmee bedoelt?

Vanaf nu is het allemaal bergaf, zegt den Hans. Het verbaast ons want we moeten nog 1.500 hoogtemeters overwinnen. Eerst de Rayon klim en vervolgens de Malleval. Het daalt nu toch regelmatig, maar eerst is er nog de col de Nonieres. Gemiddeld 5,6 procent. Dat doet zeer na 110km.

Het is nog niet afgelopen. We moeten nog ‘La Mure’ over. En dan weet je het wel. Bert, Chris & Chris trekken er op uit. Wij blijven bij trekker Kenny, Charel, Kim en prof Luc die zich regelmatig rechtzet en een tiental meter pakt, om vervolgens toch zelf gepakt te worden. We moeten een klein baantje omlaag. De berggeiten zijn rechtdoorgereden. Chris Kruis draait terug, tevergeefs. Wij zijn al teruggedraaid. Chris, zonder gps en zonder gsm, zal vandaag 180km bollen. ‘Hij kan daar tegen, grapt nonkel Frans die net in het hotel is toegekomen.  Het regent nu volop. Een klein baantje leidt ons verder. We worden bijna omver gereden door een plaatselijke onverlaat in een aftandse wagen. Nog is het niet gedaan. Nog één helling, de remonté des Etroits. Kim zucht. Waar hebben we het aan verdiend? Binnenbollen in Tain L’Hermitage. Afgepeigerd. De dames vinden dat ik er wat grauw uitzie. Ik alleen?

Oke mannen, wij hebben jullie namen erbij gedacht. Aan jullie om overeen te komen.

Grizzly
Grumpy
Groentje
Grijze
Grellige
Grut
Grand dad
Granny
Grauwe
Groffe
Grave
Grasbos
Gretige
Grenadine
Gratuit
Grand cru
Groot geluk
Gritser

Met z’n allen de wagen in naar de ongemeen mooie Gorges d’Ardechè. En dat het de moeite was! Het was op de parking van Camping Rivère in Saint-Martin d’Ardèche nog wel even wachten op onze professor Luc (ex-ex) die het verkeerde adres op z’n gps had ingegeven. Soms vraag ik me af waarom niemand daarvan opkijkt. Sabin is op de camping wel haar meerdere tegengekomen toen ze wou gaan plassen. ‘Of ze dat niet eerst moest vragen,’ vroeg de plaatselijke vrouwelijke kolonel . Waarop Sabin dan naar de receptie holde (het was dringend) waar diezelfde kolonel haar opwachtte en alsnog toestemming gaf. Sabin moest achteraf niets betalen…

We trekken ons op gang met de hele groep, 16 in totaal, op en af langs de Gorges en talloze Bellevedere. Het water is bruin, net geregend, maar het rotsmassief is ronduit schitterend. Ann, ongetwijfeld de beste klimster bij de dames, merkt talloze vlinders op. ‘Vlinders in de buik?’, vraagt Kim? Leo werkt zich in het zweet en gaat gezwind de terpen op. Ria en Maritsa worden begeleid door hun wederhelften. Ze laten het zich welgevallen, maar ik heb de indruk dat ze er toch af en toe een ‘Jaja’ bijdenken.

We dalen af langs de Pont d’Arc en proberen een groepsfoto voor de overbekende boog te maken. We moesten er een aantal toeristen voor in het water duwen. Dalen naar het dorpje van de Valon Pont d’Arc waar we onder enkele prachtige platanen koffie,  cola, stokbrood en pizza binnenspelen. We vernemen dat de vrouwen elk een bijnaam verzinnen zolang het met een TR begint, van Troula, Trousjka, Trien en Trotinette. Benieuwd welke bijnaam ze voor de mannen verzinnen (misschien beginnen met een Gr?)

Een forse klim staat ons te wachten. Professor Luc schiet meteen naar boven. Mark Spoor haalt hem wat later bij en ze trekken samen verder. Schildknaap Kim rijdt met mij even naar boven maar ziet dan de camera van de Jef (Kim heeft nog nooit voor de camera gestaan) en de jongeling demarreert meteen. Ik hoop dat Jef dat mooi op camera heeft…. Bert rijdt op z’n gekende ‘ikboljemaarevenzovoorbij’ stijl iedereen voorbij. Boven scheiden de wegen van de A- en de B-ploeg. Mark Spoor neemt de B-ploeg op het spoor (daardoor was ie gisteren zo sterk 😉 Wij sjezen in een rotvaart richting ons hotel, nog zo’n 90km voor de boeg. Charel, Kenny, Chris en Bert nemen ons op sleeptouw. Ze moeten regelmatig teruggefloten worden (Bert zelf speelt voor parkiet). Een korte binnenweg, het leek de Mortirolo te zijn die ze verlegd hebben naar de Ardèche. Klefferen naar boven, dat had duidelijk niemand verwacht. Het is zweten. Kim houdt er een gat in zijn buitenband aan over. Een snelle reparatie. De grote baan, 32km/uur. Sabin houdt het vol, een straffe madam. In de volgwagen wuiven Chris en Jef ons moed toe. Het is bij wijlen aanklampen. Iedereen hoopt zo snel mogelijk binnen te bollen. Op 6km van het einde krijgt Hans nog een klereplatteband. Dedju. Nog even doorbijten. Iedereen is mee. Wat ik me constant afvraag. Hoelang houdt Paul zich nog gedeist? Volgens mij begint ie er pas aan als het echte werk begint. Zou me niet verbazen. Die vlinders zullen hem worst wezen. Hij gaat er de komende dagen een boulette (een caillette) op geven.

En als afsluiter nog een mooie 360gr view van de Rhone: http://360.io/Psrr7a

Het regent als we vertrekken uit hotel Le Pavillon, zo kennen we de jaarlijkse reuzentoertochten van De Ritsers. Er moet wat hemelwater bij. De vrouwen rijden bijna de volledige 75km in de regen en worden ook nog vergast op een warme douche als een onverlaat hen met de wagen een plas regen over hen heen stuurt. Ze trekken nog een mooie heuvel op met 500 hoogtemeters. De mannen, toen waren ze met tien, zetten zo’n 2.000 hoogtemeters op de teller. We bollen, aanvankelijk ook in de regen, naar Saint-Félicien, waar we woensdag beginnen aan de Ardéchoise. ‘Even zien hoe de kaarten liggen’, zegt leider Hans. ‘Welke kaarten?’ vraagt zijn schandknaap Kim die voor het eerst mag deelnemen. Hij laat al van bij de aanvang zien dat hij uitgeslapen is en zet er meteen de beuk in. De ervaren Ritsers wachten af. De klim naar Félicien valt nog mee, maar we zien meteen wie er goed zit. De Chris is er bij. Hij komt als eerste boven op de Col du Buisson met in zijn zog scherpe Kenny, Kim, Luc (ex-Sandaal) en Bert. We dalen af en drinken een koffie in Lalouvesc. De bar-moeder hoort dat we Belgen zijn en zet prompt friet en salami op tafel.

Er zitten duidelijk wat hongerige wolven aan tafel. We draaien er onze hand niet voor om. Opnieuw richting Col du Buisson maar deze keer langs een lastigere k(w)ant. Bert laat met gemak zien dat hij vandaag de beste is. Ook Mark Spoor zet zijn turbo op. Hier zijn best lastige stukjes tussen 8 en 14 procent in. Luc (ex-) rijdt altijd 100 meter voor mij, maar danst op de steile stukken weg. Kenny pedalleert zonder moeite voorbij ons. Bert komt als eerste boven, gevolgd door Marc. Beiden beseffen dat het mogelijk hun laatste keer dat ze op het hoogste shavotje staan  want den Hollander Chris komt binnen en de Charel rijdt morgen ook mee met de A-ploeg. Een lange afdaling naar de Félicien waar we halt houden bij de plaatselijke volumineuze pizzadames. Pol valt duidelijk in de smaak bij de waardin. We worden vergast op kaas, charcuterie en iets wat ze voorstellen als ‘des Caillettes’. Moet iets van de hond zijn, zegt de Pol. ‘Als de buurvrouw straks naar haar hond zoekt, dan weten we hoe laat het is’. Het lijkt op een boulette waar ze alles in gepropt hebben wat ze nog in de frigo hadden. Met wat mosterd vinden sommigen het wel lekker.

Het is inmiddels gaan stortregenen. Verdoeme, nog 26 km. Door de pletsende regen voorzichtig naar beneden. Ocharme die remblokjes zucht de Kenny. Hij heeft het over mijn remmen, voor alle duidelijkheid. Tweede lekke band ook, na Luc (ex-) heeft ook jongeling Kim te kampen met een platte tuub. Chris neemt ons op sleeptouw tot in het hotel waar de zon opnieuw schijnt. De kop is er af. De eerste 145km zijn binnen. Nog een dikke 900 te gaan.