De RITSERS

Stipt om 8h15 stond iedereen klaar in de startblokken. De discipline is duidelijk aanwezig. Nog snel een foto aan zee en weg zijn we voor weer 190km.

We rijden langs het stambeeld van de ondertussen wereldberoemde Leopold II en passeren villa Maritza. Het eerste deel van onze rit loopt vlotjes langs de kustlijn. Al snel zien we in de verte de Ijzertoren staan. We testen onze stuurvaardigheid op de gravelpaadjes die ons langs verschillende WOI-monumenten leiden. Af en toe een stopje. Ons gemiddelde krimpt. We verwachten een lange dag in het zadel.

In Ieper gaat het verder onder de Menenpoort door. We komen nu in het heuvelland. Gedaan met “le plat pays”. In de verte zien we de Kemmelberg liggen. De kopmannen blijven in het wiel van de knechten tot aan de voet. Vanaf daar start de eerste kleine koers van onze rit. Jo, Kim, Chris, Michel en Luc gaan ervoor. De rangschikking: 1 – Michel, 2 – Jo, 3 – Chris, 4 – Kim en 5 – Luc. Ik rijd met Paul op ons tempo naar de top waar Mark staat te wachten. De dames en Frédéric lieten dit lusje Kemmel wijselijk links liggen.

In Tourcoin had Leo een zonnig terrasje geregeld voor de lunch. We beslissen snel weer door te rijden en onze bevoorradingsstop te nemen aan het heiligdom van de koers: de Velodrome van Roubaix. Het was wel even zoeken naar de ingang, maar eens we Mark zagen staan was er geen houden meer aan. Iedereen moest absoluut een “toerke” op de piste rijden. Zelfs Leo en Mark deden het “op hun sloefen”. Van de opwinding gooit Mark zelfs zijn camera onderweg in de kant. Gelukkig kent Chris haar pappenheimer en stuurt ze hem terug voor een tweede rondje. Gelukkig. Gevonden!

Na Roubaix hebben we nog een dikke 90km te gaan. Een groot deel langs jaagpaden. In Doornik stoppen we bij een ruïne. Jo, geoloog van opleiding legt uit dat dit de ovens zijn waarmee ze de hoog aangeschreven Belgische gebluste kalk produceerden. Het vrijheidsbeeld van New York is er van gemaakt. Weer iets bijgeleerd bij de Ritsers!

Voor het laatste deel moest onze routebouwer wat improviseren. Onverwachte wegblokkeringen en wegenwerken brengen ons op onverharde paden langs het water. Kim, ondertussen getekend door de zoutstrepen op zijn Ritsers-shirt rijdt plat. Rond 18h00 arriveren we in ons hotel. Snel een douche en dan een wandelingetje naar Di Roupo country, het centrum van Mons waar we in ons eigen zaaltje bij restaurant Le44 een lekker menu’tje krijgen gepresenteerd. Al kwam de service wat traag op gang, de lokaal gebrouwen 75cl bierflessen en de wijntjes deden hun werk. Ria gaat de tocht mee verder zetten en overtuigt eveneens Chris en Mark om tot zondag avond mee te rijden.

Iedereen is moe en wil nu snel gaan slapen. De koffie nemen we op de kamer. Want morgen staat er opnieuw 180km op het programma richting Bouillon. Deze keer met heel wat hoogtemeters.

Om 8h00 verzamelden alle Tournée Nationale Ritsers aan De Repertoire in Herentals. De dames waren een beetje zenuwachtig, want den Yves en de Charel hadden het plan opgevat om mee te rijden tot in Sluis en ze twijfelden of we de beloofde “30-op-kop” wel zouden volhouden. Dat bleek heel goed te lukken. De Charel en den Yves reden eerst 130km mee in het wiel wind-op-kop en reden dan nog een dikke 150km terug naar huis, wind vanachter… (volgens een van de dames wielerkenner). Wel weeral een topprestatie en record afstand voor den Yves!

Langs het Alberkanaal ging het allemaal vrij vlotjes. Maar door “’t Stad” fietsen in volle Oosterweeel werken was geen pretje. Na de Schelde tunnel stond Mark perfect opgesteld voor de eerste bevoorrading. Vanaf daar was het verder tot Sas-van-Gent waar Leo weeral een perfecte lunchplek had gevonden in Café het Schippershuis. Mark wilde onmiddellijk weten waar Annelies woont, maar dat bleek “aan de overkant” te zijn.

Van Sas-van-Gent ging het richting de kust. De voorspelde 5 Beaufort was duidelijk aanwezig en het was “stoempen” op de kop tot in Knokke de Zoute. Vandaar rijden we verder langs de kustlijn. De fietsinfrastructuur in de kuststeden laat te wensen over. Hier is dringend nood aan serieuze fietspaden!

We volgen de route richting Oostende en rijden tot aan de Thermae Palace om dan met de wind in de rug naar ons hippe Upstairs Hotel te rijden. Na een leuke wandeling op de dijk, een GTke in de Blue Boudha strandbar zakken we af naar Bistro Mathilda (een goede tip gekregen van vrienden kustbewoners) voor een lekker menu’tje met de nodige wijntjes waarna de sterke verhalen loskwamen.

De dames hebben het goed verteerd en zijn klaar voor de volgende 190km naar Mons morgen!

Door Corona viel onze California-Ritsers-fietsweek in het water. Maar we kunnen het niet laten en bedachten snel een alternatief binnen “het nieuwe (fiets-)normaal”. Donderdag 2 juli vertrekken 12 Ritsers voor onze eigen “Tournée Nationale”. In 6 dagen flirten we met 1000km Belgische grenzen en rijden over unieke routes in (grens)streken waar je zelden fietst. We overnachten in Oostende, Mons, Bouillon, Vielsalm en Maastricht en doen onderweg leuke stopplaatsen aan zoals Sas van Gent, Ieper, de Kemmelberg, Monchau, enz.  Het weer ziet er alvast goed uit. Dat wordt toch weer genieten!! 

Met het begin van de weerkundige lente vertrekken we vanaf 1 maart op zondag om 9h00 aan De Hut.

Zondag 1 maart leiden we seizoen 2020 in met een gratis haringbak voor alle leden!

L’ultimo is altijd iets speciaals. Beetje zoals in de laatste rit in de Tour de France naar de Champs Elyssées. Er wordt niet echt meer gereden. Het podium is er klaar mee. Nog 135km en 1.500 hoogtemeters (volgens de Willy). Onze Fré heeft nog altijd last van een puist op z’n poep, doet een kleine test op het zadel maar besluit wijselijk om de fiets nog even te laten staan. Samen met Hans zal ie halfweg op km60 inpikken. Wij moeten zelf eerst nog een helling van zo’n 10km over. Niet te zwaar, 4 à 5 procent, maar de 6 forse dagen beginnen te wegen. Als we even later een echt steile helling op moeten, is het echt zwoegen, maar de aanduiding naar Rome, nog 74km, doet deugd. 

Voor de lunch op km 90 heeft Leo alweer een goede bar gevonden, bij Dany’. Het is opnieuw bloedheet, met temperaturen rond de 35 graden. Met een helling van een paar km voor de boeg vertrekken Fré, Hans en Henk wat vroeger. Ook deze terp valt mee, 4 tot 5 percent. Heerlijk klimmen. Vanaf nu gaat het bergaf. Wel drukker, auto’s toeteren ongeduldig en even lijkt het op een sjacosjengevecht uit te lopen als een dame in een Mercedes uithaalt naar Maritza dat ze de wegcode moet respecteren en uiterst rechts moet rijden. In een ongewoon heftige reactie schreeuwt Maritza terug dat de Italiaanse wegen abominabel zijn. En ze heeft gelijk, maar het was toch even opschrikken voor de groep. Zo hadden we onze straffe madam nog niet gezien (overigens wat een prestatie van Maritza om hier zo goed als de hele route uit te rijden). 

We naderen Rome en iedereen wordt uitgelaten. Alleen de laatste 10km over de kasseitjes van de Via Appia is niet evident. Niet veel wagens, klopt, maar deze chroniqueur rijdt meteen lek (gelukkig geholpen door handige Mark die een band er letterlijk in een handomdraai opnieuw kan opzetten. Langs de catacomben worden we toeterend voorbijgereden door een witte slee met bruidspaar. Onze noorderbuur Chris herkent er koningin Beatrix in. 

We komen aan de eindstreep, het Colosseum en iedereen valt elkaar in de armen. Leo en Frank hebben bubbels mee wat ook een Russische rondborstige blonde charmeert die met plezier meeviert met haar Mexicaanse vriend. Leutig die laatste uren, zeker omdat Paul alweer een heerlijke suite heeft verzorgd in hotel Mercure met zwembad en bar op de rooftop van de 8^steverdieping. 

En dan trekken we naar l’Osteria de Memmo, wat een heerlijk resto waar de voorgerechten blijven toestromen en achteraf 4 flessen Grapa en ander sterk vocht op tafel verschijnen. De sfeer kan niet meer stuk. We duiken de nacht in en pakken nog Piazza Navone mee, het Pantheon, de Trevi Fontein en de Spaanse Trappen. 

Wat een heerlijk 7-daagse Ritserstrip was dit weer. Dank aan iedereen die erbij was, maar toch vooral aan Leo, Frank, Hans, Kim, Mark en Paul voor de perfecte organisatie. Dit vergeten we nooit meer, mai piu. Grazie amici! Onvergetelijk avontuur. Onvergetelijk. 

Na een inderdaad overheerlijk diner (de carne was goddelijk) in het alweer uitstekende hotel-resto waarvoor Paul al de hele week zorgt (en waarvoor hij uiteraard onthaald werd op handgeklap), trekken we van Aquila naar onze voorlaatste bestemming Alvito. Ook daar worden we opnieuw getrakteerd op een schitterend landschap, zwembad en ruime kamers. 

De rit begon met een lange klim naar de Valico di Cambio op een hoogte van 1.383 meter. Fre haakt af, het ontbijt was hem niet bevallen en werd later langs de kant van de weg teruggevonden. We rijden in groep naar boven (de eerste keer). De rappen passen zich aan. Kenny en Paul bepalen het tempo Af en toe, als het wat sneller gaat roept Maritza terecht: ‘Oe, Oe, het ging nu net zo goe’. Na zo’n 900 hoogtemeters blijven we lang op de plateau waar de wind toch wel blaast. Kenny en Henk bepalen nu het tempo. Dan toch omlaag waar het vervaarlijk voorbijsteken is langs een vrachtwagen. Het blijft verder op-en-af gaan met ons aller Frans aan de kop, tot we iets na het begin van het natuurpark Abruzzo na zo’n 80km Leo,

Frank en Hans vinden bij de jolige bar Balou. Net naast een farmacia, dat valt mee, want Herpes dringt zich alweer bij de chroniqueur op die dan ook in de bus stapt. Het is vandaag niet de dag van Leuven, merkt Fre op. De anderen trekken zich op gang voor nog een lange helling op zo’n 1400 hm, deze keer niet in groep. Chris als eerste boven, gevolgd door Kenny en Jo en als 4^deeen glunderende Kim die Frans voor is. De voorlaatste rit zit erop, morgen komen we aan in Roma. Ik kijk er al naar uit. 

Bloedheet, zowat 35 graden voor de uitgestelde Koninginnenrit van 161 km en 3.100 hoogtemeters en een ‘sjik’, zoals Frans zegt. De straffe mannen gaan voor de gran fondo: Chris, Jo, Frans, Kenny en Mark. Anderen gaan voor de eerste 73: Luc ex-Sandaal, Maritza, Kim, Paul en Fre, goed voor 1.800 hoogtemeters. Pittig naar verluidt, nee, het was echt pittig. Henk, Willy en ik gaan met de bus mee en kiezen voor de laatste 37km klefferen naar de top van de Gran Sasso. Willy twijfelt want hij heeft zeer voeten, maar moet alsnog de fiets op want er is te weinig plaats in de wagens. Hij wordt opgepikt op 500 meter van de top. 

Henk en ik waren al weg. Henk laat me eerst spelenderwijs wat voorsprong nemen maar haalt me dan helemaal bij. Eens op het wondermooie plateau staat de wind gemeen tegen, kilometerslang. Het lijkt wel op de aanvang van de Galibier, zogezegd vals plat, wind tegen, 7 procent. Halfweg zien we een prettig geurende bar, zullen we daar? Nee, nog 400 hoogtemeters tegen zo’n 10%. Er ligt sneeuw langs de kant. Het is zwoegen, zuchten en zweten naar 2.100 meter. Gelukkig wat frisser nu, zowat 20 graden. Boven wacht ons een bord spaghetti. Wat een mens al niet doet voor wat pasta. Maar heerlijk, veel zelfs. Op 6 april 2009, exit 10 jaar geleden vond hier een zware aardbeving plaats met epicentrum in l’Aquila. Daar slapen we vanavond.

Met z’n alleen omlaag nu voor 50km, enkel Henk en Maritza stappen in de bus. Ze hebben ongelijk. Wat een prachtige afdaling door het natuurreservaat. Chapeau voor de parcoursbouwer Kim. Dit behoort ongetwijfeld tot de top 3 van de mooiste landschapstukjes in 11 jaar Ritsers. Fré is in zijn nopjes. 40km bergaf is z’n ding en hij is een uitstekende gids. Even druk door de stad maar we komen veilig aan in ons fijn hotel dat uitgerust met een bijzonder aanlokkelijke koelkast van een grote keurslager. Dit wordt straks ongetwijfeld smullen.

Het programma was simpel, twee forse bergskes en 100km bergaf naar de Adriatische kust. Zo simpel was het echter niet. De Kenny reed al lek op de plaveiën van het hotel en nog geen kilometer verder was het de beurt van Willy. De wegen zijn hier dan ook vaak abominabel en het is een wonder dat we nog maar 3 lekke banden hadden (dinsdag ook Luc ex-Sandaal). Een lange afdaling naar Norcia en dan beginnen we eraan: 18km klimmen aan zo’n 5,5% gemiddeld. Het is inderdaad een bijzonder mooie klim, geleidelijk aan, met boven een wonderlijk schouwspel, het natuurpark van de Sibellini is onwaarschijnlijk mooi, overrompelend zelfs. Alleen, de wind zit tegen, en het is nog een paar km klefferen tot de top waar Chris als eerste doorkomt, gevolgd door Jo, Mark en Kenny. Mark zit ook echt goed als we in de regio van de Marche aankomen (CH in het Italiaans is een K).

Een lange afdaling tot in Ascoli waar Paul en enkele andere Ritsers terecht het mooie centrum inrijden (tip voor onze parcoursbouwer: laat iedereen even door het centrum rijden). Leo wacht ons met saucisse en andere Italiaanse lekkernijen. Frank is alweer de goedheid zelve en vult bussen waar hij kan. Dan volgt de tweede klim, het is iets na 14u en bloedheet. Maritza kruipt in de bus bij Leo. Het is geen gezamenlijke start, iedereen vertrekt wanneer hij het goed vindt. Geen competitie dus. Chris, Jo en Kenny en ook Frans rijden me voorbij. Frans moest bijna kotsen en was dan ook niet echt lekker toen hij bovenkwam. Ook dit was een flinke kloeffer met meer dan 1.000 hoogtemeters, soms in ‘t lommer, vaak in de zon. De afdaling is niet voor poessies, grondverzakkingen, stradi bianchi, putten, het is goed uitkijken. Nog 200 hoogtemeters, een kleine terp, en dan vliegen we tegen 35km/uur en meer naar de kust onder leiding van Frans, Henk, Kim en Kenny die een wonderbaarlijk parcours aflegt op z’n klein tandwiel vooraan. Hij trapt als het ware in het ijle. 

Eens in Giulianova is het tijd voor een traditionele groepsfoto op het strand waarna hotel Don Juan onveilig wordt gemaakt. Nog 3 dagen en we kijken uit op het Colosseum van Roma.