De RITSERS

(door Mark, eindredactie Hans)

Na 24u wakker te zijn werd er gisterenavond bij het diner in Restaurant ‘O Sole Mio´ al gegeeuwd dat het een lieve lust was. Voor de meesten was het daarna op de kamer een kwestie van seconden om in te slapen. Na een kort nacht, de jetlag speelt de eerste dag altijd mee, zat Luc en Maritza om 6h30 als eerste aan het ontbijt. De rest van onze “gang” druppelt al snel nadien de ontbijtzaal van El Rancho Inn binnen en doet zich tegoed aan een typisch Amerikaans ontbijt met eitjes, spek, worstjes, toost, oatmeal, yoghurt en bananen in overvloed.

Op de GSM van Chris pikken we ook nog snel even live de aankomst van de Giro mee. Hier is 8u in de ochtend, blijft toch raar, dat tijdsverschil.

Vandaag begint alles zo´n beetje in de plooi te vallen. Eerste goed nieuws van de dag: de vermiste reistassen zouden onderweg zijn..  Rond 8h30 belt Fred van Blacksheepadventures me op met het tweede: onze fietsen gaan er al zijn om 9h00, een uur vroeger dan gepland.

´De fietsen zijn er´ schreeuwt Willy, en inderdaad, de zwarte bus met trailer en 4 fietsen op de voorste bumper staat op de parking van het hotel. Aan boord: 16 spiksplinternieuwe Cannondales. Na wat gesleutel met pedalen en zadels worden deze bolides klaar gemaakt voor de strijd. Morgen begint eindelijk onze tocht!

Terwijl Leo met Frederic en Chris de proviand voor onderweg gaat aankopen houdt de rest zich bezig met het installeren van de Ultramobile-SIM-kaartjes en de Clipper-app voor de BART-trein naar het centrum. Waar is de tijd dat we het zonder smartphones moesten stellen.

´12u verzamelen voor vertrek naar SF´ rinkelt het California2023 WhatsApp-berichtje van Hans. Een rammelende wagon en 5,2 dollar armer brengt de BART-trein ons van Millbrae naar station Embarcadero, hartje toeristisch San Francisco. We wandelen tussen de imposante buildings en door China Town, en belanden in het tweede Italiaans restaurant op twee dagen. Alle pizza´s op de kaart moeten er aan geloven. Waar blijven de Amerikaanse hamburgers?Fisherman´s Wharf met de befaamde Pier 39 is het volgende doel. Een prachtig zicht op San Francisco Bay ontvouwt zich voor ons. Er wordt gretig gefilmd en foto´s genomen van de tientallen zeeleeuwen op de pontons en het eiland Alcatraz. In de verte zien we de Golden Gate Bridge, het eerste obstakel dat we morgen moeten trotseren.

Tijd voor een biertje, roept Rudi, en tussen pot en pint wordt er hevig gediscussieerd over hoeveel graden er overeenkomen met hellingspercentages. Slimme Ritsers.

Ondertussen kwam er ook het verlossende telefoontje van SFO-airport aan Michel, zijn achtergebleven reistas en die van Guy zijn onderweg en worden naar het hotel gebracht. “Ben toch pas gerust als ze heb”, zei Guy.

De Buena Vista Club die als diner-restaurant op de planning stond, bleek volgens Hans al wat van haar pluimen verloren te hebben. ´Ik weet nog een goed Irish eet-house´ riep Willy, en wijle weg. Enkelen lieten de Guinness van´t vat smaken en ja,  naast fish-and-chips kwamen natuurlijk de onvermijdelijke hamburgers op tafel. Er zullen er nog volgen, vrees ik.

De vrees van Guy bleek terecht, want toen we rond 9h30 terug in het hotel toekwamen was er nog geen spoor van enige bagage. 

25 Mei, het was 5h30 als ik uit mijn bed spring. Gezonde stress voor het vertrek had de iPhone wekker overbodig genaakt. Een koffietje, nog even controleren of we niets hebben vergeten en “off we go”!
Op het Mie Broosplein staan Mark en Willy al te wachten, samen met hun beider wederhelften. Wie had dat durven denken, de Willie die op tijd is… 😉 Het moet de goede invloed van Sibylla zijn. Stipt 6h15 komt Taxi Paul aangereden en niet veel later is iedereen er, behalve…. Michel. Snelle Michel, zoals we hem noemen op de fiets is duidelijk minder gehaast met de auto. 
Er wordt gezellig gekakeld over de avonturen die ons te wachten staan. Een buurman die graag met open raam slaapt komt ons wijzen op het huisreglement. Maar nonkel Leo police vraagt naar zijn poltitie pasje en dient hem gezwift van antwoord. Gelukkig kan ik mij wat verschuilen onder mijn camouflage pet. Een kwartier te laat komt Michel met gierende banden aangereden. De NMBS krijgt de schuld. De overweg aan het station van Herentals deed overuren op dit uur van de ochtend.
Een vlotte taxi rit brengt ons goed op tijd in Zaventem. Daar was het een gezellig weerzien met de twee Lillenaars, Jan en Kris, de Mortsel-angels Luc en Maritza, Kenny, Rudi en Frédéric.

Behoudens een kleine discussie van Kim over het overgewicht van zijn zware reistas vol met gellekes en poeier verloopt de checkin vlekkeloos. Behalve voor Guy die door de Aer Lingus dame aan de checkin balie, ze had nog een slaapkop opstaan, op een andere vlucht vanuit Dublin wordt gezet. Na enkele telefoontjes is iedereen ingecheckt. Oef….! De eerste horde is genomen.

We arriveren met 20’ vertraging in Dublin en we hadden al een “short connection”, we moeten dus voort maken om onze vlucht naar San Francisco te halen. Het voordeel van via Dublin te gaan is dat je daar al de Amerikaanse douane pre-clearance kan/moet ondergaan. Het nadeel is dat dit tijd kost. Rudi loopt op kop (een voorbode van de koptrekker in de eerste ritten…?) maar wordt er uitgepikt voor een extra security check (ook een voorbode van wat gaat komen…?).

11 uur  en 10.000km later landen we in San Francisco, sommigen met een serieuse slaapkop. Door het raampje zie ik mijn gele reistas op een karretje laden. Oef. Maar niet iedereen heeft zoveel geluk. Michel en Guy hun bagage is blijven liggen in Dublin. Normaal komt ze morgen toe en wordt ze naar het hotel gebracht door Aer Lingus. Fingers crossed.

Onze huurwagen ophalen, een grote Van met 12 plaatsen en snel naar het hotel. Als iedereen gesettled is in zijn kamer wandelen we naar restaurant O Sole Mio waar ierdereen zich te goed doet aan een copieuze pasta maaltijd. Enkel Chris den hollander die ons ondertussen ook had vervoegd hield het bescheiden, hij had de nationale US-maaltijd al geproefd en vanmiddag een gigantische hamburger naar binnen gespeeld.

En ja, voor de liefhebbers was er ook nog een dame blanchke als toetje… 😉

De eerste plannen werden al gesmeed in 2014, concreet werd het pas in 2019 en we boekten onze vluchten in 2020. Maar toen was er Corona… Na 3 jaar uitstel op een rij gaat het nu eindelijk gebeuren. 18 Ritsers gaan in 2023 voor de eerste maal fietsen in de USA! We vertrekken over de beroemde Golden gate Bridge, fietsen door het unieke decor van de Sanoma wijnstreek, laten ons afzetten in het fietsparadijs rond Lake Tahoe om vervolgens af te zakken naar een van de mooiste natuurgebieden ter wereld: Yosemite National Park waar we via de bekende Tioga Road op 3000m hoogte door sneeuwmuren bear country doorkruisen, tenminste als de sneeuw wil smelten tegen eind mei… en eindigen tussen de Sequoia bomen. Het wordt een prachtige tocht. San Francisco, here we come!

Wie snel wil gaan, gaat alleen, wie ver wil gaan, gaat in groep. Dat Afrikaans spreekwoord hebben we vandaag duidelijk gemaakt met ruim 1.000km en 12.600 hoogtemeters, van Las Colinas naar Barcelona, zeven dagen lang, waarvan vandaag de finale. Maar de Ritsers indachtig is de laatste rit geen ‘cycle in the park’. Meteen klefferen naar het wondermooie Montserrat, meer dan 20km klimmen en 600 hoogtemeters.

Ik rij met Sus, Jan en Martiza in het midden van het pak. Hans ligt meteen ver achter. Zijn diesel slaagt niet aan…, maar vooral zijn SRAM-schakelsysteem geeft het op. Batterij plat. Maritza klimt zoals altijd gestaag maar stevig door. Het wordt een duel tussen ons beiden. In het klimmen is ze beter (lichtgewicht), gaat het maar een beetje bergop of zelfs bergaf ben ik beter (zwaargewicht). In de laatste afdaling pak ik haar en haalt ze me niet meer bij op de laatste helling (nuja, als je je moet afrekenen met een dame die 8 jaar ouder is, dan ben je toch ook een beetje een loser). Maritza is een straffe madam. Bij de toppers geeft Michel Raket de overwinning aan Charel die vandaag 59 wordt. Hipperdepip! Koen is derde.

Een lange bergaf langs een drukke baan, daarna gaat het op-en-af en is het even zoeken naar Leo voor de lunch. We zitten er lekker met nog zo’n 40km naar Barcelona, maar het is nog lang niet afgelopen. We moeten immers nog es zo’n 20km en bijna 600 meter overwinnen. Deze keer naar zowat het hoogste punt van Barca, Tibidabo, een mooie kerk met een lelijk pretpark. Willie zit met een kettingprobleem, Sus, Hans en Maritza gaan er vandoor. Het blijft harken op karakter. Net voor de laatste helling haal ik ze allen bij, maar dan volgt nog de muur van Hoei met percentages boven de 15 procent. Ik moet afhaken. Winnaar wordt Kim die daarmee zijn Poulidor-vignet afgooit, net voor Jo. Michel was in een genadige dag. Hij heeft alles gewoon gefilmd.

Barcelona is één rood licht, het is aanschuiven naar het centrum en het hotel alwaar Leo klaarstaat met de Cava (Cavia zegt ie zelf). Iedereen feliciteert iedereen, we zijn zo blij dat we het gehaald hebben. En wat een straffe madammen Maritza en Marleen die alles zonder problemen meegereden hebben. Het was een bijzonder sterk georganiseerd avontuur waarbij vooral Leo, Hans, Mark en parcoursbouwers Kim en Jo, en eigenlijk iedereen en in het bijzonder de Ritsers bedankt worden. Het was weer top!

Er zijn twee running gags tijdens deze Ritserstour 2022. De eerste is dat we elke avond kunnen zwemmen (Mark heeft zelf op aanraden van Chrisje een nieuw zwembroek gekocht). Geen enkel hotel heeft een zwembad én hebben ze een swiming pool dan is die niet open. Het is dus wachten op Barcelona waar ze blijkbaar op het dak wel een zwemdok hebben. Fingers crossed. De tweede is ‘Allepuz’, het is een onooglijk klein dorpje met 168 inwoners dat we enkele dagen geleden in de buurt van Teruel voorbijgereden zijn. Sindsdien horen we regelmatig luid gelach opduiken als iemand ‘Allée Poes’ roept. 15 mannen (en twee vrouwen) vol testosteron, het zorgt voor enige hilariteit.

De rit van vandaag, van Falset naar Manresa was anderzijds niet van de poes… 150km en zowat 2.300 hoogtemeters. Met al snel een eerste klimmetje van gemiddeld 6 procent. De benen beginnen na 5 dagen toch al wat te respecteren, maar dan moeten we naar de Colle de Porrera, best verdraagbaar, tot aan het stuwmeer. Onderweg Koen met een lekke band en een scheur in de buitenband. Wat later de topmannen langs de kant. Kris heeft een (bijen?-)steek op z’n hersenpan. Voelt niet zo lekker, maar blijkbaar is er aan de hersenschors niet veel geraakt. Wij zien en horen in elk geval geen verschil.

Eens het water voorbij is het ruim 17km klimmen naar Prades en hoger, tegen gemiddeld zo’n 5 procent. Sus, Luc en Maritza rijden voor me. Hans is in de verte niet te zien. Charel zoeft me voorbij en vertelt me dat ik nu zeker een mentale tik zal bieden aan de Grote Leider. ‘Die is meer dan 500 meter achter’, bemoedigt Mark me. De grote kanonnen schieten wat laat in gang: Jo komt als eerste boven, gevolgd door Kim (de Poulidor van deze tocht) en Michel Raket. Hans blijft op een onwaarschijnlijke afstand achter mij (hij houdt het erop dat hij zich spaart voor morgen). Verbaast het iemand dat Willie verloren gereden is? Hij heeft 10km meer dan de anderen. Vanaf hier gaat het golvend op en af, de grupetto is helemaal verdeeld. Sommigen hebben immers het prachtige klooster bezocht, anderen raasden door naar de lunch op 80km waar nonkel Leo warempel alweer een leuke bar gevonden heeft bij Mircla (een Kroaat oppert Frank).

Vanaf hier is het weeral klimmen, maar ook heel wat dalen. Kim neemt ons op sleeptouw en geeft er een lap op. Hans, Sus, Kris en ik volgen in zijn slipstream. De kilometers beginnen echt wel te wegen. Boven is Michel Raket de eerste voor Poulidor. Koen laat deze keer z’n vader een poepje ruiken. 105km Leo staat opnieuw klaar. Het is bloedheet, tot zo’n 37 graden.

Een volgende stop op 130km en nu wordt het wel tijd dat we binnen rijden, weliswaar in het spitsuur in Manresa waar de leverancier van rode lichten echt heel goede zaken heeft gedaan. Behouden aankomst in het hotel waar de lokale bediende die ons inschrijft ook duidelijk last heeft van de warmte (het duurt een eeuwigheid). Moet zeggen: de organisatie van deze toer is weer perfect – op het zwembad na Chapeau voor de Ritsers, bedankt maten dat we erbij mogen zijn. Morgen de laatste rit naar Barcelona. We kijken er naar uit!

Mijn roomie had een ochtenderectie. We zouden vandaag beginnen met ruim 10km gravel. Het eerste werd geverifieerd als fake news, het tweede was waar, maar Frederic houdt van gravel, zoveel is zeker. Hij ging dan ook z’n gangen. Maar wie gravel aanbrengt, zegt ook lekke banden. En het waren er drie: Marleen, Kris en ik. Dit was duidelijk geen parcours voor Ria, we hoorden haar gillen van in Herentals: ‘Vets!’

Daarna gaat het openaf, meer af dan op, met ellenlange afdalingen, netjes twee aan twee, met wind mee. Een recupritje van 110 km en 1.400 hm richting Falset… We zitten bijna een uur voor op het schema. Onderweg overschrijden we de Greenwich meridiaan, halfweg komen we aan in de provincie Catalunya en zoeven we langs de wijnranken. Jan heeft wat problemen met z’n fiets en kan het in het afdalen amper in bedwang houden, terwijl hij net zo graaf afdaalt…

Op klim 4 forceert Willy ‘Lemond’ Flyn een ontsnapping. Het peloton met gele trui Luc laat begaan. Tot enkele onverlaten alsnog achter Lemond gaan jagen. Willy wint toch de bergprijs en blijft daarna wijselijk in de grupetto.

Rond 13u staat nonkel Leo ons op te wachten voor het fijn terras van bar Transilvania, waarboven een schelle luidspreker regelmatig de lokale bevolking oproept voor een solidair feestje. De laatste terpen, het wordt weer warmer, rond de 35 graden. Koen z’n spaak breekt op 10km van onze eindbestemming, jeugdig geweld. Wij vinden wat verder een herberg waar we even halt houden tot Mark en Koen er terug bij zijn. Beiden besluiten  verder te rijden wat ons van veel onheil bespaard heeft. Het parcours bleek immers in een karrenspoor te verglijden waardoor de familie Van Peer 300 meter moest verder ploeteren met de fiets aan de hand. Mark verwittigde ons gelukkig nog net op tijd zodat we niet hetzelfde avontuur moesten doorstaan.

Het hotel is alvast een leuke stek in het aardige dorpje Falset. Marleen en Frank krijgen de koninklijke suite, ze zijn dan ook de eerste keer mee met de Ritsers. Jan en Kris krijgen er ook een. Voor hen is het ook de eerste keer samen lepeltje-lepeltje…

Applaus voor parcoursbouwer Kim, dit was waarlijk een (on)gemeen prachtige rit langs machtige rotspartijen, Grand Canyon-zichten, enkele waterpartijen en twee forse kluiten. Gelukkig bleven we bijna honderd kilometer boven de 1.000 meter zodat het toch wat koeler was dan de vorige dagen. Meteen van bij de start echter, 650 hoogtemeters overwinnen, naar de Puerto de Cabigordo op 1.600 hm. De Sus heeft duidelijk iets speciaal in z’n baxter geduwd, want hij zit heel de dag goed. Hans slaagt er gedekke toch weer in om voor mij boven te zijn, op deze typische vierde dueldag. Links van de weg fladderen gieren over de vuilnisbelt. Michel Raket is nu definitief zeker van de bollekestrui (voor zover dat al niet merkbaar was van bij de aanvang). Charel is opnieuw tweede en Jo doet een ‘Van Aertje’. Hij laat zich op het einde verrassen door Kim die net voor de top voorbij glijdt. De kapoen. Frank stapt in de camionette bij Leo. De tocht was hem te zwaar.

De klimmetjes volgen zich nu snel op met telkens zo’n 80 hoogtemeters, tot we een kilometerslange hobbelige weg mét tegenwind volgen. Gelukkig zet Kim mijn roomie Frederic en ik helemaal uit de wind. Een dagje Zoetemelk, lacht die andere Luc. Nonkel Leo heeft alweer een schitterend restootje gevonden voordat we de tweede terp op klefferen. Naar de Puerto de Majalinos op 1450 hoogtemeters. Frank springt opnieuw z’n koerspaard op. Nu moet ik Hans toch wel te grazen nemen. Op zo’n 200 hoogtemeters voor de top kom ik voetje voor voetje dichterbij, maar de sloeber hoort mij komen en heeft toch nog wel een cartouche zeker! Op een kuthaar na had ik hem. Boven, op de rand van de provincie Andorra liggen de fietsen alom op de grond alsof iedereen er de brui aan wil geven. Quid non. Michel eerste, gevolgd door Jo die zich niet meer liet verschalken. Koen is derde, net voor Mark. Familieliefde is: je pa laten winnen op de eerste berg en je zoon laten winnen op de tweede.

Het ergste is achter de rug: nog zo’n 70km bergaf tot de Paradores in Alcañiz. De twee beren, Jan en Kris, zetten zich op kop en gezwind zoeft de grupetto naar de eindstreep. Tot de guardia civil ons aan de kant zet. Dat we naast elkaar moeten rijden, niet met z’n drieën, dat hij anders iedereen op de bon smijt: 200 euro aub. Gedwee, twee aan twee, rijden we verder, terwijl Frank aanduidingen blijft schreeuwen, dat we meer rechts moeten bollen. Tevergeefs ook aan de Grote Leider die graag de middle of the road opzoekt. Lekke band voor Maritza. Willie verliest z’n pedalen, enfin, eentje toch bij de bevoorrading. Mark is erbij en het euvel is dus zoals steeds snel opgelost.

Puteu!, Puteu! tijdens de laatste tien kilometer, maar er was nog een verrassingetje op het einde, want om naar het hotel te trekken moet je de muur van Hoei op. De muur der zuchten. Blij maar behoorlijk vermoeid komen we aan op het plein van deze prachtige herberg. Morgen schijnt een ‘rustdag’ te zijn. Benieuwd wat de Ritsers deze keer in petto hebben.        

De Sus gaat met de camionette mee, zijn baxter moest nog aangevuld worden, grapte Luc (Sus is de enige die met een camelback rijdt). Het wordt een van de lastige ritten, zoniet de lastigste (160km en ruim 2000 hoogtemeters, maar wel een van de mooiste. De eerste terp valt best mee, met een geweldige afdaling, maar dan… volgt de Mataparda op een hoogte van 850 meter. Het is klefferen met stukken tot 14 procent én het wordt verdikke warm. De snelle mannen maken er vandaag een ‘rustdag’ van, geen koers. Ik blijf achter de straffe madammen Maritza en Marleen. Hans laat zich als vanouds niet kennen, als ik iets te dicht kom, dan duwt hij een trapje meer. Ook op de Alto de Montalban waar ik hem bijna te grazen heb. Het wordt zijn dagje, op een lekke band na, op 8km van de streep. Het zijn echt wel leuke afdalingen tot we zelfs bij een prachtige stuwdam komen alwaar een Spaanse cyclista een groepsfoto neemt en Koen vervaarlijk op de reling ligt. Een leuk geintje.

Opnieuw klimmen om dan naar de lunch af te glijden waar nonkel Leo ons alweer vergast op een heerlijk stekje in de buurt van de Cooperativo San Marco. Aan de bar bevindt zich zelfs een zwembad! Lijkt me niet open, net zomin als het zwembad in ons Paradores hotel in Teruel. Het is inmiddels bloedheet en de temperatuur hoogt op naar 37 graden en meer. 

Frederic, Frank, Marleen, William, de Sus (die weer van de partij is) en ik trekken iets vroeger dan de anderen opnieuw de helling op. Een km voor de top vliegt Michel Raket ons voorbij. We krijgen alle zes een valling. In de afdaling moet ik zelfs kotsen. Heel mijn stuur vol middageten… Is het de warmte, de ‘poeierkes’, de gellekes? Ik rij gewoon door en spoel de fiets tijdens de bevoorrading langs de kant. De maag is leeg.

Het is nog een dikke 40km. Nog wat licht bergop maar wind mee. Eerst neemt de familie van Peer de kop, daarna pakt de reus Jan het over van Mark en trekt hij een serieuze streep (dat kan hij als geen ander). Nog een laatste bevoorrading op 26km van de meet: ‘Als ik mag, blijf ik de kop nemen” zegt Jan serieus. Wie houdt hem tegen? 

Samen met Michel Raket vliegen we naar de Paradores. Regelmatig weerklinkt het fluitje van de grote leider om het wat kalmer aan te doen. Nog even een schitterend zijbaantje wat lijkt op de Amerikaanse canyons om dan het vrij drukke Teruel binnen te rijden. Het was weer pittig, maar dat zijn we inmiddels gewoon bij de Ritsers…

Eerste klimmetje dag 3. Zo kom ik ook eens op de website… 😉